Taberî, 'Meş'aril-Haram'ın Müzdelife'nin bütünü olduğunu, iki dağ arasındaki alanı kapsadığını nakledilen rivayetler üzerinden aktarır; ayrıca 'meşair' kelimesinin 'alâmetler/bilinen yerler' anlamına geldiğini, buranın namaz, dua, konaklama gibi hac menasikinden biri olduğu için bu adı aldığını belirtir. Ayetin bu kısmında müminlere Allah'ı Meş'aril-Haram yanında zikretmelerinin, O'na şükür ve boyun eğme ile İbrahim'in dinine hidayet verilmesinin anılması olduğunu açıklar.

فأما المشعر فإنه هو ما بين جبلي المزدلفة من مأزمي عرفة إلى محسر، وليس مأزما عرفة من المشعر

Zemahşerî, ayette geçen ifadenin 'cahillerden olmak' anlamına geldiğini, bunun cehalet ve sefahat ehlinin yaptığı türden bir davranışta bulunmak anlamında olduğunu belirtir. Bunu Yusuf'un kardeşlerine söylediği sözle karşılaştırır ve devamında Allah'ın kullarına verdiği övgü, tesbih, tekbir gibi ifadelerin O'na yakışan türden olduğunu, bunların artırılması gerektiğini açıklar. Bu atâ/nimetin Allah'tan bir bağış ve mükafat olduğunu, takva sahiplerine verilen cennet nimetleri ve ateşten kurtuluş olduğunu ifade eder.

والمعنى : من الفاعلين فعل أولى الجهل والسفه . كما قال يوسف لإخوته : أثنوا عليه بضروب الثناء من التقديس والتحميد والتهليل والتكبير وما هو أهله

Bu metinde Râzî, 'nefer' (Mina'dan ayrılma) meselesinde fakihlerin görüşlerini aktarır: Şâfiî'ye göre acele edip iki günde ayrılmak isteyen kişi güneş batmadan önce ayrılmalıdır, ikinci günün güneşi battıktan sonra ancak üçüncü günde ayrılabilir. Ebû Hanîfe ise fecir doğmadıkça ayrılmanın caiz olduğunu söylemiştir çünkü henüz remy vakti girmemiştir. Ayrıca 'zikr' emrinin kime ve hangi hâle (korku/emniyet) has olduğu konusunda kâdî'nin itirazı ve üç farklı görüş nakledilir; son olarak hac esnasında ticaretin hükmü ve bunun şüpheye konu olma sebepleri çeşitli rivayetlerle (İbn Ömer, Mücahid vb.) açıklanır.

واعلم أن الفقهاء قالوا : إنما يجوز التعجل في اليومين لمن تعجل قبل غروب الشمس من اليومين فأما إذا غابت الشمس من اليوم الثاني قبل النفر فليس له أن ينفر إلا في اليوم الثالث لأن الشمس إذا غابت فقد ذهب اليوم

Kurtubî'ye göre bu ifade, Allah'ın Bakara suresinde emrettiği zikrin farklı boyutlarını içerir: Allah korkusu ve haya ile O'nu anmak, kişinin kendi nefsinde Allah'ın kendisini sorguya çekeceğini düşünmesi, günahlar karşısında dille Allah'ı anmak ve öğretilen namaz nimetine şükretmek. Ayrıca 'كما' harfinin şükür anlamında kullanıldığı, yani 'size öğretmediğiniz şeyi öğrettiği gibi O'nu anın' şeklinde bir mukabele/karşılık anlamı taşıdığı belirtilir. Metin ayrıca Müzdelife'de zikrin tekrarının te'kid, ihlas hükmü veya nimeti sayıp şükrünü emretme anlamlarına geldiğini aktarır.

معناه بالخوف من عقابه والحياء منه الضحاك : ذكروا العرض الأكبر على الله وقيل تفكروا في أنفسهم أن الله سائلهم عنه قاله الكلبي ومقاتل وعن مقاتل أيضا : ذكروا الله باللسان عند الذنوب

İbn Kesîr, ayetin cahiliye döneminde insanların hac mevsiminde ticaret yapmayı çekindikleri veya İslam gelince bunu günah saydıkları durumla ilgili nazil olduğunu, çeşitli rivayetlerle nakleder. Ayrıca 'Arafât' kelimesinin aslen cemi olmasına rağmen belirli bir mekana isim olduğu için munsarif kullanıldığını ve haccın rükünlerinden olan Arafat vakfesi ile Müzdelife'nin (Meş'ar-i Haram) sınırlarını rivayetlerle açıklar.

وقوله تعالى إنما صرف عرفات وإن كان علما على مؤنث لأنه في الأصل جمع كمسلمات ومؤمنات سمي به بقعة معينة فروعي فيه الأصل فصرف اختاره ابن جرير وعرفة موضع الوقوف في الحج وهي عمدة أفعال الحج

Beydâvî'ye göre ayet ticaretle rızık aramayı ('fadlan min rabbiküm') caiz kılar; bazı rivayetlere göre cahiliyede Ukâz, Mecenne ve Zülmecâz panayırları hac mevsiminde kurulur, İslam gelince buna çekinilince ayet inmiştir. Ayrıca 'Arafat' ve 'meş'ar-i haram' kelimelerinin dilbilgisel yapısı ve isimlendirilme sebepleri, Arafat'ta vakfenin vücubuna delil oluşu ve zikrin bu vakfeye bağlı olup olmadığı tartışılmaktadır.

كان عكاظ ومجنة وذو المجاز أسواقهم في الجاهلية يقيمونها مواسم الحج، وكانت معايشهم منها، فلما جاء الإسلام تأثموا منه فنزلت