Taberî'ye göre bu ayet, hamdin ve ibadette ihlasın yalnızca kendisine has olduğu Rabbin, kullarına ne zarar ne fayda verebilen ve kendine gelecek bir kötülüğü bile savamayan varlıklardan farklı olarak bu sıfatlara sahip olan zat olduğunu bildirmektedir. Ayrıca Allah'ın kulların yaptığı ve kazandığı şeyleri bilip bunları kayıt altına aldığını, hesaba çekilecekleri gün bunlarla karşılık vereceğini ifade eder.

فربكم الذي يستحق عليكم الحمد ويجب عليكم إخلاص العبادة له، هو هذا الذي صفته، لا من لا يقدر لكم على ضر ولا نفع ولا يعمل شيئا ولا يدفع عن نفسه سوءا أريد بها

Zemahşerî'ye göre 'استوى' ifadesinin öznesi Allah'ın birliğini (tevhid-i ulûhiyet) pekiştirmek içindir; çünkü sır ve alenîde eşit olarak bilen yalnız Allah'tır. Ayrıca 'fî's-semâvât' ifadesi ya önceki habere atfedilen ikinci bir haber, ya da müstakil yeni bir cümle (Allah gizlinizi ve açığınızı bilir anlamında) olabilir, ya da hayır ve şerden dolayı sevap ve ikaba dair üçüncü bir haber olarak da okunabilir.

إن أردت التوحد بالإلاهية كان تقريرا له ؛ لأن الذي استوى في علمه السر والعلانية هو الله وحده وكذلك إذا جعلت في السماوات خبرا بعد خبر ، وإلا فهو كلام مبتدأ بمعنى هو يعلم سركم وجهركم أو خبر ثالث من الخير والشر ويثيب عليه ويعاقب

Râzî'ye göre ayetteki 'esrar' (sırlar) ve bunun devamındaki ifadeler, insanın gizli ve açık tüm fiillerini Allah'ın bildiğini anlatır; ancak burada bir güçlük vardır: fiiller ya kalp fiilleridir (sır) ya da organların fiilleridir (cehr/açık), dolayısıyla ifadenin bir şeyi kendisine atfetme gibi bozuk bir anlam taşıması sorunu ortaya çıkar. Bu sorun, ifadenin fiilin kendisine değil, insanın o fiil üzerinden kazandığı sevap veya ceza gibi 'kazanılmış' şeye (mükteseb) hamledilmesiyle çözülür. Buradan hareketle ayetin, insanın fiili kazanan (kâsib) olduğunu, kesbin de fayda celbi veya zarar defi için yapılan fiil olduğunu gösterdiği, bu yüzden Allah'ın fiiline 'kesb' denemeyeceği sonucuna varılır.

فالأفعال لا تخرج عن السر والجهر فكان قوله يقتضي عطف الشيء على نفسه ، وأنه فاسد . والجواب : يجب حمل قوله على ما يستحقه الإنسان على فعله من ثواب وعقاب

Kurtubî, âyette geçen "fî's-semâvâti ve fî'l-ardı" ifadesindeki zarfların amilinin ne olduğu konusunda birkaç görüş nakleder: bu ifade Allah'ın göklerde ve yerde hükmünün/tedbirinin geçerli olduğunu, ya da O'nun göklerdeki ve yerdeki gizli-açık her şeyi bildiğini ifade edebilir. Nahhâs'a göre en güzel görüş, ifadenin Allah'ın göklerde ve yerdeki sırrınızı ve açığa vurduğunuzu bilmesi anlamına geldiğidir. Kurtubî sonunda Allah'ın hareketten, mekândan bir yere intikalden ve mekân tutmaktan münezzeh tutulması gerektiğini vurgular.

وقيل : المعنى وهو الله يعلم سركم وجهركم في السماوات وفي الأرض فلا يخفى عليه شيء قال النحاس : وهذا من أحسن ما قيل فيه

İbn Kesîr, ayetteki 'huve'llahu fi's-semâvâti ve fi'l-ard' ifadesinin, Allah'ın göklerde ve yerde -haber veya hâl olarak- kendisine dua edilen/tapılan zat olduğu anlamına geldiğini belirtir. İkinci bir görüş olarak ise ayetin, Allah'ın göklerde ve yerde olan gizli ve açık her şeyi bilen olduğu anlamına geldiğini, buna göre 'ya'lemu' fiilinin öncesine bağlı olduğunu nakleder ve bu görüşün İbn Cerîr'in tercihi olduğunu aktarır. Son olarak amellerin, iyisi ve kötüsüyle tamamının bilindiğini ifade eder.

أي هو المدعو الله في السماوات والأرض خبرا أو حالا [ والقول الثاني ] أن المراد أنه الله الذي يعلم ما في السموات وما في الأرض من سر وجهر فيكون قوله يعلم متعلقا بقوله وهذا اختيار ابن جرير

Beydâvî'ye göre 'fi's-semâvâti ve fi'l-arz' ifadesi Allah lafzına müteallıktır ve anlam, göklerde ve yerde ibadete müstehak olanın yalnızca O olduğudur; bu da 'göktekilerin ve yerdekilerin ilahı O'dur' ve 'gizlinizi ve açığınızı bilir' ayetlerine benzer. Zarfın sıhhati için, bilinenin o mekanlarda bulunması yeterlidir, tıpkı Harem dışındayken Harem içindeki avı vurduğunu söylemen gibi; ya da bu, Allah'ın onlarda olan her şeyi kemâliyle bilmesinden dolayı sanki O'nun onlarda bulunuyormuş gibi olmasını ifade eden müstakar bir zarftır. 'Ya'lemü sirreküm ve cehreküm' cümlesi ise bunun beyanı ve takriridir.

والمعنى هو المستحق للعبادة فيهما لا غير، كقوله سبحانه وتعالى: وهو الذي في السماء إله وفي الأرض إله أو بقوله: يعلم سركم وجهركم والجملة خبر ثان، أو هي الخبر والله بدل، ويكفي لصحة الظرفية كون المعلوم فيهما كقولك رميت الصيد في الحرم إذا كنت خارجه والصيد فيه