Taberî, dinden dönüp küfür üzere ölenlerin dünyada işledikleri amellerin batıl olup hiçbir sevap ve mükafat getirmeyeceğini, bunun sebebinin de o amellerin Allah'ın razı olmadığı ve öfkelendiği şeyler üzere yapılmış olmasından kaynaklandığını belirtir. Bu kişiler ateşin ehli ve arkadaşları olup orada ebedi kalacaklardır; bu beraberlik ayrılığı olmayan daimi bir beraberliktir.

يقول: من يرجع عن دينه دين الإسلام، فيمت وهو كافر، فيمت قبل أن يتوب من كفره، فهم الذين حبطت أعمالهم يعني بقوله: بطلت وذهبت، وبطولها: ذهاب ثوابها، وبطول الأجر عليها والجزاء في دار الدنيا والآخرة

Zemahşerî'ye göre bu ayet, müşriklerin Kâbe'nin imareti, hicabet ve sikaye görevlerini yürütmelerinin, kendi küfürlerine bizzat şahitlik etmeleriyle bir arada bulunamayacağını gösterir; küfür veya büyük günah, önceki sağlam amelleri iptal eder. 'Şâhidîn' ifadesinin hal olarak gelmesi, imaret ile küfre şahitliğin aynı anda birleşmesinin imkânsız ve tutarsız olduğuna işaret eder. Ayrıca ayetteki cedelin, hidayetten dalalete çıkış olarak nitelendirilmesi, kişinin hidayete karşı yüz çevirip batıl mücadeleye yönelmesinin mecazi bir ifadesidir.

وإلى ذلك أشار في قوله : { شاهدين } حيث جعله حالا عنهم ودل على أنهم قارنون بين العمارة والشهادة بالكفر على أنفسهم في حال واحدة ، وذلك محال غير مستقيم

Bu müfessire göre âyetteki 'kebîr' (büyük) kelimesi tekrar edilen nekre olarak zikredilmiştir; bu, sorulan savaşın (haram ayda savaşın) kendisinin büyük günah olmadığını, asıl büyük olanın Allah yolundan ve Mescid-i Haram'dan alıkoymak ve küfür olduğunu ima eder. Râzî bu nükteyi Allah'ın kelamının inceliği olarak sunar; iki kelimenin de nekre gelmesi, zâhirde soranların istediği anlamı çağrıştırırken, bâtında hakikate uygun olmasını sağlamıştır.

وفيه تنبيه على أن القتال الذي يكون كبيرا ليس هو هذا القتال الذي سألتم عنه ، بل هو قتال آخر لأن هذا القتال كان الغرض به نصرة الإسلام وإذلال الفكر فكيف يكون هذا من الكبائر

Kurtubî bu ayette 'قتال'in 'الشهر' kelimesinden bedel (bedelü'l-iştimal) olduğunu, Sîbeveyh, Zeccâc, Kutebî gibi dilcilerin görüşlerini aktararak açıklar; ayrıca farklı kıraat ve i'rab ihtimallerini (Kisâî, Ferrâ, Ebû Ubeyde görüşleri) sıralar. Devamında 'أكبر' ifadesinin, Kâbe'den insanları uzun süre men etmenin ve fitnenin, savaştan daha büyük bir suç/vebal olduğunu ifade ettiğini belirtir. Son olarak mürtedin istitabesi (tövbeye davet edilip edilmeyeceği), ridde ile amelin hemen düşüp düşmeyeceği ve mirasla ilgili fıkhi ihtilafları nakleder.

قتال بدل عند سيبويه بدل اشتمال لأن السؤال اشتمل على الشهر وعلى القتال أي يسألك الكفار تعجبا من هتك حرمة الشهر فسؤالهم عن الشهر إنما كان لأجل القتال فيه

İbn Kesîr, ayeti Abdullah b. Cahş seriyyesi ve Amr b. Hadramî'nin öldürülmesi olayına bağlar; olay haram ayda gerçekleştiği için müşrikler Müslümanları kınamış, buna karşılık Allah müşriklerin Mescid-i Haram'dan Müslümanları çıkarmalarının ve şirklerinin, haram ayda öldürmekten daha büyük bir günah olduğunu bildirmiştir. Ayrıca ayetin, dinden döndürme fitnesinin öldürmekten daha büyük olduğu anlamına geldiğini de nakleder.

وقال العوفي عن ابن عباس وذلك أن المشركين صدوا رسول الله صلى الله عليه وسلم وردوه عن المسجد في شهر حرام قال ففتح الله على نبيه في شهر حرام من العام المقبل فعاب المشركون على رسول الله صلى الله عليه وسلم القتال في شهر حرام

Beydâvî'ye göre ayet, haram ayda savaşın büyük bir günah olduğunu belirtmekle birlikte, müşriklerin insanları Allah yolundan alıkoyması, Allah'ı inkâr etmesi, Mescid-i Haram'dan halkını çıkarması ve fitne çıkarması bu günahtan Allah katında daha büyüktür. Ayrıca ayet, dinden dönüp kâfir olarak ölenlerin amellerinin dünya ve ahirette boşa gideceğini bildirir; bu kişiler ateş ehlinden olup orada ebedi kalacaklardır. Metin ayrıca haram ayda savaşmanın mutlak olarak haram kılındığına dair ayetten kesin bir delil çıkarmanın doğru olmadığını, çünkü 'قتال فيه' ifadesinin olumlu bağlamda nekre olduğunu ve bu yüzden genellik ifade etmediğini belirtir.

والأولى منع دلالة الآية على حرمة القتال في الشهر الحرام مطلقا فإن قتال فيه نكرة في حيز مثبت فلا يعم