Taberî'ye göre bu ayet, Ye'cûc ve Me'cûc'un Zülkarneyn'in kendileri ile diğer insanlar arasına koyduğu seddi aşıp üstüne çıkamadıklarını ve oradan insanların bulunduğu tarafa inemediklerini anlatır. Ayrıca seddi altından delip geçmeye de güç yetiremediklerini belirtir. Bu iki husus (üstünden aşma ve altından delme) tefsirde ayrı ayrı ele alınmıştır.

فما اسطاع يأجوج ومأجوج أن يعلوا الردم الذي جعله ذو القرنين حاجزا بينهم وبين من دونهم من الناس، فيصيروا فوقه وينزلوا منه إلى الناس. يقال منه: ظهر فلان فوق البيت: إذا علاه، ومنه قول الناس: ظهر فلان على فلان: إذا قهره وعلاه. يقول: ولم يستطيعوا أن ينقبوه من أسفله

Zemahşerî'ye göre bu ifade, söz konusu engelin (sedd) üzerine tırmanma imkânının bulunmadığını anlatır. Bunun sebebi, engelin yüksekliği ve yüzeyinin düzlüğü/kaygan oluşudur ki bu yüzden aşılamaz; ayrıca sertliği ve kalınlığı sebebiyle de delinemez.

أي يعلوه ، أي : لا حيلة لهم فيه من صعود . لارتفاعه وانملاسه ، ولا نقب لصلابته وثخانته

Bu metinde Râzî, ayetteki '(zahera) fevkahu' ifadesindeki 'zahr' (sırt) kelimesinin dilsel kökenini açıklayarak, bir şeye üstün gelmenin/binmenin ona 'zahr olmak' anlamına geldiğini, bu yüzden binilen hayvana ve kadına 'zahr' denildiğini belirtir. Ardından bu dilsel tahlilden hareketle, Sedd-i Ye'cûc'la ilgisi olmayan fıkhi bir konuya geçerek 'zıhâr' lafzının şer'i örfte kullanımını ve Şâfiî ile Ebû Hanîfe mezheplerindeki farklı hükümlerini ayrıntılı biçimde tartışır.

أي يعلوه ، وكل من علا شيئا فقد ظهره ، ومنه سمي المركوب ظهرا ، لأن راكبه يعلوه ، وكذلك امرأة الرجل ظهره ، لأنه يعلوها بملك البضع

Kurtubî'ye göre Ye'cüc ve Me'cüc'ün seddi aşamayışının sebebi, seddin yüzeyinin dağla birleşecek kadar düz/kaygan ve dağın da erişilmez yükseklikte olmasıdır. Seddin yüksekliğinin iki yüz elli zira, uzunluğunun yüz fersah, genişliğinin ise elli fersah olduğu rivayet edilir; bu ölçüler Vehb b. Münebbih'e dayandırılır. Ayrıca Hz. Peygamber'in hadisiyle, seddin her gün delinmeye çalışılıp Allah'ın onu eski haline döndürdüğü, kıyamete yakın vakit geldiğinde ise delip çıkacakları anlatılır.

أي ما استطاع يأجوج ومأجوج أن يعلوه ويصعدوا فيه لأنه أملس مستو مع الجبل والجبل عال لا يرام وارتفاع السد مائتا ذراع وخمسون ذراعا وروي : في طوله ما بين طرفي الجبلين مائة فرسخ وفي عرضه خمسون فرسخا قاله وهب بن منبه لبعد عرضه وقوته

Bu metin ayetteki 'esteta'u' fiilinin farklı okunuş biçimlerini (hazif, idğam, sin harfinin sad'a dönüşmesi) dilbilimsel açıdan ele alır. Ardından Ye'cûc-Me'cûc seddinin ne kadar sağlam olduğunu, ne aşabildiklerini ne de delebildiklerini, seddin yapım tekniğini (taş, eritilmiş bakır, demir külçeleri, körükler) ayrıntılı biçimde anlatır.

وما استطاعوا له نقبا لثخنه وصلابته. وقيل حفر للأساس حتى بلغ الماء، وجعله من الصخر والنحاس المذاب والبنيان من زبر الحديد بينهما الحطب والفحم حتى ساوى أعلى الجبلين

İbn Kesîr, Musa'nın yanındaki gencin (Yuşa b. Nûn) kıssanın başında zikredilip sonra tekrar geçmemesini, anlatının asıl konusunun Musa ile Hızır arasındaki olay olması ile açıklar. Ayrıca Ye'cüc ve Me'cüc'ün seddi her gün kazıp güneş ışığını görecekleri sırada geri döndükleri ve sonraki gün yeniden başladıkları rivayetini aktarır; bu rivayetin merfû olarak nakledilmesinin zayıf olduğunu, aslında Ka'bu'l-Ahbâr'dan gelen mevkuf bir haber olabileceğini belirtir. Ona göre âyetin zâhiri, seddi ne aşabildiklerini ne de delebildiklerini gösterir, bu da rivayetteki merfûluk iddiasının münker olduğuna delildir.

ولكن متنه في رفعه نكارة لأن ظاهر الآية يقتضى أنهم لم يتمكنوا من إرتقائه ولا من نقبه لإحكام بنائه وصلابته وشدته