Taberî'ye göre Allah'a ve Peygamber'e itaat edenlerin peygamberler, sıddıklar, şehidler ve salihlerle birlikte olması, kişilerin önceden kazandıkları bir hak sebebiyle değil, sırf Allah'ın onlara ihsanı ve fazlı ile gerçekleşir. Dünyada itaat etmiş olsalar da bu itaatin kendisi de Allah'ın onlara bahşettiği bir lütuftur, dolayısıyla her şey O'nun fazlına dayanır. Ayrıca Allah'ın kullarını yaratan olarak onların itaatini ve isyanını bilmesi, bunları saklayıp koruyup karşılığını vereceği, iyilik edene iyilikle karşılık vereceği, kötülük edene kötülükle karşılık vereceği, tevhid ehlinden dilediğini de bağışlayacağı belirtilir.

يقول ذلك عطاء الله إياهم وفضله عليهم، لا. باستيجابهم ذلك لسابقة سبقت لهم. فإن قال قائل: أو ليس بالطاعة وصلوا إلى ما وصلوا إليه من فضله؟ قيل له: إنهم لم يطيعوه في الدنيا إلا بفضله الذي تفضل به عليهم فهداهم به لطاعته

Bu müfessire göre bu ifade, önceki ayette geçen Allah'a itaate teşvik anlamını güçlendirmektedir. Allah'ın itaatin niteliğini, karşılığının ve lütfunun keyfiyetini bilmesine dikkat çekilmesi, mükellef kişiyi itaati mükemmelleştirmeye ve eksiklikten kaçınmaya sevk etmektedir.

وله موقع عظيم في توكيد ما تقدم من الترغيب في طاعة الله لأنه تعالى نبه بذلك على أنه يعلم كيفية الطاعة وكيفة الجزاء والتفضل ، وذلك مما يرغب المكلف في كمال الطاعة والاحتراز عن التقصير فيه

Kurtubî'ye göre bu ayette Allah, kullarının o dereceye kendi itaatleriyle değil, kendi fazlı ve keremiyle ulaştığını bildirmektedir. Bu durum, kulun o dereceyi kendi fiiliyle elde ettiğini söyleyen Mu'tezile görüşünün aksinedir. Allah'ın velilerine kendi fazlından verdiğini minnet olarak zikretmesi, kimsenin yapmadığı bir şeyle kendini övmesinin caiz olmayışı gerçeğiyle birleşince, Mu'tezile'nin görüşünün batıl olduğu ortaya çıkar.

أخبر تعالى أنهم لم ينالوا الدرجة بطاعتهم بل نالوها بفضل الله تعالى وكرمه خلافا لما قالت المعتزلة : إنما ينال العبد ذلك بفعله

İbn Kesîr, Dahhâk'ın İbn Abbas'tan naklettiği görüşe göre 'nimet verilenlerin yolu'nun; Allah'ın kendilerine itaat ve ibadetiyle nimet verdiği melekler, peygamberler, sıddîklar, şehitler ve salihlerin yolu olduğunu aktarır. Bu hidayetin Allah'ın rahmetinden kaynaklandığını, kulların bunu kendi amelleriyle değil Allah'ın onları buna ehil kılmasıyla elde ettiğini belirtir. Allah'ın hidayete ve tevfike kimin layık olduğunu bilen olduğu vurgulanır.

صراط الذين أنعمت عليهم بطاعتك وعبادتك من ملائكتك وأنبيائك والصديقين والشهداء والصالحين

Beydâvî'ye göre Allah ve Rasûl'e itaat eden kişi, kıyamette Allah'ın nimet verdiği nebiler, sıddıklar, şehitler ve salihler ile birlikte olacaktır; bu dört zümre ilim ve amel bakımından derece derece sıralanmıştır. Ayrıca müfessir bu dört zümreyi marifet açısından da yeniden tasnif eder: ya ayan (doğrudan müşahede) derecesindedirler ya da istidlal ve burhan makamındadırlar. Metinde Sevbân hakkındaki bir rivayet zikredilerek ayetin bu olay üzerine indiği belirtilir.

قسمهم أربعة بحسب منازلهم في العلم والعمل، وحث كافة الناس على أن لا يتأخروا عنهم، وهم: الأنبياء الفائزون بكمال العلم والعمل المتجاوزون حد الكمال إلى درجة التكميل.