Taberî, 'insan'dan kastın Âdem'in kendisi mi yoksa onun neslinden gelenler mi olduğu konusunda iki farklı te'vil nakleder: Bir grup 'sülale'nin Âdem'in çamurdan yaratılışını, diğer grup ise Âdem'in belinden çıkan meniyi (nutfe) kastettiğini söylemiştir. Taberî bu iki görüş arasında ikinci görüşü, yani ayetin Âdem'in oğlunun Âdem'in sülalesinden -ki bu onun suyunun özüdür- yaratıldığını ifade ettiği görüşünü daha doğru bulur.

وأولى القولين في ذلك بالصواب قول من قال: معناه: ولقد خلقنا ابن آدم من سلالة آدم، وهي صفة مائه ، وآدم هو الطين، لأنه خلق منه

Zemahşerî bu ayetle ilgili olarak, Abdullah (İbn Sa'd)'ın insanın yaratılışındaki tafsilata hayret edip 'tebârekellahu ahsenü'l-hâlikîn' dediğini, Peygamber'in bunu yazdırdığını, ancak Abdullah'ın bu sözü kendisinin de vahiy alabileceğine dair bir şüpheye kapılıp dinden döndüğünü ve Mekke'ye kaçtığını, sonra Mekke fethinden önce tekrar Müslüman olduğunu nakleder. Bir başka görüşe göre bu kişinin Nadr b. el-Hâris ve alay edenler olduğunu belirtir. Ayrıca '(ولو ترى)' ifadesinin cevabının hazfedildiğini, anlamının 'büyük bir şey görürdün' olduğunu açıklar.

فقال : تبارك الله أحسن الخالقين . فقال عليه الصلاة والسلام اكتبها : فكذلك نزلت ، فشك عبد الله وقال : لئن كان محمدا صادقا لقد أوحي إلي مثل ما أوحي إليه . ولئن كان كاذبا فلقد قلت كما قال : فارتد عن الإسلام ولحق بمكة

Bu metinde Râzî, insanın yaratılış sürecini beden değişimlerinin altı mertebesi çerçevesinde ele alır ve 'sülale' kelimesinin çamurun en latif kısımlarından süzülüp çekilen şey anlamında 'mef'ûle' (süzülen/çekilen) manasında olduğunu belirtir. Ayrıca 'insan' kelimesinin Hz. Âdem'e mi yoksa Âdem'in çocuklarına mı işaret ettiği konusunda müfessirler arasındaki ihtilafı, İbn Abbas, İkrime, Katâde ve Mukatil'in görüşlerini naklederek aktarır. Râzî, 'min' harfinin ibtidâ-i gaye (başlangıç) için kullanıldığını, bunun insanın yaratılışının bu sülaleden başladığını gösterdiğini açıklar.

والسلالة بمعنى المفعولة لأنها هي التي تسل من ألطف أجزاء الطين ، ثم إنه في المرتبة السادسة أثبت له من الصفات ثلاثة أنواع

İbn Kesîr, ayetteki 'insan'dan kastın tür/cins olduğunu belirtir; yani Âdem'in yaratılışı süzülmüş çamurdan (sülale), zürriyetinin yaratılışı ise nutfeden olup her ikisi de aynı ayette birleşik anlatılmıştır. Ayrıca ceninin ana rahmindeki dönüşüm aşamalarını (nutfe, alaka, mudga) açıklayan hadisi delil olarak zikreder ve her aşama arasında kırk gün bulunduğunu vurgular.

فإن المراد من آدم المخلوق من السلالة وذريته مخلوقون من نطفة وصح هذا لأن المراد في خلقنا الإنسان الجنس لامعينا والله أعلم

Beydâvî'ye göre âyetteki 'sülâle min tîn' ifadesi, çamurdan süzülüp arındırılmış bir öz anlamına gelir; buradaki insan Hz. Âdem'dir ve o, çamurdan seçilmiş bir hulasadan yaratılmıştır. Ayrıca bunun insan cinsi olabileceği, zira insanların da nesiller içinde nutfeye dönüşen sülalelerden yaratıldığı belirtilir. 'Sonra onu bir nutfe kıldık' ifadesinde ise mudâf hazfedilmiş olup asıl kastın Âdem'in nesli olduğu, nutfenin de rahimde sağlam ve korunaklı bir karargâhta tutulduğu açıklanır.

والإنسان آدم عليه السلام خلق من صفوة سلت من الطين، أو الجنس فإنهم خلقوا من سلالات جعلت نطفا بعد أدوار. وقيل المراد بالطين آدم لأنه خلق منه والسلالة نطفته.