Taberî'ye göre bu ayette anlatılan tüm fiilleri gerçekten yapan, kendisine ibadetin ancak yakışacağı Allah'tır; O gerçek Rab'dir. Bu, kendine ne fayda ne zarar veremeyen, insanlara hayır getirmeyen veya kötülüğü def edemeyen putlardan ve sahte ilahlardan farklıdır. Allah yarattığı her şeyi rızıklandırma, koruma, yönetme ve tasarrufta bulunma yönüyle her şeyi gözetip koruyandır.

يقول تعالى ذكره: هذا الذي فعل هذه الأفعال أيها الناس هو ربكم، لا من لا يجلب لنفسه نفعا، ولا يدفع عنها ضرا، ولا يسوق إليكم خيرا، ولا يدفع عنكم سوءا من أوثانكم وآلهتكم

Bu metinde Râzî, 'Allah her şeyin Halık'ıdır' ifadesinin genelliğine Mu'tezile'nin kul fiillerini dahil etmemek için ileri sürdüğü delilleri tek tek aktarıp reddeder; akli-kesin bir delille kulun fiilinin de Allah tarafından yaratıldığını, çünkü fiilin dâî (saik) ile kudretin bir arada bulunmasına bağlı olduğunu ve dâîyi yaratanın da Allah olduğunu savunur. Ayrıca ayetteki fâ harfinin ibadetin, Allah'ın her şeyin yaratıcısı olmasına bağlı (sebep-sonuç) bir hüküm ifade ettiğini, dolayısıyla ilâh kavramının yaratma/icat kudretine sahip olan anlamına geldiğini belirtir. Son olarak Mu'tezile'nin bu ayeti sıfatların nefyi ve Kur'an'ın mahluk olduğu iddiasına delil göstermesini de aynı genel-özel mantığıyla çürütür.

والجواب : أنا نقول الدليل العقلي القاطع قد ساعد على صحة ظاهر هذه الآية . وتقريره أن الفعل موقوف على الداعي وخالق الداعي هو الله تعالى ، ومجموع القدرة مع الداعي يوجب الفعل وذلك يقتضي كونه تعالى خالقا لأفعال العباد

Kurtubî'ye göre 'ذلكم' kelimesi başlangıç (mübtedâ) olarak merfû konumdadır. 'الله' kelimesi 'ذلكم'den bedel olup mübtedanın haberidir. Ayrıca 'ربكم'nin haber, 'خالق'in de ikinci haber olması veya 'خالق'in mahzuf bir mübtedanın (هو) haberi olması da mümkündür; Kisâî ve Ferrâ ise buradaki kelimede nasb (mansub okuma) caiz görmüşlerdir.

ذلكم في موضع رفع بالابتداء الله ربكم على البدل خبر الابتداء ويجوز أن يكون ربكم الخبر وخالق خبرا ثانيا أو على إضمار مبتدأ أي هو خالق وأجاز الكسائي والفراء فيه النصب

İbn Kesîr'e göre bu ayet, her şeyi yaratan, çocuğu ve eşi olmayan, yarattıklarını gözetip rızıklandıran ve gece gündüz koruyan Allah'ın kudretini anlatmaktadır. Gökleri, yeri, aralarındakileri, insanları ve atalarını yaratan zatın, mülkün ve tasarrufun sahibi olan yegane Rab olduğu vurgulanmaktadır.

أي الذي خلق كل شيء ولا ولد له ولا صاحبة أي حفيظ ورقيب يدبر كل ما سواه ويرزقهم ويكلأهم بالليل والنهار

Beydâvî'ye göre 102. ayette geçen 'zâlikum' önceki sıfatlarla nitelenen zâta işaret eder ve devamındaki isimler bu zâtın haberleridir; 'fa'budûhu' hükmü, bu sıfatları taşıyanın ibadete layık olmasından kaynaklanır. 103. ayetteki 'lâ tudrikuhu'l-ebsâr' ifadesi, Mu'tezile'nin rü'yetin imkansızlığına delil olarak kullanmasına karşın, bu müfessire göre zayıf bir delildir; çünkü idrak mutlak görmek anlamında değildir ve nefiy ayette ne zamanlar ne de şahıslar bakımından genel değildir, belki belirli hal veya kişilere özgüdür.

واستدل به المعتزلة على امتناع الرؤية وهو ضعيف، إذ ليس الإدراك مطلق الرؤية ولا النفي في الآية عاما في الأوقات فلعله مخصوص ببعض الحالات ولا في الأشخاص، فإنه في قوة قولنا لا كل بصر يدركه مع أن النفي لا يوجب الامتناع

Zemahşerî'ye göre 'وله الملك' ifadesi, Allah'ın bu vasıflarla birlikte rızıkların, ecellerin ve her şeyin sahibi ve tüm amellere gözcü olduğunu ifade eder. Bu ifade müstakil, kendi başına başlayan (mübtede) bir cümle olup önceki ifadeyle bağlantılı olarak zikredilmiştir.

مالك لكل شيء من الأرزاق والآجال