Taberî'ye göre ayet Hz. Peygamber'e ve ona tabi olan müminlere hitap etmektedir; Allah'ın hem Peygamber'e hem de ona uyan müminlere yeterli olduğunu bildirir. Bu, müminlere düşmanla mücadeleye teşvik anlamı taşır: düşmanın çokluğu ya da kendi sayılarının azlığı onları korkutmasın, çünkü Allah onlara yardımıyla destek olacaktır.

يقول لهم جل ثناؤه: ناهضوا عدوكم، فإن الله كافيكم أمرهم، ولا يهولنكم كثرة عددهم وقلة عددكم، فإن الله مؤيدكم بنصره.

Zemahşerî'ye göre ayetteki 've' harfi 'me' (birlikte) anlamındadır ve sonrasındaki 'el-mü'minîn' mansub okunur; bu durumda anlam 'Allah sana ve sana tabi olan mü'minlere yeter' şeklindedir. Alternatif olarak bu kelimenin merfû mahalde olabileceğini, bu takdirde anlamın 'Allah sana yeter ve mü'minler de sana yeter' olacağını belirtir. Ayrıca ayetin Bedir Gazvesi'nde savaştan önce Beydâ mevkiinde indiğini, İbn Abbas'tan bir rivayete göre Hz. Ömer'in Müslüman olması üzerine indiğini, Said b. Cübeyr'den ise otuz üç erkek ve altı kadının Müslüman olmasından sonra Ömer'in İslam'a girmesiyle nazil olduğunu nakleder.

الواو بمعنى مع وما بعده منصوب ، تقول : حسبك وزيدا درهم ، ولا تجر ؛ لأن عطف الظاهر المجرور على المكنى ممتنع

Bu müfessire göre 'hasbüke' ifadesi, Allah'ın Peygamber'e ve ona uyan müminlere yeterli olduğunu bildirir; ancak bu yeterlilik mutlak bir tevekkül anlamına gelmez, aksine müminlerin savaşa teşvik edilmesi ve onların can ve mal ile fedakârlık göstermesi şartına bağlıdır. Ayrıca vezir kavramı üzerinden Hz. Peygamber'in Ebû Bekir ve Ömer'le desteklenmesi konusu ele alınmış, bunun nübüvvetin tebliği açısından nasıl faydalı olduğu tartışılmıştır. Ayetin iniş sebebi olarak Hz. Ömer'in Müslüman olması rivayet edilmiştir.

فلهذا الفرق اعتبر نصرة المؤمنين ، ثم بين أنه تعالى وإن كان يكفيك بنصره وبنصر المؤمنين ، فليس من الواجب أن تتكل على ذلك إلا بشرط أن تحرض المؤمنين على القتال فإنه تعالى إنما يكفيك بالكفاية بشرط أن يحصل منهم بذل النفس والمال في المجاهدة

Kurtubî, âyetteki hitabın kapsamına dair iki görüş nakleder: birincisine göre mana 'Allah sana ve sana tabi olan mü'minlere kâfidir' şeklindedir (Hasen'den, Nahhâs'ın tercih ettiği görüş); ikincisine göre ise 'Allah sana kâfidir, sana tabi olanlara da kâfidir' demektir (Şa'bî ve İbn Zeyd'in görüşü). Bu iki görüşe bağlı olarak 'men' kelimesinin i'rabda ref' mi yoksa nasb mı olduğu tartışılmıştır; birinci görüşte Allah lafzına atfen merfû, ikinci görüşte ise gizli bir fiile bağlı olarak mansûb kabul edilmiştir.

قيل : المعنى حسبك الله وحسبك المهاجرون والأنصار وقيل : المعنى كافيك الله وكافي من تبعك قاله الشعبي وبن زيد والأول عن الحسن واختاره النحاس وغيره

Bu müfessire göre metinde geçen ifade 'Allah sana ve seninle beraber olan mü'minlere yeter' anlamındadır; yani hem Peygamber'e hem de ona tabi olan müminlere Allah'ın yeterli olacağı bildirilmektedir. İbn Kesîr bu görüşün Atâ el-Horasânî ve Abdurrahman b. Zeyd'den de aynı şekilde rivayet edildiğini belirtir.

قال حسبك الله وحسب من شهد معك قال وروي عن عطاء الخراساني وعبد الرحمن بن زيد مثله ولهذا قال

Beydâvî bu ayette 've men etbe'ake mine'l-mü'minîn' ifadesinin i'rab yönlerini tartışır: mef'ûlün ma'ah olarak nasb, Kûfelilere göre zamire atfen cer, veya Allah lafzına atfen ref' okunabileceğini belirtir. Ayrıca ayetin Bedir Gazvesi'nde Bîdâ mevkiinde indiğini, bir görüşe göre ise Hz. Peygamber'le birlikte otuz üç erkek ve altı kadın Müslüman olduktan sonra Hz. Ömer'in İslam'a girmesi üzerine indiğini nakleder; İbn Abbas'ın bu ayetin Ömer'in Müslüman olması hakkında indiğini söylediğini belirtir.

والآية نزلت بالبيداء في غزوة بدر، وقيل أسلم مع النبي صلى الله عليه وسلم ثلاثة وثلاثون رجلا وست نسوة، ثم أسلم عمر رضي الله عنه فنزلت. ولذلك قال ابن عباس رضي الله تعالى عنهما نزلت في إسلامه.