Bu müfessire göre ayet, Müslümanların müşriklerin taptığı putlara sövmesinin, müşriklerin de cehalet ve haddi aşarak Allah'a sövmesine yol açacağını, bu yüzden Allah'ın müminlere putlara sövmeyi yasakladığını bildirmektedir. Taberî bu görüşü, Ebu Talib'in ölümü öncesinde Kureyş'in Peygamber'e gelişiyle ilgili rivayetle bağlar ve olayın bağlamını aktarır.

فنهاهم الله أن يسبوا أوثانهم فيسبوا الله عدوا بغير علم

Bu bölüm Yusuf kıssasıyla ilgili anlatıya odaklanmaktadır; metin, ayetin lafzından ziyade Yusuf'un kardeşine (Bünyamin) kendini tanıtması, ona geçmişte çektikleri sıkıntıdan üzülmemesini söylemesi ve onu yanında tutabilmek için bir tuzak kurma planını aktarır. Anlatıya göre Yusuf, kardeşinin yüküne ölçeğini gizlice koyup sonra onu hırsızlıkla suçlayarak yanında kalmasını sağlamayı planlamıştır.

قال : فإني أدس صاعي في رحلك ، ثم أنادي عليك بأنك قد سرقته ، ليتهيأ لي ردك بعد تسريحك معهم . قال : افعل

Bu müfessire göre En'âm 108. ayette müşriklerin ilahlarına sövülmemesinin sebebi, bunun onların Allah'a cehaletle karşılık olarak sövmelerine yol açacak olmasıdır; ayrıca lanet edilmesi gerekenlere lanet okumak, onları çirkin fiilden alıkoyduğu için 'güzel söz' kapsamından çıkmaz. Yani lanetin vacip olması ile güzel söz söylemenin vacip olması arasında çelişki yoktur, çünkü bir kişi hem bize iyiliğinden dolayı tazime hem de küfründen dolayı tahkire müstehak olabilir.

بيانه : أن القول الحسن ليس عبارة عن القول الذي يشتهونه ويحبونه ، بل القول الحسن هو الذي يحصل انتفاعهم به ونحن إذا لعناهم وذممناهم ليرتدعوا به عن الفعل القبيح كان ذلك المعنى نافعا في حقهم فكان ذلك اللعن قولا حسنا ونافعا

Kurtubî'ye göre bu ayet, müminlerin kâfirlerin taptığı putlara sövmesini yasaklamaktadır, çünkü bu davranış kâfirleri ürkütüp küfürlerini artıracaktır. İbn Abbas'tan nakledilen rivayete göre Kureyş kâfirleri Ebu Talib'e gelip ya Muhammed ve ashabının ilahlarına sövmesini durdurmasını ya da kendilerinin Allah'a söveceğini bildirmişler, bunun üzerine ayet inmiştir. Âlimler bu hükmün İslam ümmetinde her zaman geçerli olduğunu, kâfirin güçlü olduğu ve İslam'a, Peygamber'e veya Allah'a sövme tehlikesi bulunan durumlarda müslümanın onların haçlarına, dinlerine, kiliselerine sövmesinin de haram olduğunu belirtmişlerdir.

قال بن عباس : قالت كفار قريش لأبي طالب إما أن تنهى محمدا وأصحابه عن سب آلهتنا والغض منها وإما أن نسب إلهه ونهجوه فنزلت الآية الثانية قال العلماء : حكمها باق في هذه الأمة على كل حال فمتى كان الكافر في منعة وخيف أن يسب الإسلام أو البني عليه السلام أو الله عز وجل فلا يحل لمسلم أن يسب صلبانهم ولا دينهم ولا كنائسهم

İbn Kesîr'e göre bu ayet, kâfirlerin âyetleri gereğince amellerine göre karşılık göreceklerini, iyilik yapana iyilikle şer işleyene şerle muamele edileceğini bildirir. Ayrıca Kureyş büyüklerinin Ebû Tâlib aracılığıyla Hz. Peygamber'e gelip putlarına sövmemesini istemeleri, buna karşılık müslümanların kâfirlerin putlarına sövmesinin Allah'a bilgisizce sövülmesine sebep olması bağlamında, mefsedeti daha büyük olan bir maslahatın terk edilmesi ilkesine işaret edilir. Son olarak Allah'ın her ümmete kendi amelini süslü göstermesinin, onların dalâlette bulunduğu haliyle amellerine razı olmalarına yol açtığı, bunun ilâhî hikmet ve kesin hüccet gereği olduğu belirtilir.

وقال عبد الرزاق عن معمر عن قتادة كان المسلمون يسبون أصنام الكفار فيسب الكفار الله عدوا بغير علم فأنزل الله ومن هذا القبيل وهو ترك المصلحة لمفسدة أرجح منها

Beydâvî, müşriklerin taptığı putların kötülüklerinden dolayı sövülmemesi gerektiğini, çünkü bunun onların da bilgisizce ve düşmanca Allah'a sövmelerine yol açacağını belirtir. Bu ayetten hareketle, bir itaat fiili daha büyük bir günaha (masiyet-i râcihe) yol açıyorsa terk edilmesinin vacip olduğu sonucunu çıkarır, çünkü şerre götüren şey de şerdir. Ayrıca ayetteki 'zeyyennâ' ifadesini, Allah'ın her ümmete amelini -tevfik veya hızlan yoluyla- güzel gösterdiği şeklinde açıklar.

وفيه دليل على أن الطاعة إذا أدت إلى معصية راجحة وجب تركها فإن ما يؤدي إلى الشر شر