Taberî, A'râf ehlinin cehennemliklerin yanından geçerken onların yerinden Allah'a sığındıklarını, cennet ve cehennem ehline verilen nur meselesini, münafıklardan nurun alınmasını ve A'râf ehlinin cehennem ehlini yüzlerindeki simalarla (kararmış yüzler, gözlerin morarması) tanıdıklarını nakleder. Bu tanıma, cehennem ehlinin yüzlerinin karartılmış olması sebebiyledir.

فأما أصحاب الحسنات، فإنهم يعطون نورا فيمشون به بين أيديهم وبأيمانهم، ويعطى كل عبد يومئذ نورا وكل أمة نورا، فإذا أتوا على الصراط سلب الله نور كل منافق ومنافقة

Zemahşerî'ye göre cehennem ehli içinde bulundukları azabı görünce Allah'a sığınıp O'nun rahmetine yönelmişler ve kâfirlerin ileri gelenlerinden birtakım kimselere seslenmişlerdir; bu, gözlerinin çevrilip onlara bakmalarını sağlayacak bir durumun bulunduğunu, böylece sığınıp azarlanacaklarını gösterir. Ayrıca A'meş'in 'وإذا قلبت أبصارهم' şeklindeki kıraati ile 'ادخلوا الجنة' ifadesinin meçhul bina üzere okunuşu ve İkrime'nin 'دخلوا الجنة' kıraati nakledilmiştir.

ونادوا رجالا من رؤوس الكفرة يقولون لهم : فيه أن صارفا يصرف أبصارهم لينظروا فيستعيذوا ويوبخوا وقرأ الأعمش : ( وإذا قلبت أبصارهم )

Kurtubî bu ayette Ashâb-ı A'râf'ın zâlimlerle birlikte olmayı Allah'tan istememelerinin, zaten öyle olmayacaklarını bilmelerine rağmen tam bir tezellül (Allah'a boyun eğme) ifadesi olduğunu belirtir. Bunu, cennet ehlinin 'Rabbimiz nûrumuzu bizim için tamamla' demesine ve şükür makamında 'elhamdülillah' söylemelerine benzetir; bu sözlerde onlar için bir lezzet bulunduğunu ifade eder.

سألوا الله ألا يجعلهم معهم وقد علموا أنه لا يجعلهم معهم فهذا على سبيل التذلل كما يقول أهل الجنة : ربنا أتمم لنا نورنا

İbn Kesîr bu bölümde A'râf ehlinin durumunu ve kıyamet gününde insanların hesaba çekilişini açıklayan çeşitli rivayetleri nakleder. Sa'îd b. Cübeyr'in İbn Mes'ûd'dan naklettiğine göre iyilikleri kötülüklerinden bir tane fazla olan cennete, kötülükleri iyiliklerinden bir tane fazla olan cehenneme girer; müminlere sırat üzerinde bir nur verilir ve münafıkların nuru alınır. Ayrıca A'râf ehlinin cehennemliklere bakıp 'Bizi zalimler topluluğuyla birlikte kılma' dedikleri, İbn Abbas, Süddî ve İkrime'den nakledilen farklı ifadelerle aktarılır.

يحاسب الناس يوم القيامة فمن كانت حسناته أكثر من سيئاته بواحدة دخل الجنة ومن كانت سيئاته أكثر من حسناته بواحدة دخل النار

Beydâvî'ye göre 'hicab' cennet ve cehennem ehli arasındaki, ikisinin etkisinin birbirine geçmesini önleyen bir engeldir (sûr). A'râf ise bu engelin en üst kısmıdır ve buradaki 'ricâl' hakkında birkaç görüş nakleder: amelde kusur etmiş muvahhidler, dereceleri yüksek peygamberler/şehidler/mümin âlimleri, ya da insan suretinde görünen melekler olabilir. Bu kişiler ehl-i cennet ve ehl-i nârı yüzlerindeki alâmetlerden (beyazlık-siyahlık gibi) ilham veya melek talimiyle tanırlar.

وعلى الأعراف وعلى أعراف الحجاب أي أعاليه، وهو السور المضروب بينهما جمع عرف مستعار من عرف الفرس وقيل العرف ما ارتفع من الشيء فإنه يكون لظهوره أعرف من غيره. رجال طائفة من الموحدين قصروا في العمل فيحبسون بين الجنة والنار حتى يقضي الله سبحانه وتعالى فيهم ما يشاء

Bu müfessire göre âyetteki 'tilkâ' kelimesi dilbilimsel olarak 'karşılaşma yönü, karşı taraf' anlamına gelir ve mekân zarfı olarak kullanılır; aslında mastar olup zarf olarak kullanılmıştır. Buna bağlı olarak âyetin anlamı, Ashâb-ı A'râf'ın gözleri cehennem ehline her ilişince Allah'a kendilerini onların zümresinden kılmaması için yalvarmalarıdır. Râzî bu âyetler grubunun asıl amacının insanı taklitten uzaklaştırıp akıl yürütme ve delillendirmeye sevk ederek korkutmak olduğunu belirtir.

التلقاء جهة اللقاء ، وهي جهة المقابلة