Taberî bu ayette geçen 'fesad'ı münafığın Allah'a isyanı, yol kesmesi ve yolu tehlikeli hale getirmesi olarak açıklar; ayrıca haris (ekin) ve nesl kelimelerinin yorumunda çeşitli görüşleri (bitki/hayvan nesli, insan nesli, Ahnes b. Şüreyk'in ekin yakması ve hayvan öldürmesi olayı) nakleder. Sonuçta kendi tercihini, fesadın tüm günahları kapsayabileceğini ama zahire en uygun olanın yol kesme ve yolu tehlikeli kılma olduğunu belirterek ortaya koyar.

والصواب من القول في ذلك أن يقال: إن الله تبارك وتعالى وصف هذا المنافق بأنه إذا تولى مدبرا عن رسول الله صلى الله عليه وسلم عمل في أرض الله بالفساد. وقد يدخل في الإفساد جميع المعاصي، وذلك أن العمل بالمعاصي إفساد في الأرض، فلم يخصص الله وصفه ببعض معاني الإفساد دون بعض.

Bu müfessire göre ayet, sözü geçen kişinin huzurda güzel söz söylemesine karşılık, huzurdan ayrıldığında yeryüzünde fesat çıkarmaya çalıştığını anlatır; bu fesat hem malları telef etmek (ekin yakma, hayvan öldürme) hem de Müslümanların kalbine şüphe sokup küfrü güçlendirmeye çalışmak şeklinde iki yönlü yorumlanmıştır. Râzî, ekin-nesil helakini ima eden şüphe/fesat yorumunu, ayetin nazmına ve münafığın durumunu açıklama maksadına daha uygun bulmuştur, çünkü kişi huzurdayken güzel söz söylemekte, gıyabında ise fitne ve fesada çalışmaktadır. Ayrıca Mu'tezile'nin bu ayeti Allah'ın kötülüğü irade etmediğine delil getirmesi ve Ehl-i Sünnet'in buna verdiği cevaplar da tartışılmıştır.

والقول الأول أقرب إلى نظم الآية ، لأن المقصود بيان نفاقه ، وهو أنه عند الحضور يقول الكلام الحسن ويظهر المحبة ، وعند الغيبة يسعى في إيقاع الفتنة والفساد

Bu müfessire göre 'fesad' kavramı ayette geçtiği şekliyle yalnızca Ahnes'in ekini yakması ve eşekleri öldürmesiyle sınırlı değil, dilde ve mal, din veya toprak alanında işlenen her türlü bozgunculuğu kapsayacak şekilde genel bir hükümdür. 'Ellezî tevellâ ve sea' ifadesi hem kalbî bir fiil (inkâr, öfke, kibir) hem de bedensel bir fiil (yeryüzünde koşarak fesat çıkarma, yol kesme) olarak yorumlanmış; 'el-hars ve'n-nesl' ibaresi de hem gerçek anlamda ekin ve nesil hem de mecazi olarak kadınlar ve çocuklar şeklinde açıklanmıştır. 'İzzet' kelimesi ise güç, gurur, hamiyet veya nefsin şiddeti gibi farklı anlamlarla izah edilip kişiyi günaha sürükleyen bir kibir hâli olarak sunulmuştur.

قلت : والآية بعمومها تعم كل فساد كان في أرض أو مال أو دين وهو الصحيح إن شاء الله تعالى

İbn Kesîr'e göre bu ayet, sözü eğri (aʻvec) ve fiili kötü olan bir kişiyi tasvir etmektedir; kelamı yalan, itikadı bozuk, fiilleri çirkindir. Buradaki 'sa'y' (koşuşturma) kastı ifade eder ve Firavun hakkında anlatılanlar gibidir. Bazı müfessirler bu ayetin müşrikler hakkında nazil olduğunu söylemiştir.

أي هو أعوج المقال سيء الفعال فذلك قوله وهذا فعله كلامه كذب واعتقاده فاسد وأفعاله قبيحة والسعي ههنا هو القصد

Beydâvî'ye göre bu ayet, sözünden döndüğünde yeryüzünde bozgunculuk çıkarmaya, ekini ve nesli helak etmeye çalışan kişiyi anlatır; bu durum Ahnes'in Sakîf kabilesine yaptığı gibi doğrudan tahribat şeklinde olabileceği gibi, kötü yöneticilerin zulmü sebebiyle Allah'ın yağmuru kesmesiyle dolaylı olarak da gerçekleşebilir. Kendisine 'Allah'tan kork' denildiğinde ise cahiliye asabiyeti ve inatçılık onu günaha sürükler, bu yüzden cezası cehennem olarak yeterli görülür.

سعى في الأرض ليفسد فيها ويهلك الحرث والنسل كما فعله الأخنس بثقيف إذ بيتهم وأحرق زروعهم وأهلك مواشيهم، أو كما يفعله ولاة السوء بالقتل والإتلاف، أو بالظلم حتى يمنع الله بشؤمه القطر فيهلك الحرث والنسل