Bu metinde Taberî, Allah'ın kullarının işleyeceği hayır ve şer türünden her şeyi ezelden itibaren sayıp bilmekte olduğunu, bunlardan hiçbir şeyin O'na gizli kalmadığını ve zerre miktarı bir şeyin bile O'ndan gaib olmadığını belirtmektedir. Bu görüş, Allah'ın ilminin kapsamlılığına ve ezelî ilim sıfatına vurgu yapmaktadır.

ولم يزل الله محصيا لكل ما هو فاعله عباده من خير وشر، عالما بذلك، لا يخفى عليه شيء منه، ولا يعزب عنه مثقال ذرة

Râzî'ye göre Allah İbrahim'i kendi dostu (halîl) olarak vasıflandırdıktan sonra, bu dostluğa rağmen onun bir kul olduğunu, göklerde ve yerde olan her şeyin O'na ait bulunduğunu belirtmiştir. Bu ifade, Allah'ın göklerin ve yerin dışındaki sonsuz kudretlere de kadir olduğuna ve bütün kaza-kader zincirinin ancak O'nun yaratması ve var etmesiyle sona ulaştığına delalet eder. Ancak Râzî, ilahlığın ve vaade sadakatin kudret ve ilmin birlikte bulunmasıyla tamamlanacağı görüşünü bu yorumdan daha güzel bulur.

أنه سبحانه لما وصف إبراهيم بأنه خليله بين أنه مع هذه الخلة عبد له ، وذلك لأنه له ما في السماوات وما في الأرض

Bu müfessire göre metin, Allah'ın ilminin bütün şeyleri kuşattığını ifade eder; burada verilen ibare kısa bir tefsir notu niteliğindedir ve ardından sûrenin bir sonraki ayetine (Nisâ 127 - 'Kadınlar hakkında senden fetva istiyorlar') geçiş yapılmaktadır.

أي أحاط علمه بكل الأشياء

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Allah'ın ilminin göklerde ve yerde olan her şeyi kuşattığını, hiçbir zerrenin veya daha küçük ya da daha büyük hiçbir şeyin O'nun ilminden gizli kalamayacağını ifade eder. Kullarının hiçbir hali, ister görünsün ister gizlensin, Allah'ın bilgisinden uzak değildir.

أي علمه نافذ في جميع ذلك لا تخفى عليه خافية من عباده ولا يعزب عن علمه مثقال ذرة في السموات ولا في الأرض ولا أصغر من ذلك ولا أكبر ولا تخفى عليه ذرة

Beydâvî'ye göre 'kimin dini daha güzeldir' sorusu, Allah'a yüzünü teslim eden, muhsin olan ve İbrahim'in hanif milletine tabi olan kişinin insan gücünün ulaşabileceği en üst noktada olduğuna dikkat çekmek için sorulmuştur. İbrahim'in 'halil' (Allah'ın dostu) kılınması, onun şerefini yüceltmek ve övgüye layık kişi olduğunu vurgulamak amacıyla isminin tekrar zikredilmesiyle anlatılmıştır; bu durum aktarılan bir rivayetle (Mısır'daki dostundan un istemesi ve Sare'nin mucizevi ekmek pişirmesi kıssası) desteklenmiştir. Ayetin sonu ise Allah'ın göklerde ve yerde olan her şeyin sahibi olması ve her şeyi ilim ve kudretle kuşatmasıyla, kullarını amellerine göre mükâfatlandırma kudretine bağlanmıştır.

وإنما أعاد ذكره ولم يضمر تفخيما لشأنه وتنصيصا على أنه الممدوح. والخلة من الخلال فإنه ود تخلل النفس وخالطها.