Taberî'ye göre bu ayette 'tamhîs' (temizleme/arındırma), Allah'ın müminleri müşriklerin onlara galip gelmesiyle sınaması ve bu yolla samimi imanlı müminlerle münafıkları birbirinden ayırt etmesi anlamındadır. 'Mahk' (yok etme) ise kâfirlerin ve münafıkların eksiltilip yok edilmesi, dünyada eksiltilenlerin ahirette ateşte tamamen yok olması demektir. Kelimenin kökeni ayın ışığının azalıp yok olması (muhâk) örneğiyle açıklanır; münafıkların dilleriyle söyledikleri ile kalplerindeki gizli küfürlerinin ortaya çıkarılması da bu kapsamda zikredilir.

وأما قوله: فإنه يعني به: أنه ينقصهم ويفنيهم، يقال منه: محق فلان هذا الطعام: إذا نقصه أو أفناه، يمحقه محقا، ومنه قيل لمحاق القمر: محاق، وذلك نقصانه وفناؤه

Bu kısa metin parçası, ayetteki bir ifadeyi 'kökten yok etme, helak etme' anlamıyla açıklamaktadır. Metin çok kısa olduğundan (bir cümle parçası niteliğinde), müfessirin bu kelimeyi neden bu şekilde anladığına dair ayrıntılı bir gerekçe metinde yer almamaktadır.

أي يستأصلهم بالهلاك

İbn Kesîr'e göre bu ayet, müminlerin başlarına gelen musibetlerin kendi günahlarına kefaret olduğunu, günahları yoksa bile bu musibetler sebebiyle derecelerinin yükseltildiğini bildirir. Ayrıca ayet, Allah'ın kâfirlere karşı savaşı müminlerin elleriyle meşru kılmasının hikmetini açıklar; önceki kavimlerin genel kahredici azaplarla helak edilmesinden sonra Musa'ya Tevrat indirilince kâfirlerle savaş hükmünün teşri kılındığını ve bu hükmün sonraki şeriatlerde de sürdüğünü belirtir.

فهذه حكم شرع الله جهاد الكفار بأيدي المؤمنين لأجلها وقد كان تعالى إنما يعاقب الأمم السالفة المكذبة للأنبياء بالقوارع التي تعم تلك الأمم المكذبة

Beydâvî'ye göre 141. ayette 'temhis' müminleri günahlardan arındırıp saflaştırmak, 'mahk' ise kâfirleri yok edip eksiltmek anlamındadır; bunlar zaferin veya yenilginin taraflara göre değişen sonuçlarıdır. 142. ayetteki 'a hasibtüm' ifadesi bir inkâr/kınama anlamı taşır ve cihad edip sabretmeden cennete girmeyi ummanın yanlışlığını vurgular. Ayrıca 'lemmâ' edatının 'lem'den farkı, fiilin gelecekte beklenen bir eylem olduğuna işaret etmesidir ve bu da cihadın farz-ı kifaye olduğuna delil sayılmıştır.

وليمحص الله الذين آمنوا ليطهرهم ويصفيهم من الذنوب إن كانت الدولة عليهم. ويمحق الكافرين ويهلكهم إن كانت عليهم، والمحق نقص الشيء قليلا قليلا. أم حسبتم أن تدخلوا الجنة بل أحسبتم ومعناه الإنكار. ولما يعلم الله الذين جاهدوا منكم ولما تجاهدوا، وفيه دليل على أن الجهاد فرض كفاية