Taberî, ayetteki 'ربانيين' (rabbâniyyîn) olma emrinin, insanları kendisine kulluğa değil, Allah'ın kitabını öğretmek, onu okuyup incelemek ve dini hükümleri (helal-haram, farz-nafile) bilmek yoluyla dinde önder ve lider olmaya çağırdığını belirtir. Ayrıca ayetin, kendilerine tapılmasını isteyen bir peygambere ilahi ret olarak, Necran'dan gelen Ehl-i Kitap topluluğunun 'Sana mı tapalım?' sorusu üzerine indiğini aktarır. Rabbâniyyûn kelimesinin tefsirinde âlimler arasında farklı görüşler nakledilir: fakih-âlimler, takva sahibi hakimler veya halkın işlerini yöneten liderler.

فمعنى الآية: ولكن يقول لهم: كونوا أيها الناس سادة الناس وقادتهم في أمر دينهم ودنياهم، ربانيين بتعليمكم إياهم كتاب الله، وما فيه من حلال وحرام، وفرض وندب، وسائر ما حواه من معاني أمور دينهم، وبتلاوتكم إياه ودراستكموه

Bu müfessire göre ayetteki 'kul' (abd) kelimesinin izafe (bize nispet) edilmesi, hasr (sınırlama) ifade eder; yani gerçek kul, her an bütünüyle Allah'a bağlı olan, yeme, içme ve tüm işlerini Allah rızası için yapan kişidir. Ayrıca Peygamber'in 'rasûlünâ' değil de 'abdunâ' ifadesini kullanmasının, kavminin yalanlamasının çirkinliğini daha iyi gösterdiği belirtilir; çünkü kul, efendisinin sözünü tahrif etmede resulden daha az ihtimallidir.

الإضافة تفيد الحصر فمعنى عبدنا هو الذي لم يقل : بمعبود سوانا ، ومن اتبع هواه فقد اتخذ إلها فالعبد المضاف هو الذي بكليته في كل وقت لله فأكله وشربه وجميع أموره لوجه الله تعالى وقليل ما هم

Kurtubî bu bölümde 'ربانيين' ayetindeki 'تعلمون/تدرسون' kelimesinin farklı kıraatlerini ele alır. Ebu Amr ve Medine ehli tahfifle (تخفيف) okumuş, İbn Amir ve Kûfe ehli ise teşdidle (تعليم'den) okumuştur. Mekkî'ye göre teşdid daha beliğdir çünkü hem ilmi hem öğretmeyi kapsar, tahfif ise sadece ilme delalet eder; ayrıca İbn Mesud'un 'كونوا ربانيين' sözüne dayanarak tahfif kıraatini tercih edenler de zikredilmiştir.

قال مكي : التشديد أبلغ لأن كل معلم عالم بمعنى يعلم وليس كل من علم شيئا معلما فالتشديد يدل على العلم والتعليم والتخفيف إنما يدل على العلم فقط

İbn Kesîr'e göre bu ayet, kendisine kitap, hikmet ve peygamberlik verilen hiçbir beşerin insanlara 'Allah'ı bırakıp bana kulluk edin' demesinin uygun olmayacağını bildirir; bu durum peygamberlere yakışmıyorsa başkalarına daha da yakışmaz. Bunun yerine Rasûl insanlara 'Rabbaniler olun' demektedir; müfessirler bu ifadeyi hikmet sahibi, ilim sahibi, fıkıh sahibi veya ibadet ve takva ehli olmak şeklinde açıklamışlardır.

أي ما ينبغي لبشر آتاه الله الكتاب والحكم والنبوة أن يقول للناس اعبدوني من دون الله أي مع الله فإذا كان هذا لا يصلح لنبي ولا لمرسل فلأن لا يصلح لأحد من الناس غيرهم بطريق الأولى والأحرى

Beydâvî'ye göre ayet, bir beşerin kendisine kitap, hüküm ve nübüvvet verildikten sonra insanlara 'Allah'ı bırakıp bana kul olun' demesinin mümkün olmadığını, bunun hem akıl hem de Hz. İsa'nın peygamberliğine yapılan bir iftiranın reddi olduğunu bildirir. Bunun yerine kişilere düşenin 'Rabbaniyyûn' yani ilim ve amelde kâmil kimseler olmaları gerektiği, bunun da Kitab'ı öğretmeleri ve öğrenmeleri sebebiyle olacağı belirtilir.

والرباني منسوب إلى الرب بزيادة الألف والنون كاللحياني والرقباني وهو الكامل في العلم والعمل

Zemahşerî'ye göre bu metin, İbrahim'in babasına yönelik hitabının kademeli bir yapı izlediğini açıklar: önce ibadetin ancak nimet sahibine yapılabileceğini vurgular, ardından babasını kırmadan kendisindeki bilgi farkına dikkat çeker, sonra şeytanın Allah'a isyanı üzerinden uyarır ve son olarak azaptan korkutmayı çok kibar bir dille yapar. Metne göre İbrahim, ihlasının derinliği sebebiyle şeytanın Âdem ve zürriyetine düşmanlığını değil, sadece Allah'a karşı isyan ve büyüklenmesini zikretmiştir. Ayrıca azabı kesin gösterme yerine şüphe ve korku ifadesiyle konuşması edep inceliği olarak sunulur.

ثم ثنى بدعوته إلى الحق مترفقا به متلطفا فلم يسم أباه بالجهل المفرط