Taberî, âyetteki 'zulüm' ifadesini kişinin fiillerini yanlış yerlere koyması, Hz. Peygamber'den yanlış maksatla izin istemesi veya mü'minlerin sözünü münafıklara aktarmak gibi davranışlar olarak açıklar. Ayrıca Yahudilerin ölümü temenni etmekten kaçınmalarının, Hz. Muhammed'in hak peygamber olduğunu bildikleri halde onu inkâr etmelerinden kaynaklandığını, bu inkârın 'elleriyle kazandıkları' ifadesiyle anlatıldığını belirtir. 'Elleriyle kazandıkları' ifadesinin Arap dilinde bir mecaz olduğunu, insanın işlediği her günahın -organı ne olursa olsun- ele nispet edilmesinin Arap kullanımında yaygın olduğunu açıklar.

وإنما ذلك مثل على نحو ما تتمثل به العرب في كلامها، فتقول للرجل يؤخذ بجريرة جرها أو جناية جناها فيعاقب عليها: نالك هذا بما جنت يداك، وبما كسبت يداك، وبما قدمت يداك؛ فتضيف ذلك إلى اليد

Zemahşerî'ye göre Allah'ın 'Alîm' ve 'Hakîm' isimleri, O'nun geçmiş ve gelecekteki her şeyi bildiğini, ayrıca çöl ve şehir halkı dahil her ferdin durumunu bilip herkese hikmetle, yaptığına uygun ceza veya mükafat verdiğini ifade eder. Ayette geçen 'el-mer'' kelimesi hakkında görüş ayrılığı vardır: bazılarına göre genel olup kâfiri de kapsar, Katade'ye göre ise özellikle mü'mini kasteder ve mü'minler arasındaki derece farklılıklarına işaret eder.

يعلم حال كل أحد من أهل الوبر والمدر { حكيم } فيما يصيب به مسيئهم ومحسنهم ومخطئهم ومصيبهم من عقابه وثوابه

Kurtubî'ye göre bu ayette Yahudilerin ölümü temenni etmekten kaçınmaları, geçmiş günahları ve küfürleri sebebiyle başlarına gelecek azaba dair kesin inançlarından kaynaklanır; 'lolâ' cümlesinin cevabı hazfedilmiştir ve takdiri, günahları sebebiyle kendilerine isabet edecek azap olmasaydı temenni edeceklerine dairdir. Ayrıca eller kelimesinin özellikle zikredilmesi, kazanç fiillerinin çoğunlukla ellerle yapılmasından dolayıdır. Metinde onların temenniden çekinmelerine dair üç görüş nakledilir: azaptan korkmaları, temenni etselerdi gerçekten öleceklerini bilmeleri, ya da Allah'ın bunu Peygamber'in mucizesi kılmak için onları temenniden alıkoyması.

وجواب لولا محذوف أي لولا أن يصيبهم عذاب بسبب معاصيهم المتقدمة تحقيقا لكذبهم وايضا لو تمنوا الموت لماتوا ورأوا مقامهم من النار وقيل : إن الله صرفهم عن إظهار التمني وقصرهم على الإمساك ليجعل ذلك آية لنبيه صلى الله عليه وسلم

Beydâvî'ye göre bu ayet, Yahudilerin ahiret yurdunun yalnızca kendilerine ait olduğu iddiasını çürütmek için bir meydan okuma içerir: eğer iddialarında samimi iseler ölümü temenni etmelidirler, çünkü cennetle müjdelenen kişi ona kavuşmayı arzular. Ancak onlar geçmişte işledikleri küfür ve tahrif gibi günahlar sebebiyle bunu asla temenni etmeyeceklerdir; bu da Kur'an'ın gaybdan verdiği bir haber olup gerçekleşmiştir, zira temenni gizli kalabilecek bir kalp ameli değil, açıkça söylenen bir sözdür ve eğer söylenseydi yayılırdı.

ولن يتمنوه أبدا بما قدمت أيديهم من موجبات النار، كالكفر بمحمد صلى الله عليه وسلم، والقرآن، وتحريف التوراة. ولما كانت اليد العاملة مختصة بالإنسان، آلة لقدرته بها عامة صنائعه ومنها أكثر منافعه، عبر بها عن النفس تارة والقدرة أخرى

Bu metinde Râzî, ölümü temenni etmemenin ölümdeki elemden kaynaklanmadığını, tıpkı hacamattaki acının büyük fayda bilindiği için hacamattan alıkoymaması gibi burada da durumun aynı olduğunu belirtir. Ayrıca Hz. Muhammed ile diğerleri arasındaki farkın, onun teşrî görevini henüz tamamlamamış olmasından kaynaklandığını, kâfirlerin bu sözü asla söylemeyeceklerine dair haberin gaybî bir bilgi olduğunu ve bunun ancak vahiy yoluyla bilinebileceğini açıklar.

الفرق بين محمد عليه السلام وبينهم أن محمدا كان يقول إني بعثت لتبليغ الشرائع إلى أهل التواتر

İbn Kesîr, İbn Abbas'ın ayeti temenni etmemenin sebebi olarak iki taraftan hangisinin (Yahudiler veya Müslümanlar) daha yalancı olduğuna dair mübahele/dua yorumunu tercih edilen görüş olarak nakleder. Bu görüşü Katade, Ebu'l-Âliye ve Rabî' b. Enes'ten de aktarır ve Cuma suresindeki benzer ayetle irtibatlandırır; dünyanın mümin için hapis, kâfir için cennet olması sebebiyle onların ölümü ertelemeyi arzuladıklarını belirtir.

وهو الدعاء على أي الفريقين أكذب منهم أو من المسلمين على وجه المباهلة ونقله ابن جرير عن قتادة وأبي العالية والربيع بن أنس رحمهم الله تعالى