Taberî'ye göre bu ayet, Uhud Savaşı öncesinde Abdullah b. Ubey b. Selûl ve münafık taraftarlarının Hz. Peygamber'in ordusundan geri dönmesi olayına işaret etmektedir. Bunlar 'eğer savaş olacağını bilseydik sizinle gelirdik, ama bir çatışma olacağını zannetmiyoruz' diyerek, kalplerinde gizledikleri nifakı ve düşmanlığı dışa vurmuşlardır. Böylece Allah, mü'minleri münafıklardan bu vesileyle ayırt etmiştir.

خرج رسول الله صلى الله عليه وسلم يعني: حين خرج إلى أحد في ألف رجل من أصحابه، حتى إذا كانوا بالشوط بين أحد والمدينة انخزل عنهم عبد الله بن أبي ابن سلول بثلث الناس، فقال أطاعهم فخرج وعصاني، والله ما ندري علام نقتل أنفسنا هاهنا أيها الناس

Zemahşerî'ye göre bu ifade, insanların bazı günahları küçük görmesine karşı bir uyarıdır; kişi bir şeyi küçük sanabilir ama Allah nezdinde o büyük ve vebal gerektiren bir şeydir. Bu bağlamda ifk (iftira) olayına dair üç suç zikredilir: dillerle iftirayı yayma, bilgisi olmayan şey hakkında konuşma ve bunu önemsiz görme; oysa bu, büyük günahlardandır.

لا تقولن لشيء من سيئاتك حقير ، فلعله عند الله نخلة وهو عندك نقير . وصفهم بارتكاب ثلاثة آثام وعلق مس العذاب العظيم بها ، أحدها : تلقى الإفك بألسنتهم

Bu metne göre Âl-i İmrân 167. ayet, münafıkların Uhud'a çıkmayıp geri dönmelerini ve bu geri dönüşü haklı çıkarmak için 'eğer savaş olacağını bilseydik sizinle gelirdik' türünden mazeretler ileri sürmelerini konu edinir. Râzî, bu sözün iki anlama gelebileceğini aktarır: ya iki tarafın hiç çarpışmayacağı zannı, ya da yapılacak olanın 'savaş' değil kendini tehlikeye atmak olduğu iddiası; bu görüş Abdullah b. Übey'in Medine'de kalmayı tercih edip çıkışı doğru bulmamasıyla ilişkilendirilir. Metin ayrıca bu geri dönüşün ve söylenen sözün münafıkların kâfir olduğuna delil teşkil ettiğini, çünkü bu sözün ya Müslümanlarla alay etme ya da Peygamber'in sözüne güvenmeme anlamına geldiğini, her ikisinin de küfür sayıldığını belirtir.

روي أن عبدالله بن أبي بن سلول لما خرج بعسكره إلى أحد قالوا : لم نلقي أنفسنا في القتل ، فرجعوا وكانوا ثلثمائة من جملة الألف الذين خرج بهم رسول الله صلى الله عليه وسلم

Kurtubî, Al-i İmran 167. ayette geçen 'imtiyaz' ifadesini münafıkların mü'minlerden ayrılıp ortaya çıkarılması olarak açıklar; münafıkların ağızlarıyla iman söyleyip kalplerinde küfrü gizlediklerini belirtir. Ayrıca Abdullah b. Ubey ve arkadaşlarının Peygamber'den ayrılıp savaşa katılmama olayını, Abdullah b. Amr b. Haram'ın onlara 'savaşın ya da savunun' çağrısını ve müfessirlerin bu ifadenin (savunun/rabıta) anlamı üzerindeki görüş ayrılıklarını nakleder.

أي أظهروا الإيمان وأضمروا الكفر وذكر الأفواه تأكيد مثل قوله : يطير بجناحيه

İbn Kesîr, ayetteki münafıkların tavrını aktarırken çeşitli sahâbî ve tâbiîlerin görüşlerini nakleder; bazılarına göre bu ifade 'Müslümanların sayısını artırdılar' anlamına gelir, bazılarına göre 'dua ile savundular', bazılarına göre ise 'nöbet tuttular ama bahaneler ürettiler'. Bu görüşe göre kişinin hâlleri değişkendir; bazen küfre bazen imana daha yakın olabilir. Ayrıca münafıkların söyledikleri sözlere gerçekte inanmadıkları, düşman ordusunun Bedir'de öldürülenlerin öcünü almak için geldiğini bilip Müslümanlarla çoklukları sebebiyle çatışmanın kaçınılmaz olduğunu düşündükleri belirtilir.

إستدلوا به على أن الشخص قد تتقلب به الأحوال فيكون في حال أقرب إلى الكفر وفي حال أقرب إلى الإيمان

Beydâvî'ye göre Uhud'da müminlerin başına gelen musibet Allah'ın kaza ve kaderiyledir; bu, müminlerin imanının ve münafıkların ise nifakının ortaya çıkması ve birbirinden ayrılması içindir. Münafıklara savaşa veya düşmanı savmaya çağrıldıklarında verdikleri 'eğer savaşmayı bilseydik sizi izlerdik' cevabı hile ve alaydan ibarettir; onların bu geri çekilmesi ve sözleri, kalplerinde olmayanı dilleriyle söylediklerini ve o gün küfre imandan daha yakın olduklarını gösteren ilk alametlerdir.

هم للكفر يومئذ أقرب منهم للإيمان لانخذالهم وكلامهم هذا فإنها أول أمارات ظهرت منهم مؤذنة بكفرهم