Taberî'ye göre bu ayette Allah, yalanlayanların Hz. Muhammed'i tanımadıkları için mi onu reddettiklerini sorgulamaktadır. Oysa onlar peygamberi doğruluk ve emanet ehli olarak bilmektedirler, dolayısıyla onu tanımadıklarını ileri sürerek bir mazeret oluşturamazlar. Ayetin anlamı, onların kendisini iyi tanıdıkları halde nasıl yalanladıklarına dair bir kınamadır.

فكيف يكذبونه وهم يعرفونه فيهم بالصدق والأمانة

Zemahşerî'ye göre Kureyşliler Hz. Muhammed'in soyunun sağlamlığını, emanetini, doğruluğunu, aklını ve Kureyş'in en hayırlı genci olduğunu bilirlerdi; ona cinnet veya sihir yakıştırması yapmaları, hakkı bildikleri halde arzu ve alışkanlıklarına uymadığı için başvurdukları bir iftira ve yalandır. Ayrıca müfessir, 'çoğu' ifadesinin bir kısmının hakkı kerih görmediğini ima ettiğini, ancak bunların iman etmeyişinin hakka düşmanlıktan değil, kavminden gelecek kınamadan (ataları dinini terk etmiş sayılma korkusundan) kaynaklandığını belirtir; Ebû Tâlib örneğini bu duruma delil gösterir. Son olarak, Ebû Tâlib'in Müslüman olduğuna dair iddiayı, Hamza ve Abbas'ın imanının meşhur olup Ebû Tâlib'inkinin gizli kalmasının akıl dışı olacağını söyleyerek reddeder.

كان فيهم من يترك الإيمان به أنفة واستنكافا من توبيخ قومه وأن يقولوا صبأ وترك دين آبائه ، لا كراهة للحق ، كما يحكي عن أبي طالب

Bu müfessire göre âyet, Mekke halkının Hz. Peygamber'i risâlet iddiasından önce son derece emin, doğru sözlü ve yalandan ve kötü ahlaktan kaçınan biri olarak tanıdıklarına, hatta onu 'el-Emin' diye adlandırdıklarına dikkat çekmektedir. Buna göre onların bu bilgiye rağmen sonradan onu yalanlamaları tutarsızlık teşkil etmektedir. Ayrıca müfessir, kavminin ona yönelik itham seçeneklerinden birinin de risâlet iddiasını delilikle açıklamaları olduğunu belirtmektedir.

نبه سبحانه بذلك على أنهم عرفوا منه قبل ادعائه الرسالة كونه في نهاية الأمانة والصدق وغاية الفرار من الكذب والأخلاق الذميمة فكيف كذبوه بعد أن اتفقت كلمتهم على تسميته بالأمين

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Mekkelilerin Hz. Muhammed'i doğruluğu, güvenilirliği ve içlerinde yetişmiş dürüst kişiliğiyle çok iyi tanıdıklarını, dolayısıyla onu inkâr etmeye veya asılsız iddialarla itham etmeye güçlerinin yetmeyeceğini ifade eder. Bu görüşünü desteklemek için Ca'fer b. Ebî Tâlib'in Necâşî'ye, Mugîre b. Şu'be'nin Kisrâ'nın naibine ve Ebû Süfyân'ın Herakliyus'a Hz. Peygamber'in nesebi, doğruluğu ve emanet konusundaki tanıklıklarını örnek verir. Bu kişiler henüz Müslüman olmadıkları halde gerçeği söylemekten başka çare bulamamışlardır.

أي أفهم لا يعرفون محمدا وصدقه وأمانته وصيانته التي نشأ بها فيهم أي أفيقدرون على إنكار ذلك والمباهتة فيه ولهذا قال جعفر بن أبي طالب رضي الله عنه للنجاشي ملك الحبشة أيها الملك إن الله بعث فينا رسولا نعرف نسبه وصدقه وأمانته

Beydâvî'ye göre bu ayetler, müşriklerin Kur'an'ı ve Peygamber'i reddetmelerinin akla ve gerçeğe dayanmadığını, sadece nefsani arzularıyla çeliştiği için ondan hoşlanmadıklarını göstermektedir. Onların inkârı ne Kur'an'ı düşünmemelerinden, ne peygamberi tanımamalarından ne de onu deli sanmalarından kaynaklanır; asıl sebep, getirdiği hakkın onların şehvet ve heveslerine ters düşmesidir. Beydâvî, çoğunluğun hakkı sevmediğini belirtirken, içlerinden bazılarının imanı terk etmesinin hakka karşı nefretten değil, kavminin kınamasından çekinmelerinden veya anlayış eksikliğinden kaynaklandığını da eklemiştir.

بل جاءهم بالحق وأكثرهم للحق كارهون لأنه يخالف شهواتهم وأهواءهم فلذلك أنكروه