Taberî'ye göre bu ayet, Peygamber'in kendisine tebliğ ettiği tevhid ve itaat çağrısından yüz çeviren Necran Hristiyanları heyetine hitap etmektedir. Onlar Peygamber'in hak elçi olduğunu İncil'de yazılı bulup bildikleri halde bu bilgiyi inkar ederek yüz çevirmişlerdir. Ayetin devamındaki 'اشهدوا بأنا مسلمون' ifadesi ise müfessirler arasında ihtilaflı olup, bazılarına göre Medine civarındaki Yahudilere, İbrahim konusunda tartışan ve 'kelime-i sevâ'ya davet edilen topluluğa nazil olmuştur.

فاستدبروا عما دعوتهم إليه من ذلك، وأعرضوا عنه، فأعلمهم أن الله لا يحب من كفر بجحد ما عرف من الحق، وأنكره بعد علمه

Zemahşerî'ye göre bu ayet, muhataplar iman etmeyip düşmanlık gösterse de Peygamber'in Allah'a sığınıp işi O'na havale etmesini öğütlemektedir; çünkü Allah onların zararından yeterince koruyucudur ve onlara karşı yardımcıdır. Ayrıca 'فإن تتولوا' ifadesinin, tebliğ görevi yerine getirildikten sonra inkârcıların özürsüz kalacağını ve Allah'ın onları helak edip yerlerine başka bir topluluk getireceğini bildirdiğini açıklar. Metin, şart-ceza ilişkisindeki görünen çelişkiyi de yorumlayarak, cezanın aslında tebliğin tamamlanmış olmasına bağlı bir sonuç olduğunu belirtir.

فإن أعرضوا عن الإيمان بك وناصبوك فاستعن وفوض إليه ، فهو كافيك معرتهم ولا يضرونك وهو ناصرك عليهم

Bu müfessire göre ayette Peygamber'e itaatin öngörülmesi, Hıristiyanların İsa hakkında düşündüğü gibi bir ilahlık iddiasından değil, onun Allah tarafından gönderilmiş bir resul olmasından kaynaklanır; teklifleri Allah'tan tebliğ eden odur, bu nedenle ona itaat vaciptir. Ayrıca 'tevellev' (yüz çevirmeleri) durumunda bunun Allah sevgisini elde etmelerine engel olacağı, çünki Allah'ın övgü ve sevgiyi ancak kendisine itaat edene has kıldığı, küfrün ise zillet ve hakareti gerektirdiği belirtilir. Emrin vücûb ifade ettiği de çeşitli usul delilleriyle (tekrar, itaatin Allah'a nispet edilmesi, ibhamdan kaçınma) temellendirilir.

يعني إنما أوجب الله عليكم متابعتي لا كما تقول النصارى في عيسى بل لكوني رسولا من عند الله ، ولما كان مبلغ التكاليف عن الله هو الرسول لزم أن تكون طاعته واجبة فكان إيجاب المتابعة لهذا المعنى لا لأجل الشبه التي ألقاها المنافق في الدين

Bu müfessire göre ayetteki hitap, ehl-i kitabı 'müslümanız' diyerek şahitlik etmeye çağırmaktadır; bu ifade İslam dinine bağlılığı, Allah'ın hükümlerine boyun eğmeyi ve O'nun nimetlerini kabul etmeyi, İsa, Üzeyir veya melekler gibi kendileri gibi yaratılmış varlıkları rab edinmemeyi içerir. Ayrıca ruhbanların Allah'ın haram kılmadığı şeyleri haram kılmasına uyulması da onları rab edinmek anlamına geleceği için reddedilir. Metin ayrıca 'يتخذ' kelimesinin İkrime'ye göre secde anlamına geldiğini ve secdenin Hz. Peygamber döneminde bir süre devam edip sonra Muaz'a yasaklandığını nakleder.

فقولوا اشهدوا بأنا مسلمون أي متصفون بدين الإسلام منقادون لأحكامه معترفون بما لله علينا في ذلك من المنن والإنعام غير متخذين أحدا ربا لا عيسى ولا عزيرا ولا الملائكة لأنهم بشر مثلنا محدث كحدوثنا

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Peygamber'in yolundan/emrinden yüz çevirmenin küfür olduğunu göstermektedir. Kişi kalben Allah'ı sevdiğini iddia etse ve buna inansa dahi, Resûl'e -ki o bütün insanlara ve cinlere gönderilmiş, peygamberlerin ve hatta ülü'l-azm olanların bile zamanında bulunsalardı ona tabi olmaktan başka çareleri olmayacağı hatemü'r-rusül'dür- tabi olmadıkça Allah onu sevmez. Onun getirdiği büyük, tertemiz, kâmil ve şamil şeriattan yüz çevirmek, bu açık beyan ve bu büyük nimetten sonra kişinin kendisine yapılan davetten dönmesi anlamına gelir.

أي تخالفوا عن أمره فدل على أن مخالفته في الطريقة كفر والله لا يحب من اتصف بذلك وإن ادعى وزعم في نفسه أنه محب لله ويتقرب إليه حتى يتابع الرسول النبي الأمي خاتم الرسل ورسول الله إلى جميع الثقلين الجن والإنس

Beydâvî'ye göre bu ayette muhabbet, nefsin kendisinde kemal gördüğü bir şeye meyletmesi olarak tanımlanır; kul, gerçek kemalin ancak Allah'a ait olduğunu bildiğinde sevgisi de yalnız Allah için ve Allah'ta olur, bu da O'na itaat etme ve Rasûlü'ne tabi olma isteğini gerektirir. Bu nedenle metinde muhabbet, itaat isteği olarak yorumlanmış ve Rasûl'e ittiba ile bağlantılı kılınmıştır. Allah'ın kulu sevmesi ve günahlarını bağışlaması ise emre karşılık olarak, kalplerden perdelerin kaldırılması ve kulun Allah'a yakınlaştırılması şeklinde açıklanmıştır.

المحبة ميل النفس إلى الشيء لكمال أدركته فيه، بحيث يحملها على ما يقربها إليه، والعبد إذا علم أن الكمال الحقيقي ليس إلا لله، وأن كل ما يراه كمالا من نفسه أو غيره فهو من الله وبالله وإلى الله لم يكن حبه إلا لله وفي الله