Bu metinde Taberî, âyetteki 'tenbütü' kelimesinin kıraat farklılıklarını (fetha/damme ile okunuşları) ve buna bağlı anlam farklarını aktarır; ağaç kendisi yağı bitirir mi yoksa yağı çıkarır mı anlamı üzerinde durur. Ayrıca 'bâ' harfinin zaid mi yoksa asıl mı olduğu, Arap dilinde fiillerin bazen bâ ile bazen bâsız kullanılabildiği tartışılır. Sonuçta Taberî, 'nebete' ve 'enbete' şeklinde iki lugatin bulunduğunu, bunların aynı manaya geldiğini tercih eder.

والقول عندي في ذلك أنهما لغتان: نبت، وأنبت؛ ومن أنبت قول زهير

Zemahşerî bu pasajda birden fazla ayetle ilgili dilbilimsel ve lugavî meseleleri ele alır: 'قصيا' kelimesinin 'ailesinden uzak, dağın arkasında' anlamına geldiğini, 'طور سينين' terkibinin izafet mi yoksa tek bir özel isim mi olduğunu, sina/sinaa okuyuşlarındaki sarf (munsarif olup olmama) kurallarını ve 'تنبت بالدهن' ifadesindeki fiil-mef'ul ilişkisini farklı kıraat rivayetleriyle birlikte tartışır. Ayrıca zeytin ağacının Tufan'dan sonra yeryüzünde biten ilk ağaç olduğuna dair bir rivayete de yer verir.

لا يخلو إما أن يضاف فيه الطور إلى بقعة اسمها سيناء وسينون ، وإما أن يكون اسما للجبل مركبا من مضاف ومضاف إليه ، كامريء القيس ، وكبعلبك ، فيمن أضاف

Bu metin parçası birden fazla ayet ve konu üzerine dağınık notlar içeriyor; özellikle 'el-meftûn' (fitne/cinnet) kelimesinin farklı yorumlarını, Tûr-i Sînâ ile ilgili dilbilgisel tartışmayı ve zeytin ağacının Allah'ın nimeti olarak zikredilmesini ele alıyor. Ayrıca Meryem kıssasında Yusuf en-Neccar'ın onun hamileliği karşısındaki şüphesi ve Meryem'in doğal/olağanüstü yaratılış örnekleriyle ona cevap vermesi rivayet ediliyor. Bu rivayet Sa'lebî'nin Vehb'den naklettiği bir haber olarak sunuluyor.

أحدها : ما رواه الثعلبي في ( العرائس ) عن وهب قال : إن مريم لما حملت بعيسى عليه السلام كان معها ابن عم لها يقال له يوسف النجار وكانا منطلقين إلى المسجد الذي عند جبل صهيون

İbn Kesîr, ayette geçen 'tunbitu' fiilinin yağ bitirdiğini, kastedilenin zeytin ağacı ve 'tur'un ise dağ olduğunu belirtir; bazılarına göre üzerinde ağaç bulunan dağa 'tur' denildiğini, çıplak olana ise sadece 'cebel' denildiğini aktarır. Ayrıca 'bi-d-duhn' ifadesindeki bâ harfinin zaid olduğu veya fiilin 'çıkarır/getirir' anlamına yorulduğu görüşlerini nakleder. Son olarak zeytinin bereketli bir ağaç olduğuna, ondan yenip yağlanılabileceğine dair Hz. Peygamber'den ve Hz. Ömer'den gelen hadis rivayetlerini zikreder.

وقوله قال بعضهم الباء زائدة وتقديره تنبت الدهن كما في قول العرب ألقي فلان بيده أي يده وأما على قول من يضمن الفعل فتقديره تخرج بالدهن أو تأتي بالدهن

Bu metinde Beydâvî, Tûr-i Sînâ tamlamasının dil yapısını, 'tenbütü bi'd-dühn' ifadesindeki bâ harfinin fonksiyonunu ve farklı kıraat vecihlerini incelemektedir. Ona göre ağacın (zeytin ağacının) yağ ile birlikte çıktığı veya yağı içerdiği anlaşılmakta, ayrıca 'sıbğ' kelimesinin yiyenler için hem yağ hem katık (ekmek batırılan sos) olma vasfını birleştirdiği belirtilmektedir. Şecere kelimesi 'cennât' üzerine atfedilmiş veya müstakil mübteda olarak okunmuştur.

تنبت بالدهن أي تنبت ملتبسا بالدهن ومستصحبا له، ويجوز أن تكون الباء صلة معدية ل تنبت كما في قولك: ذهبت بزيد

Kurtubî bu ayette geçen ağacın zeytin ağacı olduğunu, Tûr-i Sînâ'nın Şam topraklarında Allah'ın bereketli kıldığı ve Hz. Musa ile konuştuğu dağ olduğunu belirtir. Sina kelimesinin anlamı hakkında müfessirler arasında ihtilaf bulunduğunu (güzel, mübarek, ağaç, dağın adı gibi) aktarır ve ayetin insana zeytinyağı nimetini hatırlattığını, yağın da bir tür idam (katık) sayıldığını açıklar.

والمراد من الآية تعديد نعمة الزيت على الإنسان وهي من أركان النعم التي لا غنى بالصحة عنها