Bu metin, 'İnsan aceleden yaratıldı' ifadesini Âdem kıssasına dayandırarak açıklar. Âdem'e ruh üflenirken henüz ruh ayaklarına ulaşmadan önce, cennet meyvelerine acele ederek fırlaması hadisesi anlatılır; ayrıca Âdem'in Cuma günü gündüzün son saatinde, güneş batmadan aceleyle yaratıldığı rivayet edilir. Bir başka görüş olarak da ayetin 'insan aceleden/çabukluktan yaratılmıştır' anlamına geldiği, yani yaratılışının çabuk ve aceleli olduğu belirtilir. Taberî bu görüşlerden سununcusunu -kelamın maklûb olduğu, yani aslında acelenin insandan yaratıldığı görüşünü- tercih ettiğini belirtir.

فتأويل الكلام إذا كان الصواب في تأويل ذلك ما قلنا بما به استشهدنا ولذلك يستعجل ربه بالعذاب

Bu metinde Râzî, insanın 'aceleci yaratılmış' olması ifadesinin zâhirî anlamda alınıp alınmayacağını tartışır; bunun mübalağa yoluyla (Arapların bir şeyi çokça yapan kişiyi o şeyle nitelemesi gibi) söylenmiş olabileceğini aktarır. Ayrıca 'insan'dan kastın tür mü yoksa belirli bir şahıs (Âdem veya Nadr b. Hâris) mi olduğu konusunda farklı görüşleri nakleder ve türe hamledilmesinin kavmi zemmetme maksadına daha uygun olduğunu belirtir. Helû/acelecilik durumunun nefsanî hal olarak zorunlu yaratılış, dış davranışlar olarak ise ihtiyari olduğu ayrımını yapar.

واعلم أن القول الأول أولى لأن الغرض ذم القوم ، وذلك لا يحصل إلا إذا حملنا لفظ الإنسان على النوع

Kurtubî bu ayeti çoklu ihtimallerle ele alır: bir görüşe göre insan aceleci bir tabiatla yaratılmıştır (Rum suresindeki 'zayıf' yaratılış ifadesine benzer bir kullanım); başka bir görüşe göre 'insan'dan kasıt Âdem'dir ve rivayete göre ruh henüz bedenine tam yayılmadan cennet meyvelerine acele etmiştir; bir başka görüşe göre 'el-acel' Himyer dilinde çamur (tîn) anlamına gelir; ayrıca bu kelimenin maksûd anlamının 'insan'dan değil 'acele'den 'insan' yaratıldığı şeklinde ters çevrilmiş (maklûb) bir ifade olduğu da söylenmiştir, ancak Kurtubî bunun Kur'an tefsirinde kabul edilebilir bir yöntem olmadığını, çünkü kalbin (takdim-tehir) sadece zaruret halinde şiirde caiz olduğunu belirtir. Kurtubî, bu değerlendirmeyle ilk görüşü (insanın aceleci bir tabiatla yaratılması) güçlü bulur.

وهذا القول لا ينبغي أن يجاب به في كتاب الله لأن القلب إنما يقع في الشعر اضطرارا كما قال : * كان الزنى فريضة الرجم * هذا يقوي القول الأول وأن طبع الانسان العجلة

İbn Kesîr, İblis'in secde etmeyi reddedişini ve Allah'a karşı kibirlenip kendini beşerden üstün görmesini anlatan kıssayı zikreder; ardından ayette insanın acelecilik özelliğine yer verilmesinin hikmetini açıklar. Ona göre Peygamber'le alay edenlerin zikredilmesi, nefislerde onlardan hemen intikam alınması yönünde bir acelecilik duygusu uyandırmıştır; bunun üzerine Allah, zalime mühlet verip sonra onu yakaladığında asla kaçırmayacağını, cezasının ve kudretinin acele istenmemesi gerektiğini bildirmiştir.

والحكمة في ذكر عجلة الإنسان ههنا أنه لما ذكر المستهزئين بالرسول صلوات الله وسلامه عليه وقع في النفوس سرعة الإنتقام منهم واستعجلت ذلك فقال الله تعالى لأنه تعالى يملي للظالم حتى إذا آخذه لم يفلته يؤجل ثم يعجل وينظر ثم لا يؤخر

Zemahşerî bu metinde insanın yaratılışının temelinde zayıflık ve helû (aceleci/sabırsız) bir tabiat bulunduğunu belirtir; bunun kanıtı olarak insanın anne karnında ve beşikte iken bu helâ' halinin bulunmayışını ve bu vasfın Allah tarafından zemmedilmiş olmasını gösterir. Ayrıca mücahede eden mü'minlerin bu haletten istisna edilmesinin de bu görüşün delili olduğunu ifade eder.

والدليل عليه أنه حين كان في البطن والمهد لم يكن به هلع

Beydâvî'ye göre kâfirlerin Hz. Peygamber'i alaya alması ve putlarını kötüleyen kişi olarak anmaları, aslında kendilerinin Rahman'ı anmayı inkâr etmelerinden dolayı alaya alınmaya daha layık olduklarını gösterir. 'İnsan aceleden yaratılmıştır' ifadesi ise insanın tabiatındaki aşırı acelecilik ve kararsızlığın mübalağa yoluyla anlatımıdır; bu aynı zamanda kâfirlerin küfre ve azabı çabuk istemeye koşmalarına işaret eder. Rivayete göre bu ayet, azabı acele isteyen Nadr b. Hâris hakkında inmiştir.

روي أنها نزلت في النضر بن الحرث حين استعجل العذاب