Bu metinde Zemahşerî önce 'şey' kelimesinin en genel isim olduğunu, var olan her şeyi (kadîm, cisim, araz, mümkin, muhal) kapsadığını, bu yüzden Allah için 'şey lâ ke'l-eşyâ' denilebileceğini ama 'cisim lâ ke'l-ecsâm' denemeyeceğini açıklar. Ardından Firavun'un kavminin Musa'ya karşı 'oğullarını öldürme' tehdidini tekrarlamalarının sebebini, hakimiyetlerinin sürdüğünü göstermek ve halkın Musa'yı krallıklarını yıkacak beklenen çocuk zannedip ona uymasını önlemek olarak yorumlar. Son olarak bu ayetten meleklerin de emir-nehiy, vaad-vaîd ile mükellef olup diğer mükellefler gibi korku ve ümit arasında bulundukları sonucunu çıkarır.

الشيء أعم العام لوقوعه على كل ما يصح أن يعلم ويخبر عنه ، فيقع على القديم والجرم والعرض والمحال والمستقيم . ولذلك صح أن يقال في الله عز وجل : شيء لا كالأشياء ، كأنك قلت : معلوم لا كسائر المعلومات ، ولا يصح : جسم لا كالأجسام

Bu müfessire göre âyetteki 've yeẕerake' ifadesi için üç farklı vecih zikredilir: birincisi 'liyüfsidû' üzerine atıf olması (Musa'yı ve halkını serbest bırakmanın onu ve ilahlarını terk etmeye yol açması), ikincisi vav ile cevap-istifham olması, üçüncüsü 'en' takdiriyle mansub olmasıdır. Ayrıca 'senuktilu' kıraatindeki tahfif/teşdid farkı ve Firavun'un bu tehdidinin acizlikten değil, Musa'ya yönelik ilgisizlik görüntüsü vermek amacıyla yapıldığı belirtilir.

أحدها : أن يكون قوله : { ويذرك } عطفا على قوله : { ليفسدوا } لأنه إذا تركهم ولم يمنعهم ، كان ذلك مؤديا إلى تركه وترك آلهته ، فكأنه تركهم لذلك . وثانيها : أنه جواب للاستفهام بالواو

Kurtubî, ayetteki fiilin okuma farklılıklarına işaret eder: Nâfi' ve İbn Kesîr tahfif (şeddesiz) okurken diğer kurrâ teşdid (şedde) ile okumuşlardır ki bu çokluk/mübalağa anlamı taşır. Firavun'un büyücülere 'korkmayın' demesiyle onları yatıştırdığı, ancak Musa'yı öldüreceğini söylemediği, çünkü ona güç yetiremeyeceğini bildiği belirtilir. Said b. Cübeyr'den nakledilen bir rivayete göre Firavun, Musa'dan büyük bir korku ve dehşet duyardı, öyle ki onu gördüğünde eşek gibi işerdi.

وعن سعيد بن جبير قال : كان فرعون قد ملئ من موسى رعبا فكان إذا رآه بال كما يبول الحمار

İbn Kesîr, Firavun'un adamlarının Musa ve kavminin yeryüzünde fesat çıkaracağı iddiasını hayretle karşılar; asıl fesat çıkaranların Firavun ve kavmi olduğunu ancak bunun farkında olmadıklarını belirtir. Ayrıca 've âlihetek' kıraatiyle ilgili farklı okuyuşları ve Firavun'un tapındığı bir ilahının bulunduğuna dair rivayetleri (gizlice taptığı bir put, boynunda asılı bir nesne, güzel sığır) nakleder.

ألا إن فرعون وقومه هم المفسدون ولكن لا يشعرون

Beydâvî, ayetteki 'yezerake' ifadesini Firavun'un adamlarının Musa'nın kendilerini ve halkı ona karşı kışkırtacağı, itaatten çıkarmaya davet edeceği korkusuyla ilişkilendirir. 'wa yezeraka'nın dilbilimsel olarak 'yufsidû'ya bağlı olabileceğini veya istifhamın cevabı olarak vav ile geldiğini, ayrıca farklı kıraatlerde ref' veya sükun ile okunabileceğini açıklar. Ayrıca 'âlihetek' ifadesinin Firavun'un yıldızlara taptığı veya kavmine putlar yaptırıp kendisine yaklaşmaları için taptırdığı görüşlerini nakleder. Firavun'un çocukları öldürme tehdidini ise gücünü sürdürmek ve doğacak çocuğun kendi hükümdarlığını sona erdireceği kehanetine karşı önlem olarak yorumlar.

ويذرك عطف على يفسدوا، أو جواب الاستفهام بالواو كقول الحطيئة: ألم أك جاركم ويكون بيني ... وبينكم المودة والإخاء على معنى أيكون منك ترك موسى ويكون منه تركه إياك.

Taberî, 'ويذرك وآلهتك' ifadesindeki 'وآلهتك' kelimesinin, Firavun'un tapındığı ilahlara (veya bir görüşe göre tek bir ilaha) işaret ettiğini belirtir. 'ويذرك' kelimesinin nasb oluşunu ise 'الصرف' üzerine (yani 'ليفسدوا'ya atıf değil, ayrı bir anlam ilişkisiyle) açıklamayı tercih eder ve bunun te'vil ehlinin görüşüyle uyumlu olduğunu söyler. Ayrıca 'وإلاهتك' şeklindeki kıraatin 'وعبادتك' (ibadetin) anlamına geldiğini nakleder.

والوجه الأول أولى الوجهين بالصواب، وهو أن يكون نصب: {ويذرك} على الصرف؛ لأن التأويل من أهل التأويل به جاء.