Taberî'ye göre bu ayet, Rabbin tedbir ve fiillerinde hata etmeyeceğini ifade eder; geçmiş ümmetlerin cezalandırılmasını çabuklaştırması veya kıyamete tehir etmesi ne olursa olsun, yaptığı şey doğru ve hikmete uygundur, çünkü O ne yaptığını en iyi bilendir. Bu bağlamda 'lâ yudillü' ve 'lâ yensâ' ifadeleri hemen aynı anlama gelen tek bir şey olarak yorumlanmıştır.

لا يخطئ ربي في تدبيره وأفعاله، فإن كان عذب تلك القرون في عاجل، وعجل هلاكها، فالصواب ما فعل، وإن كان أخر عقابها إلى القيامة، فالحق ما فعل، هو أعلم بما يفعل

Bu metin, ayette geçen 'la yeḍıllu' ve 'la yensâ' ifadelerinin farklı manalara geldiğini tartışır; en güzel görüş olarak Kaffâl'in görüşünü aktarır: ilk lafız Allah'ın bütün bilinenleri bilmesine, ikinci lafız ise bu ilmin sonsuza dek bâki kalıp değişmemesine işarettir. Ayrıca 'kitapta' ifadesinin Allah'ın ilminin bir kitaba muhtaç olduğu vehmini uyandırabileceği, ancak bunun vacip olmadığı, sadece Firavun gibi bir inatçıya hitapta ilk bakışta böyle bir izlenim doğurabileceği tartışılır.

أحدها : وهو الأحسن ما قاله القفال لا يضل عن الأشياء ومعرفتها وما علم من ذلك لم ينسه فاللفظ الأول إشارة إلى كونه عالما بكل المعلومات واللفظ الثاني وهو قوله : ولا ينسى دليل على بقاء ذلك العلم أبد الآباد وهو إشارة إلى نفي التغير

Kurtubî bu bölümde ayetteki 'لا يضل' ifadesinin anlamı üzerinde beş farklı görüş naklederek 'ضلال' kelimesinin 'helak olmak', 'hata etmek', 'gaib olmak/kaybolmak', 'zayi olmak' ve 'kitabın sıfatı olarak Allah'tan uzak/kaybolmuş olmama' şeklinde yorumlanabileceğini aktarır. Ardından ayetle ve hadislerle bağlantılı olarak ilim yazmanın (kitabetü'l-ilim) cevazı meselesine geçer ve sahabe, tabiin çoğunluğunun yazmayı benimsediğini, bazılarının ise ezberi tercih ederek yazdıklarını sildiğini nakleder. Sonuç olarak, zaman uzadıkça ve rivayet zincirleri karıştıkça ilmin yazıyla tespit edilmesinin daha uygun ve gerekli olduğu sonucuna varır.

وأيضا فإن العلم لا يضبط إلا بالكتاب ثم بالمقابلة والمدارسة والتعهد والتحفظ والمذاكرة والسؤال والفحص عن الناقلين والثقة بما نقلوا وإنما كره الكتب من كره من الصدر الأول لقرب العهد وتقارب الاسناد لئلا يعتمده الكاتب فيهمله أو يرغب عن حفظه والعمل به

İbn Kesîr'e göre bu ayet Allah'ın ilminin her şeyi kuşattığını, küçük ya da büyük hiçbir şeyin O'ndan kaçmadığını ve hiçbir şeyi unutmadığını ifade eder. Yaratılmışların ilminde ise iki tür kusur bulunur: birincisi bir şeyi tam kavrayamamak (ihata edememek), ikincisi de bildikten sonra unutmaktır. Allah kendisini bu iki kusurdan tenzih etmiştir.

فإن علم المخلوق يعتريه نقصانان أحدهما عدم الإحاطة بالشيء والآخر نسيانه بعد علمه فنزه نفسه عن ذلك

Bu müfessire göre Firavun'un 'önceki nesillerin hali ne olacak' sorusuna Musa'nın cevabı, bunun bilgisinin sadece Allah katında olduğunu, kendisinin de bir kul olarak ancak kendisine bildirileni bildiğini ifade eder. Bu bilgi Levh-i Mahfuz'da sabit kılınmıştır; bu da Allah'ın ilminin, bilgiyi koruyup kayıt altına alan biri gibi temekkün ve sağlamlığının bir temsili olabilir. Ayrıca 'dalalet' ve 'nisyan' kavramlarının zâtıyla âlim olan için muhal olduğu, sorunun da Allah'ın kudretinin ve ilminin tüm eşyayı, geçmiş nesillerin çokluğuna ve uzaklığına rağmen tüm ayrıntılarıyla kuşattığına dair olabileceği belirtilir.

قال علمها عند ربي أي هو غيب لا يعلمه إلا هو وإنما أنا عبد مثلك لا أعلم منه إلا ما أخبرني به. في كتاب مثبت في اللوح المحفوظ، ويجوز أن يكون تمثيلا لتمكنه في علمه بما استحفظه العالم وقيده بالكتبة