Taberî'ye göre bu ayette, Kur'an'ın apaçık delil ve doğru burhanlarla geldiği halde onu yalanlayanlara, bundan sonra hangi söze veya uyarıya inanacakları sorulmaktadır. Bu ifadeyle Allah, muhataplarına, madem şahit olmadıkları haberlere dair Kur'an'ın verdiği apaçık delillere rağmen inanmıyorlar, öyleyse hiçbir gaybî haberi tasdik edemeyecekleri; aksine gaipten haber veren bir delile inanıyorlarsa aynı şekilde Kur'an'ın haberlerine de inanmaları gerektiği bildirilmektedir.

وإنما أعلمهم تعالى ذكره أنهم إن لم يصدقوا بهذه الأخبار التي أخبرهم بها في هذا القرآن مع صحة حججه على حقيقته لم يمكنهم الإقرار بحقيقة شيء من الأخبار التي لم يشاهدوا المخبر عنه، ولم يعاينوه

Zemahşerî'ye göre ayette 'melekût' ifadesi Allah'ın azametli mülkünü ve yarattığı her şeyi kapsayan, sayı ile sınırlanamayan ve tavsifle kuşatılamayan büyük saltanatı anlatır. Ayrıca 'asâ' lafzının 'enne'ye bağlanmasıyla insanların ölümlerinin yakın olabileceği anlatılır ki bu, onları hakka ve kendilerini kurtaracak şeye yönelmeye sevk etmelidir. Zemahşerî, 'ecel'in yaklaşmasının kıyametin yaklaşması anlamına da gelebileceğini belirtir.

والملكوت : الملك العظيم وفيما خلق الله مما يقع علي اسم الشيء ومن أجناس لا يحصرها العدد ولا يحيط بها الوصف { وأن عسى } أن مخففة من الثقيلة ، والأصل : أنه عسى ، على أن الضمير ضمير الشأن

Bu müfessire göre tevhide delalet eden deliller yalnızca göklerle yerle sınırlı değildir; cisimler ve ruhlar âleminin her bir zerresi tevhid üzerine parlak ve galip bir delil ve burhandır. Bunu örneklendirmek için, ışığın bir evin penceresinden girdiğinde görünen zerreciklerden birinin bile sonsuz sayıda cihetten Hakim bir Yaratıcı'ya delalet ettiğini anlatır. Ayrıca ayetin, taklidin caiz olmadığı, akıl yürütme ve delil getirmenin zorunlu olduğu gibi birçok konuya delalet ettiğini belirtir.

فنقول : إن الضوء إذا وقع على كوة البيت ظهر الذرات والهباآت ، فلنفرض الكلام في ذرة واحدة من تلك الذرات فنقول : إنها تدل على الصانع الحكيم من جهات غير متناهية

İbn Kesîr'e göre ayet, Hz. Muhammed'in Allah'tan getirdiği bu korkutma ve uyarıdan sonra, eğer bu Kur'an'a inanmıyorlarsa hangi başka söze inanacaklarını sormaktadır; yani bu Kur'an'dan sonra artık başka hiçbir kelama iman edemeyecekleri kastedilmektedir.

يقول فبأي تخويف وتحذير وترهيب بعد تحذير محمد صلى الله عليه وسلم وترهيبه الذي أتاهم به عند الله في آي كتابه يصدقون إن لم يصدقوا بهذا الحديث الذي جاءهم به محمد من عند الله عز وجل

Beydâvî'ye göre âyet, insanları göklerin ve yerin melekûtu ile Allah'ın yarattığı sayısız varlık türleri üzerinde delil getirme yoluyla düşünmeye çağırır; bu düşünme onlara Yaratıcı'nın kudretinin kemalini, birliğini ve mülkünün büyüklüğünü göstermek içindir. Ayrıca ecellerinin yaklaşmış olabileceğini düşünmeleri, hakkı aramaya ve kurtuluş yoluna yönelmeye koşmaları gerektiğini ifade eder. Kur'an'dan sonra hangi söze inanacakları sorusu, delil ikame edildikten sonra onların küfür üzerinde inat ve ısrar ettiklerini bildiren kesin bir ifade olarak yorumlanır; bir başka görüşe göre ise bu ifade 'ecellerinin yaklaşması' cümlesine bağlıdır ve Kur'an'a inanmamaları durumunda ondan daha doğru hangi söze inanacaklarını sorgulayan bir kınama anlamı taşır.

أولم ينظروا نظر استدلال. في ملكوت السماوات والأرض وما خلق الله من شيء مما يقع عليه اسم الشيء من الأجناس التي لا يمكن حصرها ليدلهم على كمال قدرة صانعها، ووحدة مبدعها وعظم شأن مالكها

Kurtubî'ye göre bu ayet, Allah'ın yarattığı şeylerdeki delillere bakmayı terk edip yüz çevirenlerin şaşkınlık verici hallerine işaret eder; kulların O'nun kudretinin kemalini tanımaları için ayetlerine nazar etmeleri gerektiği vurgulanır. Bu bağlamda ilk vaciblerin nazar ve istidlal mi yoksa kalpte hasıl olan tasdik (iman) mi olduğu konusunda alimler arasında ihtilaf bulunduğu, Kâdî ve diğerlerinin ilk vacibin nazar ve istidlal olduğunu söylediği zikredilir.

فذهب القاضي وغيره إلى أن أول الواجبات النظر والإستدلال