Meryem, kavmi kendisine hitap edince Hz. İsa'nın kendisine emrettiği şekilde işaretle çocuğa yönlendirmiş ve onlara çocukla konuşmalarını söylemiştir; kavmi ise beşikteki bir çocukla nasıl konuşulacağını sorarak şaşkınlıklarını ifade etmiştir. Bu aşamada İsa henüz konuşmamış, ancak Meryem onun o haliyle konuşabileceğini bildiği için kavmine onunla konuşmalarını işaret etmiştir; İsa ancak bu olaydan sonra konuşmuştur.

أشارت إليه أن كلموه حدثنا القاسم، قال: ثنا الحسين، قال: ثني حجاج، عن ابن جريج، قوله أن كلموه وقوله: يقول تعالى ذكره: قال قومها لها: كيف نكلم من وجد في المهد؟ وكان في قوله معناها التمام، لا التي تقتضي الخبر

Zemahşerî'ye göre halk Meryem'in çocuğu işaret etmesine tepki gösterip 'beşikteki çocukla nasıl konuşabiliriz' anlamında itiraz etmiş; bunun üzerine çocuğun konuşması mucizevi bir durum olarak sunulmaktadır. Ayrıca 'كان' fiilinin burada yakın geçmiş zamana işaret ettiği ve cümlenin taaccüp (şaşkınlık) ifade etmek üzere kurulduğu belirtilir. Bir başka yoruma göre ise 'نكلم' ifadesi geçmişte böyle bir hâlin hiç görülmediğini anlatan bir hikâye kipidir, yani Meryem'den önce hiçbir beşikteki çocuğun konuştuğu bilinmediği için bu soru sorulmuştur.

وعن السدي : لما أشارت إليه غضبوا وقالوا : لسخريتها بنا أشد علينا من زناها . وروي أنه كان يرضع ، فلما سمع ذلك ترك الرضاع وأقبل عليهم بوجهه ، واتكأ على يساره وأشار بسبابته

Bu müfessire göre 'kâne' fiili burada 'meveldu/husûl buldu' anlamındadır ve konuşmanın beşikte gerçekleştiği kastedilmektedir. Ayrıca 'mehd' kelimesinin ne olduğu hususunda ihtilaf edilmiş; bazılarına göre bu, Meryem'in kucağı olup çocuğu bir bez parçasına sararak kucağında getirdiği, henüz hazırlanmış bir beşiği bulunmadığı rivayet edilmiştir. Diğer bir yoruma göre ise ifade, 'beşikte yatması gereken bir çocukla nasıl konuşuruz' şeklinde bir istifham anlamı taşımaktadır.

وإن كان الناس قد ذكروا وجوها أخر . البحث الثاني : اختلفوا في المهد فقيل هو حجرها لما روى أنها أخذته في خرقة فأتت به قومها فلما رأوها قالوا لها ما قالوا فأشارت إليه وهو في حجرها ولم يكن لها منزل معد حتى يعد لها المهد

Kurtubî, 'كيف نكلم من كان في المهد صبيا' ifadesindeki 'كان' fiilinin mazi (geçmiş zaman) anlamında olmadığını, cümlenin şart/ceza yapısı içinde gelecek zaman ('يكن') anlamı taşıdığını nakleder. Ayrıca müfessirler arasında bu konuda görüş ayrılığı olduğunu; kimilerinin 'كان'ı zaid (lağv), kimilerinin vücûd/hudûs anlamında saydığını, İbnü'l-Enbârî'nin ise bu görüşleri eleştirip doğru görüşün şart anlamı olduğunu belirttiğini aktarır. Ayrıca 'المهد' kelimesinin beşik, annenin kucağı ya da çocuğun yatma yeri olarak farklı yorumlandığını da nakleder.

والصحيح أن ( من ) في معنى الجزاء و ( كان ) بمعنى يكن التقدير من يكن في المهد صبيا فكيف نكلمه كما تقول كيف أعطي من كان لا يقبل عطية أي : من يكن لا يقبل والماضي قد يذكر بمعنى المستقبل في الجزاء

İbn Kesîr, İbn Zeyd ve İbn Cerîr'in görüşünü seçerek, kavmin Meryem'in durumundan şüphelenip onu iftirayla suçladıklarını, Meryem'in ise oruçlu ve konuşmayan hali sebebiyle sözü Îsâ'ya havale ettiğini nakleder. Kavim bunu alay ve küçümseme olarak anlayıp beşikteki bir bebekle konuşmalarının istenmesine kızmış, bunu Meryem'in kendileriyle dalga geçmesi olarak yorumlamışlardır. Îsâ'nın konuşmaya başlaması ise, Allah'ı çocuk sahibi olmaktan tenzih ederek kendisinin O'nun kulu olduğunu ilan etmesiyle olmuştur.

فقالوا على ما جاءت به من الداهية تأمرنا أن نكلم من كان في المهد صبيا وقال السدي لما أشارت إليه غضبوا وقالوا لسخريتها بنا حتى تأمرنا أن نكلم هذا الصبي أشد علينا من زناها

Beydâvî'ye göre Meryem, çocuğun mucizevi şekilde konuşacağını göstermek için İsa'yı işaret etti ve kavmine 'onunla konuşun, size cevap versin' demek istedi. Kavmi, beşikteki bir çocuğun akıllı kimseyle konuşmasının alışılmadık bir şey olduğunu söyleyerek şaşkınlıklarını dile getirdi. İsa'nın ilk sözü olarak 'Ben Allah'ın kuluyum' demesi, ileride kendisine ilahlık yakıştıracak kimselere karşı bir cevap ve ret niteliğindedir.

قال إني عبد الله أنطقه الله تعالى به أولا لأنه أول المقامات والرد على من يزعم ربوبيته