Taberî, 'kim Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse...' ayetinin ehl-i kitabın kâfirleri hakkında indiğini, çünkü öncesi ve sonrasındaki ayetlerin de onlar hakkında olduğunu belirtir. Ayrıca bu hükmün, Allah'ın indirdiğini inkâr ederek terk edenler için 'küfür', ikrar edip amel etmeyenler için ise 'zulüm' ve 'fısk' olarak ayrıldığına dair rivayetleri de aktarır. Kendisi bu görüşler arasında ehl-i kitap kâfirleri hakkında indiği görüşünü tercih eder.

وأولى هذه الأقوال عندي بالصواب، قول من قال: نزلت هذه الآيات في كفار أهل الكتاب، لأن ما قبلها وما بعدها من الآيات ففيهم نزلت وهم المعنيون بها، وهذه الآيات سياق الخبر عنهم ، فكونها خبرا عنهم أولى

Zemahşerî, bu metinde 'et-Tevrât' kelimesinin Arapça bir asıldan türeyip türeyemeyeceği meselesini tartışır. Bazı dilcilerin bu kelimeyi 'zendin ateş çıkarması/tutuşması' anlamındaki 'vera'l-zend' köküne bağlayarak 'fev'ale' vezninde bir isim saydıklarını, buradaki tâ harfinin aslında vâv'dan bedel olduğunu ileri sürdüklerini nakleder.

ومن جوز أن تكون التوراة عربية أن تشتق من روى الزند ( فوعلة ) منه ، على أن التاء مبدلة من واو

Bu bölümde Râzî, Mâide 44. ayette geçen 'hüdâ' ve 'nûr' kelimelerinin ayrı anlamlar taşıdığını, hüdânın şeriat hükümlerini, nûrun ise tevhid ve nübüvvet gibi inanç esaslarını açıkladığını belirtir. Ayrıca ayetin önceki şeriatların bize bağlayıcı olup olmadığı tartışmasında kullanıldığını, fakat ayetin özel bir bağlamda -recim meselesinde- muhataplara hitap olarak nazil olduğu için genelleştirilemeyeceğini aktarır. Râzî ayrıca 'Rabbâniyyûn', 'ahbâr' ve 'ellezîne eslemû' ifadelerinin farklı yorumlarını (İbn Abbas, Zeccâc, Müberrid, Hasan, Zührî, İkrime, Katâde, Süddî gibi âlimlerden) sıralar.

العطف يقتضي المغايرة بين المعطوف والمعطوف عليه ، فوجب حصول الفرق بين الهدى والنور ، فالهدى محمول على بيان الأحكام والشرائع والتكاليف ، والنور بيان للتوحيد والنبوة والمعاد

Kurtubî'ye göre bu metin, zimmet ehlinin (yahudi/hristiyan) şahitliğinin kabulü meselesini ele alır; cumhur bunu reddederken bazı tabiîn müslüman şahit bulunmadığında zina eden çiftin recminde Hz. Peygamber'in onların şahitliğine dayanarak hüküm verdiğini gerekçe göstermiştir. Kurtubî bu duruma cevap olarak Peygamber'in kendi hükmü olarak değil, Tevrat'ta bulunanı yürüten (münfiz) sıfatıyla hareket ettiğini, böylece onlara karşı hüccet ikame edip tahrif ve değişikliklerini ortaya çıkardığını belirtir. Ayrıca ayetteki zamirlerin ve 'Rabbaniyyun', 'Ahbar' gibi ifadelerin yahudi âlimlerine işaret ettiği, siyak-sibakın buna delalet ettiği aktarılır.

فالجواب أنه إنما نفذ عليهم ما علم أنه حكم التوراة وألزمهم العمل به على نحو ما عملت به بنو إسرائيل إلزاما للحجة عليهم وإظهارا لتحريفهم وتغييرهم فكان منفذا لا حاكما

Beydâvî'ye göre ayette geçen 'nebîler' İsrailoğulları peygamberleridir; Yahudilerin hükümlerini bu peygamberler ve onların yolunu izleyen rabbânîler (zâhidler) ve ahbâr (âlimler) uygulamaktaydı, çünkü onlara Allah'ın kitabını tahriften koruma görevi verilmişti. Allah'ın indirdiğiyle hükmetmeyenler, bunu küçümseyip inkâr ederlerse kâfir, hükmü ona muhalif verirlerse zalim, ondan çıkarlarsa fasık olarak nitelendirilmiştir; bu üç sıfatın her biri farklı bir hal veya farklı bir topluluğa (müslimûn, yahudi, hristiyan) işaret edebilir.

ومن لم يحكم بما أنزل الله مستهينا به منكرا له. فأولئك هم الكافرون لاستهانتهم به وتمردهم بأن حكموا بغيره، ولذلك وصفهم بقوله الكافرون والظالمون والفاسقون، فكفرهم لإنكاره، وظلمهم بالحكم على خلافه، وفسقهم بالخروج عنه.

İbn Kesîr, 'kim Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse...' âyetinin küfür ifadesini ele alırken, bu küfrün dinden çıkaran büyük küfür olmadığını, İbn Abbas ve Tavus'tan nakledilen görüşe göre 'küfrun dûne küfr' (küfür altı küfür) mahiyetinde olduğunu aktarır. Ayrıca âyetin öncelikle Ehl-i Kitab (Yahudiler) hakkında indiği, ancak Hasan el-Basrî ve diğerlerinin belirttiği gibi hükmünün bu ümmet için de geçerli olduğu belirtilir. Şa'bî ve bazı âlimlerden ise âyetin doğrudan Müslümanlar hakkında olduğu görüşü de nakledilir.

قال ليس بكفر ينقل عن الملة