Taberî, 'sıbgatallah' ifadesini 'Allah'ın dini/imanı' olarak yorumlar; yani müminlerin 'âmennâ' diyerek ifade ettikleri iman, Allah'ın belirlediği bir boyama/nitelik olarak nitelendirilir. Ayrıca 'ونحن له مسلمون/خاضعون' ifadelerini, Yakub ve oğullarının Allah'a itaat, ibadet ve rububiyetini tekit ederek boyun eğmelerini anlatan bir bağlam içinde açıklar. Esbat'ın Yakub'un on iki oğlundan türeyen topluluklar olduğunu belirtir ve İsmail'in İshak'tan önce zikredilmesinin onun yaş büyüklüğünden kaynaklandığını nakleder.

يعني: ونحن ندين لله بالإسلام، لا ندين غيره، بل نتبرأ إليه من كل دين سواه، ومن كل ملة غيره، ويعني بقوله: ونحن له منقادون بالطاعة، متذللون بالعبودية، مقرون له بالألوهة والربوبية، وأنه لا إله غيره

Zemahşerî'ye göre ayetteki istifham inkâr amaçlıdır; yani 'siz buna şahit miydiniz?' sorusu, müşriklerin bu tahrimi Allah'a nispet ederken herhangi bir vahiy veya peygamber tanıklığına dayanmadıklarını ortaya koymak için kullanılmıştır. Onlar peygamberlere inanmadıkları halde 'Allah bunu haram kıldı' dedikleri için, ayet onları bu tutarsızlıkla alaya alır (tehekküm). Şahitlik zikri, onların kendi mezheplerine/tutumlarına göre söylenmiştir.

ومعنى الهمزة الإنكار ، يعني أم شاهدتم ربكم حين أمركم بهذا التحريم ؟ وذكر المشاهدة على مذهبهم ، لأنهم كانوا لا يؤمنون برسول وهم يقولون : الله حرم هذا الذي نحرمه ، فتهكم بهم

Bu metin, İbrahim'in müşrik kavmine sorusunun onların taptığı şeylerin ibadete layık olmadığını göstermek amacıyla sorulduğunu belirtir. Ayrıca Yakub'un vasiyeti bağlamında oğullarının cevabındaki ifadelerin dil ve i'rab yönlerini (ma'nın kullanımı, ismail'in isminin ishak'tan önce zikredilmesi, 'min ba'dî' ifadesinin izafeti) tartışır. Bunun yanında ayetten hareketle miras hukukunda dede ile kardeşler meselesine dair fıkhi ihtilaflar (Şafiî, Ebu Hanife görüşleri) aktarılır.

وكان إبراهيم عليه السلام يعلم أنهم عبدة أصنام ولكنه سألهم ليريهم أن ما يعبدونه ليس من استحقاق العبادة في شيء كما تقول لتاجر الرقيق ما مالك ؟ وأنت تعلم أن ماله الرقيق ، ثم تقول : الرقيق جمال وليس بمال

Kurtubî, İbrahim, İsmail ve İshak isimlerinin 'bedel' konumunda mecrur olduğunu ve Arapça olmadıkları için munsarif olmadığını belirtir; ayrıca 'ilâhen' kelimesinin nekre-marife bedeli olduğunu, tekrarının vahdaniyet vasfını pekiştirmek için yapıldığını açıklar. Ayrıca ayette geçen 'mâ' ifadesinin 'men' yerine kasıtlı kullanıldığını, bunun Yakub'un oğullarını imtihan etmek amacına hizmet ettiğini, çünkü tapılan şeylerin cansız varlıklar (put, ateş, güneş, taş) olabileceğini vurgular.

والها بدل من إلهك بدل النكرة من المعرفة وكرره لفائدة الصفة بالوحدانية وقيل : إلها حال قال بن عطية : وهو قول حسن لأن الغرض إثبات حال الوحدانية

İbn Kesîr, ayette İsmail'in Yakub'un oğullarına 'baba' olarak zikredilmesinin tağlîb (baskınlık) kabilinden olduğunu, halbuki İsmail'in aslında amca olduğunu belirtir. Arapların amcaya da 'ab' (baba) dediğini nakleder. Ayrıca bu ayetin, dedeyi baba hükmünde sayıp kardeşleri mirastan mahrum bırakma görüşüne delil gösterildiğini, bu konuda sahabe ve fukaha arasındaki ihtilafı aktarır.

وهذا من باب التغليب لا ن إسماعيل عمه قال النحاس والعرب تسمى العم أبا نقله القرطبي وقد استدل بهذه الآية الكريمة من جعل الجد أبا وحجب به الإخوة كما هو قول الصديق

Beydâvî'ye göre âyetteki istifham inkâr anlamı taşır; yani muhataplar Yakub'un ölüm anında hazır bulunmadıkları halde onun hakkında Yahudiliğe dair iddialarda bulunmalarının reddi kastedilmektedir. Bir başka açıklamaya göre hitap müminlere yönelik olup, onların bu olayı bizzat şahit olarak değil vahiy yoluyla bildikleri anlatılır. Yakub'un oğullarına sorusu, onları tevhid ve İslam üzere sabit kılmak, bu inanç üzerine söz almak amacı taşır; oğullarının cevabında İsmail'in 'ata' sayılması ise dede-amca ilişkisinin baba kapsamında değerlendirilmesi geleneğine dayanır.

أي ما كنتم حاضرين إذ حضر يعقوب الموت وقال لبنيه ما قال فلم تدعون اليهودية عليه، أو متصلة بمحذوف تقديره أكنتم غائبين أم كنتم شاهدين. وقيل: الخطاب للمؤمنين والمعنى ما شاهدتم ذلك وإنما علمتموه بالوحي