Taberî'ye göre bu ayet, Yahudi ve Hristiyanların Allah'ın peygamberlerinden bazılarını tasdik edip bazılarını yalanlamalarını, böylece Allah ile resulleri arasında ayrım yapmak istemelerini anlatır. Yahudiler Musa'yı tasdik edip İsa ve Muhammed'i (s.a.v.) yalanlamış, Hristiyanlar ise İsa'yı tasdik edip Muhammed'i (s.a.v.) yalanlamıştır; her iki grup da kendi icat ettikleri bidat yola insanları çağırmaktadır. Bu tutum sahiplerine Allah düşmanları olarak işaret edilmiş, gerçek dinin İslam olduğu ve onların bundan yüz çevirdiği belirtilmiştir.

أولئك أعداء الله اليهود والنصارى، آمنت اليهود بالتوراة وموسى وكفروا بالإنجيل وعيسى؛ وآمنت النصارى بالإنجيل وعيسى وكفروا بالقرآن وبمحمد صلى الله عليه وسلم

Verilen metin parçası, ayetin sadece atıf/referans kısmını (sure ve ayet numarasını belirten ibareyi) içermekte olup herhangi bir tefsirî görüş, açıklama veya yorum barındırmamaktadır.

( النساء : 150 ) إلى قوله :

Bu metinde Râzî, Mücahid'den nakille dini parçalayanların bu ümmet içinde bid'at ve şüphe ehli olduğunu aktarır. Ayetin asıl maksadının müslümanların kelimesinin bir olmasını, dinde tefrikaya düşülmemesini ve bid'atlerin icat edilmemesini teşvik olduğunu belirtir. Bu durumun gerçekleşmesi halinde kalplerde kâfirlere sevgi beslemenin de imkansız hale geleceğini ifade eder.

واعلم أن المراد من الآية الحث على أن تكون كلمة المسلمين واحدة ، وأن لا يتفرقوا في الدين ولا يبتدعوا البدع

Bu metne göre Allah ile resulleri arasında ayrım yapmak, yani bazı peygamberlere iman edip bazılarını inkar etmek küfür sayılmıştır; çünkü Allah kullarına ibadeti resullerin diliyle tebliğ ettiği şeriatlarla emretmiştir. Resulleri inkar edenler onların getirdiği şeriatları reddetmiş olur ki bu da Yaratıcı'yı inkar gibi bir itaatsizlik ve kulluğu terktir. Yahudilerin Musa'ya iman edip İsa ve Muhammed'i inkar etmeleri bu duruma örnek olarak zikredilmiştir ve bu tutumun İslam ile Yahudilik arasında uydurulmuş bir yol/din edinme anlamına geldiği belirtilmiştir.

فإذا جحدوا الرسل ردوا عليهم شرائعهم ولم يقبلوها منهم فكانوا ممتنعين من التزام العبودية التي أمروا بالتزامها فكان كجحد الصانع سبحانه وجحد الصانع كفر لما فيه من ترك التزام الطاعة والعبودية

İbn Kesîr, bazı resullere iman edip bazılarını inkâr edenlerin bu ayette kesin küfür ile hükme bağlandığını belirtir. Aynı şekilde Cebrail'e düşmanlık edenin de Allah'a düşman sayılacağını, çünkü Cebrail'in hiçbir şeyi kendiliğinden değil ancak Rabbinin emriyle indirdiğini açıklar. Ehl-i Kitab'ın Tevrat'ı okuyup Arapça tefsir etmeleri konusunda Hz. Peygamber'in ne tasdik ne de tekzip edilmemesi yönündeki tavsiyesini rivayet eder.

فحكم عليهم بالكفر المحقق إذا آمنوا ببعض الرسل وكفروا ببعضهم وكذلك من عادى جبرائيل فإنه عدو لله لأن جبرائيل لا ينزل بالأمر من تلقاء نفسه وإنما ينزل بأمر ربه

Beydâvî'ye göre bu ayet, Allah'a iman edip peygamberlerini inkâr ederek aralarında ayrım yapmak isteyenleri, bazı peygamberlere iman edip bazılarını inkâr edenleri ve iman ile küfür arasında orta bir yol tutmak isteyenleri tanımlar. Ona göre böyle bir orta yol mümkün değildir çünkü hak tektir ve Allah'a iman, ancak O'nun bütün peygamberlerine ve onların tebliğ ettiklerine (ayrıntılı veya toplu şekilde) iman etmekle tamamlanır. Bu nedenle bazılarını inkâr eden kişi, tümünü inkâr eden gibi sapkınlıktadır ve bu kişiler 'gerçek kâfirler' olarak nitelendirilir; ayette geçen 'hakkâ' kelimesi bu küfrün kesin ve gerçek olduğunu vurgulayan bir te'kiddir.

ويريدون أن يتخذوا بين ذلك سبيلا طريقا وسطا بين الإيمان والكفر، ولا واسطة: إذ الحق لا يختلف فإن الإيمان بالله سبحانه وتعالى لا يتم إلا بالإيمان برسله وتصديقهم فيما بلغوا عنه تفصيلا أو إجمالا