Taberî'ye göre bu ayet, Allah'a olan ahdini yerine getiren ve O'ndan sakınan kimsenin durumunu haber vermektedir; bu ahid Yahudilere Tevrat'ta emredilen, Hz. Muhammed'e ve getirdiklerine iman etme vasiyetidir. Ayrıca ayetteki takva, bazı rivayetlere göre şirkten sakınma, bazılarına göre ise farzları eda edip günahlardan kaçınma ve ahde vefa göstererek Allah'tan korkup sakınma olarak açıklanmıştır.

بلى، ولكن من أوفى بعهده واتقى، يعني ولكن الذي أوفى بعهده، وذلك وصيته إياهم، التي أوصاهم بها في التوراة من الإيمان بمحمد صلى الله عليه وسلم وما جاءهم به

Râzî'ye göre 'بلى' kelimesi kendinden önceki nefyi ortadan kaldırmaktadır; ayetteki 'بعهده' zamiri Allah lafzına râci olabilir ve bu durumda takvanın gereği kabileler arasında ayrım yapılmaması anlamına gelir, ya da bu topluluk ahdi bozmaktan kaçındığı için Allah'ın da onların ahdini bozulmaktan koruması anlamına gelir. Bu bağlamda Huzâa ile Benî Bekir arasındaki olay ve Amr b. Sâlim'in Hz. Peygamber'e gelerek yardım istemesi rivayet edilerek ayetin siyak-sibakı açıklanmaktadır.

اعلم أن في { بلى } وجهين أحدهما : أنه لمجرد نفي ما قبله ، وهو قوله مضى الكلام في معنى الوفاء بالعهد والضمير في { بعهده } يجوز أن يعود على اسم { الله } في قوله يعني أن قضية التقوى أن لا يسوى بين القبيلتين

Kurtubî'ye göre 'yuhibbu' fiilinin öznesi Allah'tır ve O, ahdine vefa gösteren ve takva sahibi olanları sevmektedir. 'Bi-ahdihi' ifadesindeki zamir öncelikle Allah'a râcidir, çünkü bağlamda O'nun zikri geçmiştir; ancak bu zamirin ahdini yerine getiren ve takva sahibi olan kişiye de râci olabileceği belirtilmiştir. 'Ahd' kelimesinin masdar olduğu ve hem fail hem de mef'ûle izafe edilebildiği ifade edilir.

والهاء في قوله بعهده راجعة إلى الله عز وجل وقد جرى ذكره في قوله ويقولون على الله الكذب وهم يعلمون ويجوز أن تعود على الموفى ومتقى الكفر والخيانة ونقض العهد والعهد مصدر يضاف إلى الفاعل والمفعول

İbn Kesîr'e göre bu ayette geçen ifade, verdikleri sözü tam olarak yerine getiren kimseleri nitelemektedir; kısa metin bu ibareyi 'ahitlerini yerine getirenler' şeklinde açıklamakla sınırlıdır.

أي الموفين بعهدهم

Beydâvî'ye göre 'بلى' kelimesi, ehl-i kitabın 'ümmîlere karşı bize bir sorumluluk yoktur' şeklindeki iddialarını reddederek, aksine ahdine vefa gösteren ve takva sahibi olan herkes hakkında sorumluluğun geçerli olduğunu ifade eder. 'Men evfâ ve'ttekâ' cümlesi, 'bilâ'nın yerine geçen önceki cümleyi teyit eden bir istinaf cümlesidir. Buradaki 'takvâ' kavramının genel oluşu, cezanın 'men'e dönmesinin yerini tutmuş ve takvânın işin temeli olduğuna, vefayı ve farzların yerine getirilmesi ile yasaklardan kaçınmayı da kapsadığına işaret etmiştir.

إثبات لما نفوه أي بلى عليهم فيهم سبيل. من أوفى بعهده واتقى فإن الله يحب المتقين استئناف مقرر للجملة التي سدت بلى مسدها، والضمير المجرور لمن أو لله وعموم المتقين ناب عن الراجع من الجزاء إلى من

Zemahşerî'ye göre takvanın gereği, muhsin müşrikler ile ahdi bozan müşrikleri bir tutmamaktır; bu nedenle onlarla ahitleşme hususunda Allah'tan korkulması emredilmiştir ve onları gözetip beklemek (teemmül etmek) müttakilerin işlerindendir. Ayrıca 'keyfe' (nasıl) sorusunun tekrarı, müşriklerin ahitte durabileceği ihtimalini uzak görmek (istib'ad) amacı taşımaktadır. Fiilin hazfi ise anlaşılır olduğu için yapılmıştır, bunun örneği bir şiirle gösterilmiştir.

وحذف الفعل لكونه معلوما