Zemahşerî'ye göre bu ayet, iyi amellerin kötü amel, riya, şek, nifak, ucub veya minnet-eziyet gibi davranışlarla geçersiz kılınmaması gerektiğini bildirmektedir. Metinde bu hususta farklı görüşler nakledilmekte; kimileri büyük günahlarla ameli geçersiz kılmaktan korkulup korkulmayacağı konusunda tereddüt edilmesi gerektiğini, kimileri de amellerin riya, şüphe, nifak veya kibirle boşa çıkarılmaması gerektiğini belirtmiştir.

وعن قتادة رحمه الله : رحم الله عبدا لم يحبط عمله الصالح بعمله السيء . وقيل : لا تبطلوها بمعصيتهما . وعن ابن عباس رضي الله عنهما : لا تبطلوها بالرياء والسمعة

Bu müfessire göre âyetteki mağfiret, ne küçük günah sahibine ne de tevbe etmiş büyük günah sahibine hamledilebilir; zira bunların bağışlanması zaten müstahak/vacip bir haktır, oysa âyetteki mağfiret Allah'ın meşîetine (dilemesine) bağlanmıştır. Bu nedenle âyetin muradı, tevbe etmemiş büyük günah sahibinin durumudur, çünkü ancak bu durumda bağışlanma bir tefaddul (lütuf) olur, bir istihkak değil.

وثالثها : أن غفران التائبين وأصحاب الصغائر واجب والواجب غير معلق على المشيئة ، لأن المعلق على المشيئة هو الذي إن شاء فاعله فعله يفعله وإن شاء تركه يتركه فالواجب هو الذي لا بد من فعله شاء أو أبى ، والمغفرة المذكورة في الآية معلقة على المشيئة فلا يجوز أن تكون للمغفرة المذكورة في الآية مغفرة التائبين وأصحاب الصغائر

Bu müfessire göre ayet, şirk dışındaki tüm günahların Allah'ın dilemesine bağlı olduğunu bildiren muhkem bir ayettir; Taberî'ye göre büyük günah sahibi Allah'ın dilemesine kalmıştır, dilerse affeder dilerse cezalandırır, yeter ki günahı şirk olmasın. Bazı âlimler ise bunu 'büyük günahlardan kaçınılırsa küçük günahların bağışlanacağı' ayetiyle birlikte okuyarak, affın büyük günahlardan kaçınma şartına bağlı olduğunu söylemiştir. Ayrıca bu ayetin Furkan suresindeki ayeti nesheden bir ayet olduğu görüşü nakledilmiş, ancak müfessir haberlerde neshin imkânsız olduğunu belirterek bunu doğru bulmamıştır.

قد أبانت هذه الآية أن كل صاحب كبيرة ففي مشيئة الله تعالى إن شاء عفا عنه ذنبه وإن شاء عاقبه عليه ما لم تكن كبيرته شركا بالله تعالى

İbn Kesîr'e göre bu ayet Allah'a şirk koşmak dışındaki tüm günahları kapsayan genel bir ayettir ve tövbe kapısının açık olduğuna, günahkârlar hakkında ümit beslenmesi gerektiğine delalet eder. Şirk dışındaki büyük günahlar işlense bile kişinin tövbesinin veya tevhid şehadetinin kabul olabileceği çok sayıda hadisle desteklenmektedir. Sahabenin bu ayet inince büyük günah işleyenler hakkında korku ile ümit arasında bir tutum benimsediği aktarılır.

فهذه الآية عامة في جميع الذنوب ما عدا الشرك وهي مذكورة في هذه السورة الكريمة بعد هذه الآية وقبلها لتقوية الرجاء والله أعلم

Beydâvî'ye göre Allah'ın affetmeyeceği tek şey şirktir; çünkü şirk koşan kişi hakkında ebedî azap hükmü kesinleşmiştir ve günahının izi silinmez, dolayısıyla affa müstahak olmaz. Şirk dışındaki günahlar ise küçük veya büyük fark etmeksizin Allah'ın dilediği kimse için bağışlanabilir; bu bir lütuf ve ihsandır. Mu'tezile'nin bu bağışlamayı tövbe şartına bağlayan yorumu, delilsiz bir kayıt getirdiği ve kendi mezheplerini de çürüttüğü gerekçesiyle reddedilir; ayrıca ayet, her günahı şirk sayan Hariciler'e karşı da delil teşkil eder.

والمعتزلة علقوه بالفعلين على معنى إن الله لا يغفر الشرك لمن يشاء. وهو من لم يتب ويغفر ما دونه لمن يشاء وهو من تاب. وفيه تقييد بلا دليل إذ ليس عموم آيات الوعيد بالمحافظة أولى منه ونقض لمذهبهم

Taberî'ye göre bu ayette geçen 'kim Allah'a şirk koşarsa büyük bir günah uydurmuş olur' ifadesi, tevhidi inkâr edip Allah'a ortak, eş veya çocuk isnat edenleri kapsar. Allah şirki bağışlamayı haram kılmış, tevhid ehlini ise günahları ne olursa olsun kendi meşîetine havale etmiş, onları mağfiretten ümitsiz bırakmamıştır. Bu nedenle sahâbe, ayet nazil olunca büyük günah işleyenler hakkında kesin hüküm vermekten kaçınmış, işi Allah'ın meşîetine bırakmıştır.

وقد أبانت هذه الآية أن كل صاحب كبيرة ففي مشيئة الله، إن شاء عفا عنه، وإن شاء عاقبه عليه ما لم تكن كبيرة شركا بالله