Bu müfessire göre ayette bahsedilen kişiler zulmedip yeryüzünde haksız yere azgınlık edenlerdir ve onlara ahirette Allah'tan can yakıcı, elem verici bir azap vardır. Kıyamet günü kâfir olarak ölen bu kişilerden, yeryüzünü doldurup taşıracak miktarda altın fidye verseler bile bu kabul edilmeyecektir; çünkü rüşvet/fidye ancak muhtaç olana kâr eder, oysa dünya ve ahiretin sahibi olan Allah'ın buna ihtiyacı yoktur. Ayrıca metinde 'ذهبا' kelimesinin nahiv açısından nasb sebebi Basra ve Kûfe dilcilerinin görüşleri çerçevesinde tartışılmıştır.

فلن يقبل ممن كان بهذه الصفة في الآخرة جزاء ولا رشوة على ترك عقوبته على كفره، ولا جعل على العفو عنه، ولو كان له من الذهب قدر ما يملأ الأرض من مشرقها إلى مغربها

Râzî'ye göre 'أولئك' ifadesinin tekrarı, hem ümitsizlik hem de azabın her ikisinin de münferiden sadece kâfirlere münhasır olduğunu bildirmek içindir; tek seferlik kullanım bu ikisinin toplamının onlara has olduğu vehmine yol açardı. Ayrıca Allah'ın rahmeti kendisine izafe edip azabı izafe etmemesi, rahmetin önceliği ve kullarına şamil olmasını, azabın ise böyle olmadığını bildirmek içindir. Ayette 'ذهبا' kelimesinin nasb ile gelmesi de temyiz/tefsir edatı olarak, mübhem olan haberin açıklanması amacına dayanır.

فإذا قال أولئك يئسوا وأولئك لهم عذاب أفاد أن كل واحد لا يوجد إلا فيهم الثانية : عند ذكر الرحمة أضافها إلى نفسه فقال رحمتي وعند العذاب لم يضفه لسبق رحمته وإعلاما لعباده بعمومها لهم ولزومها له

Kurtubî'ye göre bu metinde geçen ifade, 'elem verici, acı veren' (vecî') anlamına gelmektedir; yani ilgili kelime bu şekilde açıklanmaktadır.

يريد وجيع

İbn Kesîr'e göre bu ayet, kâfir olarak ölen kişinin kıyamet günü yeryüzü dolusu altını fidye olarak verse dahi bundan kabul görmeyeceğini ve azaptan kurtulamayacağını ifade eder. Bu husus Enes b. Malik'ten nakledilen hadislerle desteklenmekte, ayrıca Abdullah b. Cüd'an örneğiyle iyiliklerin imansız kişiye fayda vermeyeceği gösterilmektedir.

من مات على الكفر فلن يقبل منه خير ابدا ولو كان قد أنفق ملء الأرض ذهبا فيما يراه قربة

Beydâvî'ye göre kâfirlerden ölüm anında hiçbirinin fidyesi kabul edilmeyecektir; ölümün küfür üzere gerçekleşmesi fidyenin kabulünü imkânsız kılan bir sebep olduğu için âyette 'fe' harfi bu duruma işaret etmek üzere getirilmiştir. 'Zeheben' kelimesi temyiz olarak mansubdur ve 'lev' ile başlayan ifade, gerçekte bir fidye vermediği halde sanki dünyada mal ile yakınlaşmak istese veya ahirette azaptan fidye vermeye çalışsa bile kabul edilmeyeceği anlamına gelen mukadder bir söze bağlanmıştır. Ayrıca 'lev-iftedâ bihî' ifadesinin 'onun bir mislini fidye verse' anlamına gelebileceği, çünkü iki mislin tek şey hükmünde sayılıp genellikle 'misl' kelimesinin hazfedildiği belirtilir; sonuç olarak bu durum azaptan sakındırmada ve kurtuluş ümidini kesmede bir mübalağa taşır, çünkü normalde fidyesi kabul edilmeyen kimseye bazen keremen bağışlanabilir ihtimali vardır ki bu da o ihtimali dahi ortadan kaldırır.

لما كان الموت على الكفر سببا لامتناع قبول الفدية أدخل الفاء ها هنا للإشعار به، وملء الشيء ما يملؤه. وذهبا نصب على التمييز.