Râzî bu metinde 'tenzîlen' kelimesinin nasb ile okunuşunun gerekçelerini dilbilimsel açıdan dört ihtimal olarak sıralar: mukadder bir fiille (nezzele tenzîlen), 'enzelnâhu' fiiliyle bağlantılı olarak, medih ve tahsis amacıyla mensub olması, ya da 'yahşâ' fiiline mef'ûlün bih olarak bağlanması. Bu görüşlerin tamamı âyetin i'râb tahlili çerçevesinde sunulmuştur.

ذكروا في نصب تنزيلا وجوها . أحدها : تقديره نزل تنزيلا ممن خلق الأرض فنصب تنزيلا بمضمر . وثانيها : أن ينصب بأنزلنا لأن معنى ما أنزلناه إلا تذكرة أنزلناه / تذكرة . وثالثها : أن ينصب على المدح والاختصاص . ورابعها : أن ينصب بيخشى مفعولا به أي أنزله الله تعالى

Beydâvî'ye göre 'zeylen' kelimesi nasb halinde olup, mukadder bir fiile, 'yahşâ' fiiline, medih üzere veya 'tezkire'den bedel olarak (hal kabul edilirse) izah edilir; fail için mef'ûlün leh (lafzî veya manevî) olarak alınması ise câiz değildir, çünkü bir şey kendi zâtı veya türüyle ta'lil edilemez. Ayrıca 'Arzı ve yüce gökleri yaratan' ifadesinden 'el-Esmâü'l-Husnâ'ya kadar olan kısım, Allah'ın fiil ve sıfatlarının akli bir sıraya göre zikredilmesiyle indirilen kitabın (Kur'an'ın) şânını yüceltme amacı taşır. Bu sıralamada önce âlemin asılları olan arz ve semâvâtın yaratılışına, ardından Arş'a yönelerek oradan hükümlerin ve takdirlerin cari kılınmasına, hikmet ve meşiyyete göre sebeplerin belli bir düzen ve ölçüyle indirilmesine işaret edilmiştir.

زيلا نصب بإضمار فعله أو ب يخشى، أو على المدح أو البدل من تذكرة إن جعل حالا، وإن جعل مفعولا له لفظا أو معنى فلا لأن الشيء لا يعلل بنفسه ولا بنوعه.