Taberî'ye göre bu ayette, Kur'an'dan önce kendilerine ilim verilmiş kimseler, Kur'an okunduğunu işitince çenelerini yere koyarak secde etmekte ve Rablerini müşriklerin O'na yakıştırdığı şeylerden tenzih ederek, Rablerinin vaadinin gerçek ve kesin olarak mutlaka gerçekleşeceğini söylemektedirler. Bu sözleri, onların Kur'an'a olan imanlarını ve onu tasdik ettiklerini ifade eder.

تنزيها لربنا وتبرئة له مما يضيف إليه المشركون به، ما كان وعد ربنا من ثواب وعقاب، إلا مفعولا حقا يقينا، إيمان بالقرآن وتصديق به والأذقان في كلام العرب: جمع ذقن وهو مجمع اللحيين

Bu metne göre bahçe sahipleri önce Allah'ı zulümden ve her türlü çirkin şeyden tenzih edip tesbih etmişler, ardından iyiliği (yoksullara vermeyi) engellemek ve istisna sözünü (inşâallah demeyi) terk etmek suretiyle kendilerinin zalim olduklarını itiraf etmişlerdir. Yani tesbih, Allah'ın herhangi bir haksızlığından uzak olduğunu belirtmek; zulmün kaynağı ise onların kendi davranışıdır.

سبحوا الله ونزهوه عن الظلم وعن كل قبيح ، ثم اعترفوا بظلمهم في منع المعروف وترك الاستثناء

Bu müfessire göre ayetteki hafifletilmiş lâm, kendisinden sonra gelmeyecek bir fiili taşıyabilmek için belirli bir amaçla kullanılmıştır ve bu lâm, hazfedilen bir unsurun karşılığı olarak zorunlu kılınmıştır. Ayrıca secde edenlerin sözü Allah'ı tenzih ve tazim anlamındadır; Kur'an'ın indirilmesi ve Hz. Muhammed'in gönderilmesiyle ilgilidir. Bu durum, bahsedilen kişilerin ehl-i kitaptan olduğuna işaret eder, çünkü Muhammed'in gönderileceği vaadi onların kitabında önceden geçmiştir ve onlar bu vaadin gerçekleşmesini beklemekteydiler.

وهذا يدل على أن هؤلاء كانوا من أهل الكتاب لأن الوعد ببعثة محمد سبق في كتابهم فهم كانوا ينتظرون إنجاز ذلك الوعد

Bu müfessire göre metinde geçen ifade, kişinin kendi günahından dolayı Allah'tan bağışlanma dilediği anlamına gelmektedir; yani ibare 'Allah'tan günahımız için bağışlanma dileriz' şeklinde açıklanmaktadır.

أي نستغفر الله من ذنبنا

Beydâvî'ye göre 'sübhâne rabbinâ in kâne va'dü rabbinâ lemef'ûlâ' ifadesi, Allah'ın vaadinin mutlaka gerçekleşeceğini tenzih ve tasdik ifadesidir. Ayetteki 'yahırrûne li'l-ezkâni yebkûn' ifadesinin tekrarı farklı durum ve sebeplere işaret eder: ilk zikredilişi vaadin gerçekleşmesi karşısındaki şükrü, ikincisi ise Kur'an'ın öğütlerinin onlarda bıraktığı etkiyi, Allah korkusundan ağlama halini anlatır. Çenenin (ezkân) zikredilmesi, secde eden kişinin yüzünden yere ilk değen yerin çene olmasındandır ve Kur'an dinlemek onların huşûunu, ilim ve yakinlerini artırır.

كرره لاختلاف الحال والسبب فإن الأول للشكر عند إنجاز الوعد والثاني لما أثر فيهم من مواعظ القرآن حال كونهم باكين من خشية الله، وذكر الذقن لأنه أول ما يلقى الأرض من وجه الساجد، واللام فيه لاختصاص الخرور به

İbn Kesîr'e göre bu ayette anlatılan güzel sıfatlar Yahudilerde az sayıda kişide bulunur, örneğin Abdullah b. Selâm ve benzeri az sayıda Yahudi hahamında görülmüştür; buna karşın Hristiyanlar hakka daha çok yönelip tabi olurlar. Ayrıca ayetin, Allah'ın peygamberler diliyle verdiği Muhammed'in gelişi vaadinin mutlaka gerçekleşeceğine dair olduğu belirtilir. Mesrûk ve Şa'bî'den nakledilen bir görüşe göre ise bu ayet Abdullah b. Selâm hakkında değildir, çünkü ayet Mekkî'dir, onun Müslüman oluşu ise Medine'de gerçekleşmiştir; bu görüşü İbn Cerîr de tercih etmiştir.

قال مسروق والشعبي ليس بعبد الله بن سلام هذه الآية مكية وإسلام عبد الله بن سلام رضي الله عنه كان بالمدينة