Taberî bu ayeti Ashâb-ı Kehf kıssasının bir parçası olarak nakleder; gençlerin (feteyân) putlara tapmayı reddedip gizlice Allah'a ibadet ettiklerini, kâfirlerin bunu Dakyanûs'a bildirdiğini ve gençlerin onun huzurunda 'Rabbimiz göklerin ve yerin Rabbidir, O'ndan başka ilah tanımayız' dediklerini anlatır. Bu bağlamda 'şettâ' kelimesini, gökler ve yer Rabbi dışında bir ilah çağırmanın 'aşırı/haddi geçmiş yalan söz' olacağı şeklinde açıklar. Kıssanın devamında Dakyanûs'un onları tehdit ettiği, gençlerin ise imanlarında sabit kaldığı ve sonunda mağaraya kaçtıkları detaylandırılır.

لن ندعو من دون رب السماوات والأرض إلها، لأنه لا إله غيره، وإن كل ما دونه فهو خلقه. يقول جل ثناؤه: لئن دعونا إلها غير إله السماوات والأرض، لقد قلنا إذن بدعائنا غيره إلها شططا من القول: يعني غاليا من الكذب، مجاوزا مقداره في البطول والغلو

Zemahşerî'ye göre bu ayet, Ashab-ı Kehf'in gösterdiği sabrı ve cesareti anlatır; Allah onları vatanlarını ve nimetlerini terk edip dinlerini korumak için mağaraya sığınma konusunda sabırla güçlendirmiş, ayrıca zorba hükümdar Dakyanus'un huzurunda putperestliği reddedip hakkı açıkça söyleme ve İslam'ı ilan etme konusunda kendilerine cesaret vermiştir. Onlar, hükümdarın kendilerini put ibadetini terk ettikleri için azarlamasına hiç aldırış etmemişlerdir.

وقويناها بالصبر على هجر الأوطان والنعيم ، والفرار بالدين إلى بعض الغيران ، وجسرناهم على القيام بكلمة الحق والتظاهر بالإسلام بين يدي الجبار وهو دقيانوس

Kurtubî'ye göre 'kıyam' ifadesi, Ashab-ı Kehf'in kalplerine Allah'ın verdiği azim ve sabır gücünü, kâfir kral karşısında sarsılmadan tevhid sözünü söyleyebilme sağlamlığını ifade eder; bu bağlamda üç yorum aktarır: hükümdar karşısındaki duruşları, şehrin ileri gelenlerinin çocuklarının bir araya gelip aynı inancı bulmaları, veya kaçış ve Allah'a yönelişe azmetmeleri. Kurtubî ayrıca İbn Atıyye'nin bu ayeti sûfilerin raks ve vecd hallerine dayanak yapmasını açıkça reddeder; ayetteki kıyamın Allah'ı zikretmek ve şükretmekle sınırlı olduğunu, bunun raks ve el çırpmakla hiçbir ilgisinin bulunmadığını, hatta bu tür fiillerin cumhur ulemaya göre haram olduğunu belirtir.

قلت : وهذا تعلق غير صحيح هؤلاء قاموا فذكروا الله على هدايته وشكروا لما أولاهم من نعمه ونعمته ثم هاموا على وجوههم منقطعين إلى ربهم خائفين من قومهم وهذه سنة الله في الرسل والأنبياء والفضلاء الأولياء أين هذا من ضرب الأرض بالأقدام والرقص بالأكمام

İbn Kesîr'e göre bu ifade, ayette geçen kavramın 'batıl, yalan ve iftira' anlamına geldiğini açıklamaktadır. Müfessir bu üç kelimeyi birbirine yakın anlamlarda kullanarak ayetteki ifadenin ne türden bir söz/eylem olduğunu tanımlamaktadır.

أي باطلا وكذبا وبهتانا

Bu metne göre Ehl-i Kehf, yurtlarını, ailelerini ve mallarını terk etmenin zorluğuna ve zorba Dakyanus'a karşı hakkı açıkça söylemenin cesaretine sabretmeleri için Allah tarafından kalpleri kuvvetlendirilmiştir. Onların 'Rabbimiz göklerin ve yerin Rabbidir' sözü, O'ndan başka bir ilaha tapmayacaklarına dair kesin bir bildirimdir ve bunun aksini söylemenin haktan aşırı uzaklaşmak ve zulümde ileri gitmek olacağını ifade eder. Kavimlerinin taptığı ilahlar hakkında delil getirilmemesi, dinde delilsiz şeylerin reddedildiğine ve taklidin caiz olmadığına işaret eder.

وفيه دليل على أن ما لا دليل عليه من الديانات مردود وأن التقليد فيه غير جائز. فمن أظلم ممن افترى على الله كذبا بنسبة الشريك إليه.

Râzî, gençlerin 'Rabbimiz göklerin ve yerin Rabbidir' şeklindeki kıyamlarının hangi ortamda gerçekleştiği hakkında üç görüş nakleder: Mücahid'e göre şehir büyükleri olup şehir dışında sözleşmeden toplanmışlardır; ikinci görüşe göre zorba kral Dakyanus'un huzurunda putperestliğe karşı Allah'ın rububiyetini ikrar etmişlerdir; Atâ ve Mukātil'in üçüncü görüşüne göre ise bu söz uykudan kalktıkları anda söylenmiştir, ancak Râzî bu son görüşü zayıf bulur.

وهذا بعيد لأن الله استأنف قصتهم بقوله