Bu derlemede birden fazla ayet ve konu iç içe geçmiş görünmektedir; Taberî öncelikle 'iki taraftan hangisinin güvenlikte olmaya daha layık olduğunu söyleyin' ifadesini açıklar, ardından tatavvu (nafile) ile sa'y ve tavaf arasındaki ilişkiyi, oruç yerine fidye verme meselesini, sayılı günlerin (eyyam-i ma'dûdât) ve 'ahar' kelimesinin dilbilimsel tahlilini, hastalık ve yolculukta oruç-fıtır hükmünü ve sadaka ile borç bağışlamanın faziletini sırasıyla ele alır. Metin, Ramazan orucunun önceki sayılı günler orucunun yerine geçtiğini ve hasta-yolcu için ruhsat hükümlerinde âlimlerin ihtilaf ettiğini nakleder.

فإن قال قائل: أوليست الأخر من صفة الأيام؟ قيل: بلى، فإن قال: أوليس واحد الأيام يوم وهو مذكر؟ قيل: بلى. فإن قال: فكيف يكون واحد الأخر أخرى وهي صفة لليوم ولم يكن آخر؟

Bu metinde Râzî, oruç ayetlerinde geçen zamirlerin neye râci olduğunu, kefaret ve fidye hükümlerinin gerekçesini, oruç tutmanın fidyeden hayırlı olduğu ifadesindeki muhtemel takdirleri (kime hitap edildiğini) ve 'sefer' kelimesinin dilbilimsel kökenini ayrıntılı biçimde tartışır. Ayrıca teaccül-tehir (namazı vaktinde kılma) meselesiyle ilgili kıyasi delillere yöneltilen itirazları da cevaplar. Sonuçta zamirin oruca değil fidyeye râci olamayacağını, çünkü fidyenin önceden zikredilmediğini ve müennes olduğunu delil göstererek açıklar.

قلنا لوجهين أحدهما : أن الفدية غير مذكورة من قبل فكيف يرجع الضمير إليها والثاني : أن الضمير مذكر والفدية مؤنثة

Kurtubî'ye göre bu ayet hasta ve yolcunun oruç konusundaki durumlarını, kaza günlerinin sayısını ve fidye hükümlerini düzenler. Hastalığın dereceleri (dayanılamaz olan ve zorlukla katlanılabilen) ayrı ayrı ele alınır; birincisinde orucu bozmak vacip, ikincisinde müstehap sayılır. Ayrıca yolculuk mesafesinin ölçüsü, kazanın günlere göre mi yoksa aya göre mi yapılacağı ve 'أخر' kelimesinin sarf/nahiv yönünden izahı gibi fıkhi ve dilsel meseleler on altı mesele başlığı altında incelenir.

قال بن سيرين : متى حصل الإنسان في حال يستحق بها اسم المرض صح الفطر قياسا على المسافر لعلة السفر وإن لم تدع إلى الفطر ضرورة

İbn Kesîr'e göre bu ayet, yaşlı erkek ve yaşlı kadın gibi oruç tutmaya güç yetiremeyenler hakkındadır; bunlar mensuh değildir, her gün için bir fakir doyurmakla mükelleftirler. Ayrıca sahih ve mukim olup oruca güç yetirenlerin başlangıçta oruç ile fidye arasında muhayyer bırakıldığı, sonradan bu hükmün sonraki ayetle nesholunduğu aktarılır. Hamile ve emziren kadınlar da kendileri veya çocukları için endişe ederlerse bu hükme dahil edilmiştir.

قال ابن عباس ليست منسوخة هو الشيخ الكبير والمرأة الكبيرة لا يستطيعان أن يصوما فيطعمان مكان كل يوم مسكينا

Beydâvî'ye göre ayetteki oruç emri önce ramazandan önce farz olan (aşure günü ya da her aydan üç gün gibi) bir orucu ifade eder ve daha sonra bu ramazan orucuyla nesh edilmiştir. Hasta ve yolcu için 'başka günlerde sayısınca oruç tutma' ruhsatı vardır; bazı âlimlere göre bu bir ruhsat, Zâhirîlere ve Ebû Hüreyre'ye göre ise vücûb ifade eder. Oruca güç yetiremeyenler (yaşlılar, düşkünler) için fidye verme hükmünün başlangıçta ruhsat olarak konduğu, sonradan nesh edildiği belirtilir; ayrıca kıraat farklılıklarının (يطيقونه/يطوقونه vb.) hükme farklı yorumlar kattığı aktarılır.

وهذا على سبيل الرخصة. وقيل على الوجوب وإليه ذهب الظاهرية وبه قال أبو هريرة رضي الله عنه

Zemahşerî bu pasajda birkaç ayrı konuyu ele alır: tazimin, bir şeyin korunmasının ve gözetilmesinin vacip olduğunu bilmek anlamına geldiğini; 'ilim'in kişinin hayrına ve şerrine olanı basiret gözüyle görmesi demek olduğunu; ayrıca 'tahluku' ve 'ifk' kelimelerinin farklı kıraatlerini ve anlamlarını (yalan uydurma, putları ilah edinme) açıklar. Ayrıca rızkın önce nekre sonra marife gelmesinin, Allah'tan başka hiç kimsenin rızık veremeyeceği ve rızkın yalnız Allah katında aranması gerektiği anlamına geldiğini belirtir.

والإفك : مخفف منه ، كالكذب واللعب من أصلهما