Taberî'ye göre ayet, her topluluktan azaba en müstehak, şiddetli cezayı en çok hak edenlerin çekilip ayırt edileceğini bildirmektedir. İbn Cüreyc'in bunu 'cehennemde ebedî kalmaya en layık olanlar' şeklindeki yorumunu anlamsız bulur, çünkü zaten tüm kâfirler cehennemde ebedî kalacaktır; dolayısıyla burada bir üstünlük/ayırt etme söz konusu olamaz. Taberî, ayetin asıl anlamının küfür bakımından en şiddetli olanların seçilmesi ya da cehennemin belirli tabakalarına girmeye en layık olanların belirlenmesi olabileceğini belirtir.

وهذا الذي قاله ابن جريج، قول لا معنى له، لأن الله تعالى ذكره أخبر أن الذين ينزعهم من كل شيعة من الكفرة أشدهم كفرا، ولا شك أنه لا كافر بالله إلا مخلد في النار

Bu metin, ayetteki 'أيهم' kelimesinin i'rabı üzerinde durmakta ve 'أولى' ifadesinin ancak azapta ortaklık bulunan bir topluluk hakkında kullanılabileceğini belirtmektedir. Halil'e göre bu kelime hikaye yoluyla merfû olup takdiri 'kendilerinde en şiddetlisi kimdir denilenleri çıkaracağız' şeklindedir. Sîbeveyh'e göre ise 'أيهم' sıla cümlesinin başının düşmesi sebebiyle damme üzere mebnidir; eğer sıla getirilseydi i'rab edilecekti.

ولا يقال أولى إلا مع اشتراك القوم في العذاب ، واختلفوا في إعراب أيهم فعن الخليل أنه مرتفع على الحكاية تقديره لننزعن الذين يقال فيهم أيهم أشد وسيبويه على أنه مبني على الضم لسقوط صدر الجملة التي هي صلة حتى لو جيء به لأعرب

Kurtubî bu ayette geçen 'yaslâ' fiilini ateşe girmeye en layık/en çok müstahak olma anlamında açıklar; kelimenin 'salâ-yaslâ-salyen' kökünden gelip 'geçti, gitti' anlamındaki fiillerle aynı çekim kalıbında olduğunu belirtir. Ardından 'saleytu' ve 'asleytu' fiillerinin farkını, birincisinin ateşe sokup yakma, ikincisinin ateşe atma anlamına geldiğini Cevherî'den nakille açıklar. Ayrıca 'saliye bi-l-emr' ifadesinin bir işin sıkıntısına ve şiddetine maruz kalmak anlamında kullanıldığını şiir örnekleriyle destekler.

أي أحق بدخول النار يقال صلى يصلي صليا نحو مضى الشيء يمضي مضيا إذا ذهب وهوى يهوى هويا وقال الجوهري : ويقال صليت الرجل نارا إذا أدخلته النار وجعلته يصلاها فإن ألقيته فيها إلقاء كأنك تريد الاحراق قلت : أصليته بالألف

İbn Kesîr'e göre bu ayette 'sümme' edatı haberin habere atfı içindir. Ayetin anlamı, Allah'ın kullardan hangisinin cehennem ateşine atılıp orada ebedî kalmayı hak ettiğini, hangisinin de azabın katlanmasını hak ettiğini en iyi bilenin O olduğudur. Bu husus, önceki ayette geçen ifadeyle de örtüşmektedir.

ثم ههنا لعطف الخبر على الخبر والمراد أنه تعالى أعلم بمن يستحق من العباد أن يصلى بنار جهنم ويخلد فيها وبمن يستحق تضعيف العذاب كما قال في الآية المتقدمة

Beydâvî'ye göre bu ayet, her topluluktan Rahman'a karşı en isyankâr ve en azgın olanların ayırt edilip ateşe atılacağını bildirir; bu, ya kâfir zümreler arasında en azgından başlayarak sıralı bir şekilde cehenneme atılmalarını, ya da her birinin kendine uygun tabakaya yerleştirilmesini ifade eder. 'Eşidd' (en şiddetli) lafzının zikredilmesi, Allah'ın çoğu isyankârı bağışladığına işaret eder. Ayrıca 'eyyuhum' kelimesinin gramatik yapısı (bina/irab meselesi) ve 'sıliyyâ' kelimesinin kıraat farklılıkları ele alınmıştır.

وفي ذكر الأشد تنبيه على أنه تعالى يعفو كثيرا من أهل العصيان ولو خص ذلك بالكفرة فالمراد أنه يميز طوائفهم أعتاهم فأعتاهم ويطرحهم في النار على الترتيب، أو يدخل كلا طبقتها التي تليق به