Taberî, ayetin nüzul sebebi konusunda çeşitli rivayetleri sıralar; bir kısmına göre ayet Kur'an okunurken dinleyip susma emrini genel olarak içerir, ancak rivayetlerin ağırlıklı çoğunluğu ayetin namazda imam Kur'an okurken cemaatin susup dinlemesiyle ilgili indiğini belirtir. Bazı rivayetler bunu farz namazla, bazıları da imamın okuduğu ayetlere (korku/rahmet ayetlerine) tepki vermeme ile ilişkilendirir. Zührî'den gelen bir rivayette ise olay, bir Ensar gencinin Peygamber okurken kendisi de okumasıyla bağlantılıdır.

كانوا يتكلمون في الصلاة، فلما نزلت هذه الآية: " حدثنا أبو كريب، قال: ثنا المحاربي، عن داود بن أبي هند، عن بشير بن جابر، قال: صلى ابن مسعود، فسمع ناسا، يقرءون مع الإمام، فلما انصرف، قال: " أما آن لكم أن تفقهوا؟ أما آن لكم أن تعقلوا؟ كما أمركم الله

Kurtubî bu ayetin nüzul sebebi konusunda çeşitli görüşleri nakleder: bazıları namazda Kur'an dinlemekle, bazıları hutbe ile ilişkilendirir; kendisi ise İbnü'l-Arabî'nin de belirttiği gibi ayetin Mekkî olup Mekke'de hutbe ve cuma bulunmadığı için hutbe görüşünü zayıf bulur. Tercih ettiği görüş, ayetin namazda kıraat, bayram ve cuma günlerinde imamın cehri okuyuşu gibi tüm hallerde susup dinlemeyi kapsayan genel bir hüküm ifade ettiğidir; bu yorumu 'sahih' olarak nitelendirir çünkü ayetin ve sünnetin bu konudaki tüm gereklerini birleştirir.

وذكر الطبري عن سعيد بن جبير أيضا أن هذا في الإنصات يوم الأضحى ويوم الفطر ويوم الجمعة وفيما يجهر به الإمام فهو عام وهو الصحيح لأنه يجمع جميع ما أوجبته هذه الآية وغيرها من السنة في الإنصات

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Kur'ân okunurken susup dinlemenin gerekliliğini bildirmektedir; bu emrin bağlamı hususunda âlimler arasında farklı görüşler nakledilmiş olup, İbn Cerîr'in tercih ettiği görüş bunun namazda imama uyarken ve hutbe dinlerken geçerli olduğu yönündedir. Ayrıca bu ayetten hareketle, cehri namazlarda imamın arkasında kıraat okumanın hükmü konusunda mezhepler arası farklı fıkhi görüşler zikredilmiştir.

وهذا اختيار ابن جرير أن المراد من ذلك الإنصات في الصلاة وفي الخطبة كما جاء في الأحاديث من الأمر بالإنصات خلف الإمام وحال الخطبة

Beydâvî'ye göre, müşrikler kendi tekliflerine göre bir mucize/âyet gelmediğinde Peygamber'in onu kendiliğinden uydurduğunu veya Allah'tan talep etmediğini ileri sürerek eleştiride bulunuyorlardı; cevap olarak Peygamber sadece kendisine vahyedilene tabi olduğunu, âyetleri kendiliğinden icat etmediğini bildirmiştir. Kur'an, kalpler için bir basiret kaynağı, hidayet ve inananlar için rahmettir. 204. ayet ise namazda konuşma âdetleri üzerine inmiş olup, imamın kıraatini dinleme ve susma emrini içerir.

وظاهر اللفظ يقتضي وجوبهما حيث يقرأ القرآن مطلقا، وعامة العلماء على استحبابهما خارج الصلاة. واحتج به من لا يرى وجوب القراءة على المأموم وهو ضعيف.

Râzî bu ayette geçen dinleme ve susma emrinin zâhirinin vücûb ifade ettiğini belirtir; ancak bu emrin neye yönelik olduğu hususunda farklı görüşler nakleder: Kur'an okunduğunda genel olarak dinlemenin vacip olduğu, namazda konuşmanın yasaklanması, imamın arkasında sesli okumanın terki ve hutbe esnasında susmak gibi çeşitli te'viller aktarılır. Kendisi hutbe görüşünü zayıf bulup 'إذا' lafzının tekrar değil bağlantı ifade ettiğine dair dilbilimsel bir itirazda bulunur.

وظاهر الأمر للوجوب ، فمقتضاه أن يكون الاستماع والسكوت واجبا ، وللناس فيه أقوال