Taberî'ye göre 'tezâveru' kelimesi, güneşin mağara ehlinden meyletmesi, eğrilip yönünü değiştirmesi anlamındadır; zeval kökünden gelip eğrilik ve meyil ifade eder. Güneş doğduğunda mağaranın sağından geçip meyleder, gençlere zarar vermesin diye üzerlerine dik gelmez, battığında da onları sol taraftan bırakıp geçer. Bu sayede güneş ne onları yakar ne de üzerlerine tam isabet eder.

وإنما معنى الكلام : وترى الشمس إذا طلعت تعدل عن كهفهم، فتطلع عليه من ذات اليمين، لئلا تصيب الفتية، لأنها لو طلعت عليهم قبالهم لأحرقتهم وثيابهم، أو أشحبتهم. وإذا غربت تتركهم بذات الشمال، فلا تصيبهم

Râzî bu ayette önce 'tezâveru' kelimesinin kıraat farklılıklarını (teşdid/tahfif ile okunuşları) ve 'temâyül/inhiraf' anlamını dilbilimsel olarak açıklar; ardından güneşin mağaraya girmemesinin sebebi hakkında iki görüş nakleder: mağara girişinin kuzeye bakması nedeniyle ışığın doğal olarak ulaşmadığı, ya da bunun Allah'ın Ashab-ı Kehf'e bahşettiği hârikulâde bir kerâmet olduğu. İkinci görüş Zeccâc'a ait olup metinde tercih edilir gibi sunulur, çünkü bu sayede onların bedenleri çürüme ve bozulmadan korunmuştur.

والمقصود أن الله تعالى صان أصحاب الكهف من أن يقع عليهم ضوء الشمس وإلا لفسدت أجسامهم فهي مصونة عن العفونة والفساد

Kurtubî'ye göre ayet, mağara ehlinin güneşin zararından mucizevi biçimde korunduğunu anlatır; güneş doğarken mağaranın sağına, batarken solundan geçerek onlara asla değmez, böylece bedenleri ve renkleri bozulmaz, elbiseleri yıpranmaz. Bu koruma İbn Abbas'a göre onlara özel bir ikram (kerâmet) olarak yorumlanmıştır ve mağaranın konumunun (Süha yıldızlarına karşı, Rum topraklarında) bu duruma uygun şekilde düzenlendiği belirtilir.

والمعنى : أنهم كانوا لا تصيبهم شمس ألبتة كرامة لهم وهو قول بن عباس يعني أن الشمس إذا طلعت مالت عن كهفهم ذات اليمين أي يمين الكهف وإذا غربت تمر بهم ذات الشمال أي شمال الكهف فلا تصيبهم في ابتداء النهار ولا في آخر النهار

İbn Kesîr, Ehl-i Kehf'in mağarasının kapı yönünü, güneşin hareketiyle ilgili gözlem ve akıl yürütmeyle tespit etmeye çalışır; kapının doğu yönünde olduğunu, güneşin doğuşta ve batışta ışığının mağaraya girip çıkmasıyla ispatlar. Ayrıca mağaranın coğrafi konumuna dair aktarılan görüşleri (Eyle yakını, Ninova, Rum diyarı, Belka) zikreder ancak bunun dinî bir fayda taşımadığını, Allah'ın ve Resulünün bunu bildirmemiş olmasının bu bilginin gereksizliğine delil olduğunu belirtir.

وبيانه أنه لو كان باب الغار من ناحية الشرق لما دخل إليه منها شيء عند الغروب ولو كان من ناحية القبلة لما دخل منها شيء عند الطلوع ولا عند الغروب ولا تزاور الفئ يمينا ولا شمالا ولو كان من جهة الغرب لما دخلته وقت الطلوع بل بعد الزوال ولم تزل فيه إلى الغروب فتعين ما ذكرناه ولله الحمد

Beydâvî'ye göre güneş doğduğunda mağaradan sağa doğru meyleder, battığında da onları keser/geçer, böylece ışığı doğrudan gençlerin üzerine düşmez; bunun sebebi mağaranın konumu ve Allah'ın onları ışıktan koruyacak şekilde güneşin hareketini onlara doğru ayarlamasıdır. Ayrıca 'fecve' ile mağaranın ortasında geniş bir yerde bulunduklarını, böylece hem havanın rahatlığından yararlanıp hem de mağaranın sıkıntısından ve güneşin sıcaklığından korunduklarını belirtir. Bu durumun Allah'ın ayetlerinden olduğunu, hidayetin Allah'ın tevfikiyle gerçekleştiğini ve bu ayetlerden yararlananın ancak Allah'ın tefekküre yönelttiği kişi olduğunu ifade eder.

وذلك لأن باب الكهف في مقابلة بنات نعش، وأقرب المشارق والمغارب إلى محاذاته مشرق رأس السرطان ومغربه، والشمس إذا كان مدارها مداره تطلع مائلة عنه مقابلة لجانبه الأيمن وهو الذي يلي المغرب، وتغرب محاذية لجانبه الأيسر فيقع شعاعها على جانبيه

Zemahşerî'ye göre 'tقرضهم' fiili 'قطع' (kesip geçme, uğramama) anlamındadır, yani güneş onlara yaklaşmaz. Mağara ferahlık ve genişlik içinde olmasına rağmen Allah güneşi onlardan perdelemektedir. Bir başka görüşe göre ise onlar mağaranın geniş bir bölümünde bulunup orada hava ferahlığı ve serinliğinden istifade etmişler, mağaranın sıkıntısını hissetmemişlerdir.

تقطعهم لا تقربهم من معنى القطيعة والصرم