Bu müfessire göre ayetteki 'emanet' ve 'ahid' ifadeleri, insanların kendilerine güvenilerek yüklenen sorumlulukları ve birbirleriyle yaptıkları anlaşmaları kapsar. 'Râûn' kelimesi ise bunları zayi etmeden koruyup gözeten ve tam olarak yerine getiren kimseleri ifade eder. Ayrıca kıraat farklılığına da değinilmiş, çoğunluğun 'emanât' şeklinde çoğul, İbn Kesîr'in ise 'emânetihim' şeklinde tekil okuduğu belirtilmiştir.

وقرأ ذلك ابن كثير: (لأمانتهم) على الواحدة. والصواب من القراءة في ذلك عندنا: لإجماع الحجة من القراء عليها قوله

Zemahşerî'ye göre bu ayette 'emanet' kelimesi, kişiye emanet edilen ve üzerine söz verilen şeyi ifade etmek üzere kullanılmıştır; yani nesne (üzerine güvenilen/ahdedilen şey) mecazen 'emanet' ve 'ahd' diye isimlendirilmiştir. Ayrıca ayetteki 'لأماناتهم' ifadesinin 'لأمانتهم' şeklinde de okunduğu (kıraat farkı) belirtilmiştir.

وقرىء : ( لأمانتهم ) سمى الشيء المؤتمن عليه والمعاهد عليه أمانة وعهدا

Bu metinde Râzî, ahid ve emanetlere riayet konusundaki ayetin, akitlerin ve sözleşmelerin bağlayıcılığına dair genel hükümlerin altında yer aldığını belirtir. Bir akdin geçersizliğine dair özel bir delil bulunursa özel delil genele takdim edilerek butlan hükmü verilir, aksi halde genel ifadelerin gereği olarak sahih sayılır. Bu yöntemle Kur'an'ın şeriatın bütün hükümlerini baştan sona kapsadığı sonucuna varılmıştır. Ayrıca zekat/infak ayetinin salât ve diğer amelleri neden zikretmediği sorusuna, hitabın esasen Hz. Peygamber'e yönelik olup namazın daha önce zikredildiği cevabı verilmiştir.

إذا ثبت هذا فنقول : إن وجدنا نصا دالا على أن بعض العقود التي وقع التراضي به من الجانبين غير صحيح ، قضينا فيه بالبطلان تقديما للخاص على العام / وإلا حكمنا فيه بالصحة رعاية لمدلول هذه العمومات

Bu metinde, cemaatin çoğunluğunun 'emanetlerini' ifadesini çoğul olarak, İbn Kesir'in ise tekil okuduğu belirtilir. Emanet ve ahd kavramının, insanın din ve dünya işlerinde söz ve fiil olarak taşıdığı her şeyi kapsadığı, insanlarla muaşeret, vaatler ve benzerini içerdiği, bunun gereğinin de korunması ve yerine getirilmesi olduğu açıklanır. Emanetin ahdden daha genel olduğu, her ahdin bir emanet sayıldığı ve namazın muhafazasının onu ikame etmek, vaktin evvelinde kılmaya koşmak, rükû ve secdesini tamamlamak anlamına geldiği ifade edilir.

والأمانة والعهد يجمع كل ما يحمله الإنسان من أمر دينه ودنياه قولا وفعلا وهذا يعم معاشرة الناس والمواعيد وغير ذلك وغاية ذلك حفظه والقيام به والأمانة أعم من العهد وكل عهد فهو أمانة

İbn Kesîr'e göre bu ayet, müminlerin kendilerine emanet edildiğinde ihanet etmeyip emaneti ehline teslim ettiklerini, ahitleştiklerinde ve söz verdiklerinde bu sözlerine bağlı kaldıklarını anlatır. Bu sıfatlar münafıkların sıfatlarının tam zıddıdır; münafıklar konuştuklarında yalan söyler, söz verdiklerinde sözlerinden dönerler ve kendilerine emanet edildiğinde ihanet ederler.

أي إذا اؤتمنوا لم يخونوا بل يؤدونها إلى أهلها وإذا عاهدوا أو عاقدوا أوفوا بذلك لا كصفات المنافقين الذين قال فيهم رسول الله صلى الله عليه وسلم آية المنافق ثلاث إذا حدث كذب وإذا وعد أخلف وإذا اؤتمن خان

Beydâvî'ye göre bu ayetler, müminlerin gerek Allah'a gerekse insanlara karşı üstlendikleri emanet ve ahitleri koruyup gözettiklerini, bunları hakkıyla yerine getirdiklerini anlatır. Namazlara devam etme ve onları vakitlerinde eda etme vasfı ise, önceki ayette geçen namazda huşû sıfatının tekrarı değildir; huşû ile namazı vaktinde muhafaza etmek farklı şeylerdir. Sıfatların namaz zikriyle başlayıp yine namazla bitirilmesi, namazın şanının yüceltilmesi anlamı taşır.

وليس ذلك تكريرا لما وصفهم به أولا فإن الخشوع في الصلاة غير المحافظة عليها، وفي تصدير الأوصاف وختمها بأمر الصلاة تعظيم لشأنها.