Râzî'ye göre bu ayette geçen ibtila (sınama), Hz. Muhammed ümmetinin kara avıyla, İsrailoğullarının deniz avıyla (balık) sınanması gibi hafif ve kolay bir sınamadır; can ve mal feda etme gibi büyük ve zor imtihanlardan değildir. Ayrıca 'min' harfinin teb'iz (kısmilik) ifade ettiğini, bunun ya karada avlanmayı deniz avından ayırmak ya da ihramlı halde avlanmayı ihramsız halden ayırmak anlamına geldiğini belirtir. 'Ta ki bilsin' ifadesindeki 'ilim' de Allah'a mecazi olarak nispet edilmiştir, çünkü Allah ezelî ve ebedî ilim sahibidir; asıl kastedilen O'nun dostlarının kimin gaybde kendisinden korktuğunu bilmesidir.

المسألة الخامسة : معنى التقليل والتصغير في قوله أن يعلم أنه ليس بفتنة من الفتن العظام التي كون التكليف فيها صعبا شاقا ، كالابتلاء ببذل الأرواح والأموال ، وإنما هو ابتلاء سهل ، فإن الله تعالى امتحن أمة محمد صلى الله عليه وسلم بصيد البركما امتحن بني إسرائيل بصيد البحر ، وهو صيد السمك

Kurtubî, âyetteki hitabın hem ihramlı hem ihramsız (mahill) tüm insanları kapsadığını, çünkü asıl vurgunun 'ليكلفنكم' ifadesindeki genel teklif olduğunu belirtir. Ayrıca 'صيد' kelimesinin sadece kara avını kapsadığını, 'أيدي' ve 'رماح' ifadelerinin ise küçük ve büyük av arasındaki farkı göstermek için özellikle zikredildiğini açıklar. Ayetin, Hudeybiye senesinde bazı sahabenin ihramlı bazılarının ihramsız olması üzerine hükümlerin karışması sebebiyle indiğine dair rivayeti de nakleder.

والصحيح أن الخطاب في الآية لجميع الناس محلهم ومحرمهم لقوله تعالى : أي ليكلفنكم والتكليف كله ابتلاء وإن تفاضل في الكثرة والقلة وتباين في الضعف والشدة

İbn Kesîr'e göre ayette geçen 'ellerinizin ulaşabileceği av' ifadesi zayıf ve küçük avı, 'mızraklarınızın ulaşabileceği' ifadesi ise büyük avı kastetmektedir. Allah, ihramlı kimseleri bu şekilde avla imtihan etmiş, isteseler elleriyle bile tutabilecekleri avlara yaklaşmalarını yasaklamıştır. Mukatil b. Hayyan'a göre bu ayet Hudeybiye Umresi'nde inmiş olup, o dönemde vahşi hayvanlar, kuşlar ve av hayvanları sahabenin konaklama yerlerine daha önce hiç görülmedik şekilde gelmiş, Allah da onlar ihramlıyken bunları öldürmeyi yasaklamıştır; böylece gizli ve açık olarak kimin itaat ettiği ortaya çıkacaktır.

وقال مقاتل بن حيان أنزلت هذه الآية في عمرة الحديبية فكانت الوحش والطير والصيد تغشاهم في رحالهم لم يروا مثله قط فيما خلا فنهاهم الله عن قتله وهم محرمون

Beydâvî'ye göre bu ayet Hudeybiye yılında nazil olmuş, Allah müminleri av yasağıyla imtihan etmiştir; o dönemde vahşi hayvanlar ihramlı oldukları halde ellerine ve mızraklarına ulaşacak kadar yakınlarına geliyordu. Ayetteki 'bişey' (bir şey) ifadesindeki azlık ve küçümseme, bu imtihanın canlarla ve mallarla yapılan büyük imtihanlar gibi ayakları kaydıran türden olmadığına dikkat çekmek içindir; küçük imtihanda sebat edemeyen daha büyüğünde nasıl sebat edebilir. Gaybde Allah'tan korkanı bilmek ifadesi, cezasından korkan güçlü imanlıyı, kalbi zayıf ve imanı az olandan ayırt etmek anlamındadır; bundan sonra haddi aşanı ise elem verici azap beklemektedir.

والتقليل والتحقير في بشيء للتنبيه على أنه ليس من العظائم التي تدحض الأقدام كالابتلاء ببذل الأنفس والأموال، فمن لم يثبت عنده كيف يثبت عند ما هو أشد منه.

Taberî'ye göre âyet, müminlerin ihram halindeyken Allah tarafından avın bir kısmıyla imtihan edileceğini bildirmektedir; bu imtihan hem elle kolayca yakalanabilen küçük av (yavru ve yumurta gibi) hem de mızrak ve okla ulaşılan büyük av türlerini kapsar. Bu sınama sayesinde Allah'tan gıyabında korkup yasaklarından sakınanlarla sakınmayanlar birbirinden ayrılacaktır.

هو الضعيف من الصيد وصغيره، يبتلي الله تعالى به عباده في إحرامهم حتى لو شاءوا نالوه بأيديهم