Taberî'ye göre bu ayet, kötünün (habîs) çokluğunun etkileyici görünmesine karşın iyi ile kötünün, itaatkâr ile isyankârın Allah katında asla eşit tutulmayacağını bildirir. Metne göre Hz. Peygamber'e hitap eden ifade, gerçekte ümmetinden bazı kimseleri kastetmektedir; asilerin çokluğuna şaşılmaması, çünkü Allah'ın kendilerine mühlet verip cezayı geciktirmesinin, itaat ehli için hazırlanan güzel sonucun onlar için geçerli olmadığı anlamına gelmediği belirtilir. Bu bağlamda 'habîs' müşrikler, 'tayyib' ise müminler olarak açıklanır.

لا يعتدل الرديء والجيد، والصالح والطالح، والمطيع والعاصي ولو أعجبك كثرة الخبيث يقول: لا يعتدل العاصي والمطيع لله عند الله ولو كثر أهل المعاصي فعجبت من كثرتهم

Bu müfessire göre âyette geçen 'tayyib' kelimesi iki şekilde anlaşılabilir: ya 'lezzet duyulan/hoşa gidilen' anlamındadır ya da 'mübah/helal' anlamındadır; her iki durumda da 'hıll' ile tekrar sorunu tartışılmıştır. Ayrıca habis ve tayyib kavramları cismani ve ruhani olmak üzere ikiye ayrılır; ruhani habislerin en kötüsü cehalet ve isyan, ruhani tayyiblerin en güzeli ise Allah'ı bilmek ve O'na itaattir. Râzî'ye göre ruhani habaset ve tayyiblik arasındaki fark, cismani olandan çok daha büyüktür; çünkü cismani kötülüğün zararı az ve geçici, ruhani kötülüğün zararı ise büyük ve ebedidir; aynı şekilde ruhani iyiliğin faydası da Allah'a yakınlık ve meleklerle, peygamberlerle beraber olmak gibi ebedi bir mutluluktur.

وذلك لأن الخبيث والطيب قسمان : أحدهما : الذي يكون جسمانيا ، وهو ظاهر لكل أحد ، والثاني : الذي يكون روحانيا ، وأخبث الخبائث الروحانية الجهل والمعصية ، وأطيب الطيبات الروحانية معرفة الله تعالى وطاعة الله تعالى

Kurtubî'ye göre âyette geçen 'habîs' ve 'tayyib' lafızları müfessirler arasında haram-helal, mümin-kâfir, itaatkâr-âsi, kötü-iyi gibi çeşitli örneklerle açıklanmış olsa da, doğru olan görüş bu lafzın kazanç, amel, insanlar ve ilimler dahil bütün alanları kapsayan genel bir ifade olmasıdır. Buna göre habîs olan şey çok da olsa fayda vermez ve sonu güzel olmaz, tayyib olan ise az da olsa faydalı ve akıbeti güzeldir. Kurtubî bu âyetten hareketle fasit satışın feshi, gasp edilen arazide yapılan bina ve dikilen ağaçların sökülmesi gibi fıkhi meselelere de genel bir ilke çıkarmaktadır.

والصحيح أن اللفظ عام في جميع الأمور يتصور في المكاسب والأعمال والناس والمعارف من العلوم وغيرها فالخبيث من هذا كله لا يفلح ولا ينجب ولا تحسن له عاقبة وإن كثر والطيب وإن قل نافع جميل العاقبة

İbn Kesîr'e göre bu ayet, az ama helal ve faydalı olanın; çok ama haram ve zararlı olandan daha hayırlı olduğunu bildirmektedir. Akıl sahiplerine haramdan kaçınıp helal ile yetinmeleri emredilmekte, bunun dünya ve ahirette felaha vesile olacağı belirtilmektedir.

يعني أن القليل الحلال النافع خير من الكثير الحرام الضار كما جاء في الحديث ما قل وكفى خير مما كثر وألهى

Beydâvî'ye göre bu ayet, kötü ile iyi olan kişi, amel ve mal arasında Allah katında eşitlik bulunmadığını bildiren genel bir hükümdür; kişiyi hayırlı amele ve helal mala yönlendirir. Kötünün çokluğu insanı etkilese de asıl ölçü nicelik değil niteliktir; azlığına rağmen övülen, çokluğuna rağmen kınanandan daha hayırlıdır. Bu nedenle akıl sahiplerine hitapla, kötü çok olsa da ondan sakınmaları, iyi az olsa da onu tercih etmeleri emredilir.

ولو أعجبك كثرة الخبيث فإن العبرة بالجودة والرداءة دون القلة والكثرة، فإن المحمود القليل خير من المذموم الكثير