Taberî bu bölümde münafıkların 'Allah'a ve ahiret gününe iman ettik' sözlerinin dilleriyle söylenen bir ikrar olduğunu, ancak kalplerinde bunun tasdiki bulunmadığını belirtir; bu yüzden Allah onları iman ehlinden saymayıp yalanlamıştır. Ayrıca bu ayetin, imanın sadece dille söylenen bir tasdikten ibaret olduğunu iddia eden Cehmiyye görüşünü çürüttüğünü ifade eder.

وفي هذه الآية دلالة واضحة على بطول ما زعمته الجهمية من أن الإيمان هو التصديق بالقول دون سائر المعاني غيره. وقد أخبر الله جل ثناؤه عن الذين ذكرهم في كتابه من أهل النفاق أنهم قالوا بألسنتهم: ثم نفى عنهم أن يكونوا مؤمنين، إذ كان اعتقادهم غير مصدق قيلهم ذلك.

Bu kısa metin parçası tek başına anlamlı bir tefsir görüşü içermemektedir; verilen ifade 'farklı insanlardan' anlamına gelen bağlamsız bir söz öbeğidir ve hangi ayet veya konuya ait olduğu, Zemahşerî'nin bu ifadeyle ne kastettiği metinden anlaşılamamaktadır.

من أناس مختلفين

Bu metinde Râzî, ayette hayvanların (dâbbe) zikredilmesinin sebebini iki ihtimalle açıklar: ya faydalarının canlılıkları esnasında ortaya çıkması (hayvanlar-ı en'âm'ın faydası yenmelerinde olduğu gibi), ya da 'dâbbe' örfte ata (feres) atfedildiği ve atın insandan sonra en şerefli varlık olması. Ayrıca 'yükezzibûn' ifadesinin mübalağa bildirdiğini, münafıkların yalanlamasında aşırılığa işaret ettiğini belirtir. Metin ayrıca 'insan' kelimesinin iştikakına dair İbn Abbas'tan nakledilen görüşü ve diğer görüşleri de aktarır.

ثم ذكر الدواب ، لأن منافعها في حياتها والأنعام منفعتها في الأكل منها ، أو لأن الدابة في العرف تطلق على الفرس وهو بعد الإنسان أشرف من غيره

Kurtubî'ye göre bu ayet, dilleriyle 'Allah'a iman ettik' dedikleri halde kalpleriyle inanmayan münafıklar hakkında inmiştir.

الآية نزلت في المنافقين كانوا يقولون آمنا بالله

İbn Kesîr'e göre bu ayet Evs ve Hazrec münafıklarını ve onların yolunda gidenleri anlatmaktadır; Ebu'l-Âliye, Hasan, Katâde ve Süddî de aynı şekilde tefsir etmiştir. Allah, münafıkların zahirî hallerine aldanılmaması için sıfatlarını açıklamıştır, aksi halde onların gerçekte kâfir olduğu halde iman ettiklerine inanılması gibi büyük bir fesat doğardı. Ayrıca ayetin iniş sebebiyle ilgili İkrime ve Dahhâk'tan farklı rivayetler nakledilmiş, ayetin genel olarak müşrikler arasında kalıp hicrete güç yetirdiği halde dinini yaşayamayanları kapsadığı belirtilmiştir.

يعني المنافقين من الأوس والخزرج ومن كان على أمرهم وكذا فسرها بالمنافقين من الأوس والخزرج أبو العالية والحسن وقتادة والسدي ولهذا نبه الله سبحانه على صفات المنافقين لئلا يغتر بظاهر أمرهم المؤمنون

Beydâvî, Bakara suresinin başında müminler ve kâfirler zikredildikten sonra üçüncü bir sınıf olarak diliyle inanan fakat kalbiyle inanmayan münafıkların anlatıldığını belirtir. Bunların, küfrü açıkça izhar edenlerden daha kötü ve Allah katında daha sevimsiz olduklarını, çünkü küfrü hile ve alayla gizlediklerini ifade eder. Ayette 'Allah'a ve ahiret gününe iman ettik' ifadesinin özellikle seçilmesinin, imanın en önemli iki rüknünü ihtiva ettiği iddiasıyla kendilerini tam mümin gibi göstermeye çalıştıklarına işaret ettiğini söyler.

لما افتتح سبحانه وتعالى بشرح حال الكتاب وساق لبيانه، ذكر المؤمنين الذين أخلصوا دينهم لله تعالى وواطأت فيه قلوبهم ألسنتهم، وثنى بأضدادهم الذين محضوا الكفر ظاهرا وباطنا ولم يلتفتوا لفتة رأسا، ثلث بالقسم الثالث المذبذب بين القسمين، وهم الذين آمنوا بأفواههم ولم تؤمن قلوبهم تكميلا للتقسيم، وهم أخبث الكفرة وأبغضهم إلى الله لأنهم موهوا الكفر وخلطوا به خداعا واستهزاء