Taberî'ye göre bu ayette geçen 'makam-ı mahmud', Peygamber'e kıyamet günü verilecek şefaat makamıdır; bu görüş sahabe ve tabiinden gelen çoğunluk rivayetiyle desteklenmektedir. Mücahid'den nakledilen ve Allah'ın Peygamber'i arşında kendisiyle oturtacağı yönündeki görüş de zikredilmiş, ancak Taberî sahih hadislere dayanarak şefaat görüşünü tercih etmiştir. Bununla birlikte Mücahid'in görüşünün de ne haber ne de akıl yönünden reddedilemeyeceğini belirtmiştir.

وأولى القولين في ذلك بالصواب ما صح به الخبر عن رسول الله صلى الله عليه وسلم. وذلك ما: حدثنا به أبو كريب، قال: ثنا وكيع، عن داود بن يزيد، عن أبيه، عن أبي هريرة، قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم سئل عنها، قال: «هي الشفاعة»

Zemahşerî'ye göre teheccüd, uykuyu terk edip namaz için kalkmaktır ve bu, beş vakit namaza ilave edilmiş, özellikle Peygamber'e has bir farzdır; başkaları için ise nafiledir. 'Makam-ı Mahmud' ise, orada bulunan kişiyi görenlerin ve tanıyanların onu hamd ile andığı, her türlü kerametin toplandığı bir makamdır; bir görüşe göre bu makam şefaattir ki bu da makamın kapsadığı türlerden sadece biridir.

ومعنى المقام المحمود : المقام الذي يحمده القائم فيه ، وكل من رآه وعرفه وهو مطلق في كل ما يجب الحمد من أنواع الكرامات ، وقيل : المراد الشفاعة ، وهي نوع واحد مما يتناوله

Bu müfessire göre "makam-ı mahmûd" ifadesi, Peygamber'in (s.a.v.) kıyamet günü kendisine hamd edilmesine sebep olacak büyük şefaat makamını ifade eder; bu şefaat özellikle ümmetin azaptan kurtarılması şefaati olup Ehl-i Sünnet mezhebine uygundur. Râzî, bu görüşü tercih ederken diğer görüşleri (Allah'ın Peygamber'i arşa oturtması, dua metnindeki övgü, akıbetin güzelliği gibi) dil ve mantık açısından zayıf bulur.

وجب أن يكون المراد من قوله : هو الشفاعة في إسقاط العقاب على ما هو مذهب أهل السنة ولما ثبت أن لفظ الآية مشعر بهذا المعنى إشعارا قويا ثم وردت الأخبار الصحيحة في تقرير هذا المعنى وجب حل اللفظ عليه

Kurtubî'ye göre gece namazının (teheccüd) Hz. Peygamber'e özellikle emredilmesi konusunda âlimler ihtilaf etmiştir; bir görüşe göre bu namaz ona farz kılınmıştı ('nafile' ifadesi ümmete farz olanın üzerine ek bir farz anlamındadır), ancak Kurtubî bu te'vili iki açıdan zayıf bulur. Diğer bir görüşe göre ise gece namazı başlangıçta herkese vacipken sonra vücûbu neshedilmiş, Hz. Peygamber için ise nafile olarak kalmıştır; böylece ona yapılan emir nedb (tavsiye) yönündendir ve onun tetavvuu derece ziyadesi, ümmetinkiyse farzdaki noksanlığın telafisi/kefareti mahiyetindedir.

وقيل : كانت صلاة الليل تطوعا منه وكانت في الابتداء واجبة على الكل ثم نسخ الوجوب فصار قيام الليل تطوعا بعد فريضة كما قالت عائشة على ما يأتي مبينا في سورة المزمل إن شاء الله تعالى وعلى هذا يكون الأمر بالتنفل على جهة الندب ويكون الخطاب للنبي صلى الله عليه وسلم لأنه مغفور له فهو إذا تطوع بما ليس بواجب عليه كان ذلك زيادة في الدرجات وغيره من الأمة تطوعهم كفارات وتدارك لخلل يقع في الفرض

İbn Kesîr'e göre 'el-makāmü'l-mahmûd' ifadesi, Hz. Peygamber'in kıyamet günü ümmeti için şefaat edeceği makamdır. Bu, çeşitli hadis rivayetleriyle desteklenir: Hz. Peygamber'in ilk şefaat eden, mahşer meydanında insanlara şefaat edecek ve Allah'ın 'söylediğin doğrudur' diyeceği kişi olduğu anlatılır. İbn Cerîr'in naklettiğine göre müfessirlerin çoğu da bu makamı Hz. Peygamber'in kıyamet günü insanları o günün şiddetinden rahatlatmak için yapacağı şefaat makamı olarak yorumlamıştır.

قال ابن جرير قال أكثر أهل التأويل ذلك هو المقام الذي يقومه محمد صلى الله عليه وسلم يوم القيامة للشفاعة للناس ليريحهم ربهم من عظيم ما هم فيه من شدة ذلك اليوم

Beydâvî'ye göre 'nâfile' kelimesi ya farz namazlara ek bir fazladan ibadet ya da Hz. Peygamber'e özgü bir farziyet anlamındadır. 'Makam-ı mahmûd' ise kendisinde bulunanın hem kendisi hem de onu tanıyan herkes tarafından övüldüğü, herhangi bir şeref içeren makamı ifade eder; ancak meşhur görüş bunun şefaat makamı olduğudur.

عسى أن يبعثك ربك مقاما محمودا مقاما يحمده القائم فيه وكل من عرفه، وهو مطلق في كل مقام يتضمن كرامة والمشهور أنه مقام الشفاعة