Taberî'ye göre ayetteki 'وَرُسُلًا' kelimesinin nasb ile gelmesi, kendisinden önceki mecrur isimlerin lafzına değil manasına atfedilmesinden kaynaklanır; çünkü cümlenin manası 'seni Nûh'u ve ondan sonraki peygamberleri gönderdiğimiz gibi bir resul olarak gönderdik' şeklindedir. Ayrıca 'وَكَلَّمَ اللَّهُ مُوسَى تَكْلِيمًا' ifadesiyle Allah'ın Musa ile hakiki/gerçek bir konuşmayla, mübaşeret yoluyla konuştuğu anlatılır. Bu konuşmanın keyfiyetine dair Kâ'b ve diğer râvilerden nakledilen rivayetlerde, Allah'ın Musa'ya önce tüm dillerle, sonunda kendi diliyle hitap ettiği, bunun sesinin yıldırım sesine benzediği aktarılır.

نصب ذلك إذا لم تعد عليه إلى التي خفضت الأسماء قبله، وكانت الأسماء قبلها وإن كانت مخفوضة، فإنها في معنى النصب، لأن معنى الكلام: إنا أرسلناك رسولا كما أرسلنا نوحا والنبيين من بعده

Bu metin, Musa'ya tekellüm nimetinin özel olarak zikredilmesinin diğer peygamberlerin nübüvvetine bir eksiklik getirmediğini savunur. Aynı şekilde Tevrat'ın Musa'ya bir defada indirilmesiyle övülmesinin de başka bir şekilde kitap indirilen peygamberlere bir taarruz sayılmayacağını belirtir. Ayrıca İblis ile Allah arasındaki konuşmanın doğrudan mı yoksa melek vasıtasıyla mı gerçekleştiği tartışmasına yer verilerek, Musa'ya doğrudan hitabın ona has bir şeref olduğu gösterilmeye çalışılır.

والمراد أنه بعث كل هؤلاء الأنبياء والرسل وخص موسى عليه السلام بالتكلم معه ، ولم يلزم من تخصيص موسى عليه السلام بهذا التشريف الطعن في نبوة سائر الأنبياء عليهم الصلاة والسلام ، فكذلك لم يلزم من تخصيص موسى بإنزال التوراة عليه دفعة واحدة طعن فيمن أنزل الله عليه الكتاب لا على هذا الوجه

İbn Kesîr, ayette geçen 've rusulen lem naksush...' ifadesinin Kur'an'da isimleri zikredilmeyen başka peygamberlere işaret ettiğini belirtir. Peygamberlerin ve resullerin sayısı konusunda alimler arasında ihtilaf olduğunu, bu hususta en meşhur rivayetin Ebu Zer hadisi olduğunu aktarır. Bu hadise göre peygamber sayısı 124.000, resul sayısı ise 313'tür. İbn Kesîr bu rivayetleri senetleriyle nakledip bazılarının zayıf, bazılarının ise tartışmalı olduğunu değerlendirir.

أي خلقا آخرين لم يذكروا في القرآن وقد اختلف في عدد الأنبياء والمرسلين والمشهور في ذلك حديث أبي ذر الطويل

Beydâvî'ye göre âyette geçen 'رسلا' kelimesi gizli bir fiille (örneğin 'أرسلنا') nasb edilmiştir; bazı peygamberlerin kıssaları anlatılmış, bazılarının anlatılmamıştır. Hz. Musa'ya has kılınan 'tekellüm' vahiy mertebelerinin en üstünüdür, ancak Allah Hz. Muhammed'e diğer peygamberlere verilenlerin topunu birden vermekle onu üstün kılmıştır. Peygamberlerin gönderilmesi, insanların 'bize bir uyarıcı gelmedi' diyerek Allah'a karşı bir bahane/hüccet ileri sürmelerini önlemek içindir; bu da nübüvvetin, insanların cüzi ve küllî maslahatları kendi başlarına idrak edemeyişinden dolayı zorunlu olduğuna işaret eder.

وكلم الله موسى تكليما وهو منتهى مراتب الوحي خص به موسى من بينهم، وقد فضل الله محمدا صلى الله عليه وسلم بأن أعطاه مثل ما أعطى كل واحد منهم

Kurtubî'ye göre "tekliman" kelimesi bir tekid mastarıdır ve Allah'ın Musa ile gerçek anlamda, ağaçta yaratılmış bir sözle değil, hakiki kelamla konuştuğunu göstermektedir. Nahivcilerin görüşüne dayanarak, fiil mastarla tekid edildiğinde bunun mecaz olamayacağını belirtir. Ayrıca Yahudilerin Hz. Muhammed'in Musa'yı zikretmediği yönündeki itirazına cevaben bu ayetin indiğini nakleder.

وأجمع النحويون على أنك إذا أكدت الفعل بالمصدر لم يكن مجازا