Taberî'ye göre bu ayet, iman-küfür ehli iki grubu birbirine karşılaştırarak anlatır: takva sahipleri şeytandan bir vesvese geldiğinde Allah'ın azametini hatırlayıp geri dönerken, kâfirler grubuna şeytanlar sapkınlıklarını sürekli artırır ve onları hiç bırakmazlar. Bu artırma karşılıklıdır; insan işlediği kötülükten geri durmaz, şeytan da ona vesvese vermekten kısılmaz/vazgeçmez.

وإنما هذا خبر من الله عن فريقي الإيمان والكفر، بأن فريق الإيمان وأهل تقوى الله إذا استزلهم الشيطان تذكروا عظمة الله وعقابه، فكفتهم رهبته عن معاصيه وردتهم إلى التوبة والإنابة إلى الله مما كان منهم من زلة، وأن فريق الكافرين يزيدهم الشيطان غيا إلى غيهم إذا ركبوا معصية من معاصي الله

Zemahşerî'ye göre şeytanların, kardeşleri (kâfirler/gafiller) azdırma çabalarından vazgeçmeyip onları ısrarla saptırdıkları, geri dönmedikleri anlatılmaktadır. 'İhvân' (kardeşler) ifadesiyle ya azgınların kardeşi olan gafil insanlar ya da şeytanlar kastedilmiş olabilir; birinci ihtimal, bu kardeşliğin 'takva sahipleri'nin karşıtı olması açısından daha uygun görülmüştür. Ayrıca şeytan kelimesinin tekil olmasına rağmen zamirin çoğul gelmesi, bununla cins/tür kastedilmesiyle açıklanmıştır.

فإن قلت : لم جمع الضمير في إخوانهم والشيطان مفرد ؟ قلت : المراد به الجنس

Râzî, şeytanların azgınları desteklemesinin (yed ü mm) Allah'a nispet edilemeyeceğini, çünkü bu azgınlığın metinde ayrıca kardeşlerine izafe edildiğini ve Allah'ın bunu zemmettiğini vurgular. Eğer bu fiil doğrudan Allah'ın fiili olsaydı, nübüvvet ve Kur'an'ın anlamı geçersiz kalırdı ve azgınlığın 'onlara' izafe edilmesi anlamsız olurdu. Bu nedenle âyeti, Allah'ın onları lütfundan mahrum bırakması, şeytana imkân vermesi veya ömürlerini uzatması gibi te'vil yollarıyla açıklamak gerektiğini, Cübbâî'nin 'yemdûhüm'ü ömrü uzatma şeklindeki yorumunu ise dilsel ve mantıksal açıdan zayıf bulduğunu belirtir.

لو كان فعلا لله تعالى لبطلت النبوة وبطل القرآن فكان الاشتغال بتفسيره عبثا

Kurtubî bu ayette 'إخوانهم' ifadesinin şeytanların kardeşleri olan insanlardan, yani sapık/facir kimselerden olduğunu; şeytanların bunları azgınlıkta desteklediğini aktarır. 'لا يقصرون' ifadesinin de bu facirlerin tevbe etmeyip geri dönmemesi ya da şeytanların onları azgınlıkta desteklemekten vazgeçmemesi anlamına geldiğini belirtir. Zeccâc'a göre ise ayette takdim-tehir vardır ve asıl anlam, müşriklerin taptıklarının ne kendilerine ne de başkalarına yardım edemeyeceği, oysa şeytanların kendi kardeşlerini (kâfirleri) azgınlıkta desteklediğidir.

قيل : المعنى وإخوان الشياطين وهم الفجار من ضلال الإنس تمدهم الشياطين في الغي وقيل للفجار إخوان الشياطين لأنهم يقبلون منهم

İbn Kesîr'e göre bu ayette şeytanların insanlardan olan kardeşleri/dostları kastedilmekte, şeytanlar kendi insan dostlarını sürekli olarak kötülüğe teşvik etmekte, ne şeytanlar bu telkinden ne de insanlar yaptıkları kötü işlerden geri durmamaktadır. Bu durum onların doğasında ve tabiatlarında bulunan bir özellik olarak açıklanmıştır.

إن الشياطين يمدون أولياءهم من الإنس ولاتسأم من إمدادهم في الشر لأن ذلك طبيعة لهم وسجية

Beydâvî'ye göre 'tâif' kelimesi, şeytandan gelen hafif bir dokunuş/vesveseyi ifade eder ve muttakiler bu dokunuşu hissettiklerinde Allah'ın emir ve yasaklarını hatırlayarak basiret sahibi olurlar, hata noktalarını ve şeytanın tuzaklarını fark edip bunlardan sakınırlar. Buna karşılık takva sahibi olmayanların 'kardeşleri' olan kişiler ise şeytanlar tarafından azgınlıkta desteklenir ve bu konuda kısılıp durmazlar, sürekli şeytanlara uyarlar.

تذكروا ما أمر الله به ونهى عنه. فإذا هم مبصرون بسبب التذكر مواقع الخطأ ومكايد الشيطان فيتحرزون عنها ولا يتبعونه فيها