Taberî'ye göre bu ayet, müşriklerin kendilerinden sıkıntı kaldırıldığında Allah'a şirk koşup verdiği nimeti inkâr etmelerini anlatmaktadır. 'Temettu' (yararlanın) emri gerçek bir emir değil, tehdit ve uyarı amacı taşıyan bir ifadedir. Onlara verilen genişlik ve rahatlık, kendilerine tanınan bir mühlet olup sonunda nimeti inkâr etmelerine yol açacaktır.

فخرج ذلك مخرج الأمر، والمقصود به التهديد والوعيد، والزجر والنهي

Zemahşerî'ye göre bu ifade bir tehdit ve serbest bırakma (tahliye/hazele) anlamı taşır; kâfirlerin kendi hallerine bırakılıp nimetlenmelerine izin verilmesi aslında bir tehdit üslubudur. Ayrıca 'فيمتعوا' kelimesinin meçhul olarak (ya harfi ile) okunuşunun 'ليكفروا' ifadesine atfedilebileceğini, ya da bunun emir lâmı olup hezl/tahliye anlamında bir emir cümlesi olabileceğini belirtir.

تخلية ووعيد . وقرىء : ( فيمتعوا ) ، بالياء مبنيا للمفعول ، عطفا على { ليكفروا } ويجوز أن يكون : ليكفروا فيمتعوا ، من الأمر الوارد في معنى الخذلان والتخلية ، واللام لام الأمر .

Râzî, ayetteki lâm harfinin iki farklı yorumla anlaşılabileceğini belirtir: birincisi 'kî' (amaç) lâmı olup insanların Allah'ın verdiği nimeti/sıkıntı gidermesini inkâr etmek amacıyla şirke düşmelerini ifade eder; ikincisi ise 'âkıbet lâmı' olarak okunmasıdır. Bu bağlamda insanın sıkıntı gidince Allah'ı unutup nimeti başka sebeplere (ilaç, tedavi vb.) bağlaması, insan tabiatının kalıcı bir özelliği olarak sunulur. Râzî bunu kendi başından geçen bir deprem hadisesiyle örneklendirir; insanların korku anında dua ettiğini, tehlike geçince hemen unuttuğunu anlatır.

أنهم شركوا بالله غيره في كشف ذلك الضر عنهم . وغرضهم منذلك الإشراك أن ينكروا كون ذلك الإنعام من الله تعالى ، ألا ترى أن العليل إذا اشتد وجعه تضرع إلى الله تعالى في إزالة ذلك الوجع ، فإذا زال أحال زواله على الدواء الفلاني والعلاج الفلاني

Kurtubî'ye göre ayetteki 'lam' harfi hakkında farklı görüşler vardır: bir görüşe göre bu 'lam-ı key' (sebep bildiren lam), bir görüşe göre ise içinde tehdit anlamı barındıran 'lam-ı emir'dir. Nimete karşı nankörlük etmeleri ya 'lam-ı key' ile sebep olarak, ya da 'lam-ı akıbet' ile sonuç olarak ifade edilmiştir. 'Fetemetteu' ifadesi de bir tehdit emri olarak yorumlanmıştır.

قيل : هي لام كي وقيل : هي لام أمر فيه معنى التهديد كما قال جل وعز : فمن شاء فليؤمن ومن شاء فليكفر تهديد ووعيد

İbn Kesîr, ayetteki lâm harfinin "lâm-ı âkıbe" (sonuç lâmı) mı yoksa "lâm-ı ta'lîl" (sebep lâmı) mı olduğu konusundaki iki görüşü aktarır. Ta'lîl anlamına göre Allah'ın onlara bu nimetleri, küfretmeleri (nankörlük edip inkâr etmeleri) için takdir ettiği anlaşılır; ancak bu, Allah'ın onlar için bu durumu takdir etmesinin sebebidir. Ardından ayetin "فتمتعوا" kısmıyla onlara bir tehdit yöneltildiğini, bunun "dilediğinizi yapın, kısa bir süre faydalanın" anlamına geldiğini belirtir.

قيل اللام ها هنا لام العاقبة وقيل لام التعليل بمعنى قيضنا لهم ذلك ليكفروا أي يستروا ويجحدوا نعم الله عليهم

Beydâvî'ye göre 'mâ bikum min ni'me' ifadesi, size ulaşan her nimetin Allah'tan olduğunu bildirir; 'mâ' şart veya şart anlamı taşıyan mevsûle olup, nimetin varlığının haber verilmesine değil o haberin gerçekleşmesine bağlıdır. Zarar dokunduğunda yalnız Allah'a yalvarılıp bağırılır (cüâr, yüksek sesle dua etmektir), fakat zarar giderildiğinde içlerinden bir grup -kâfirler- Rablerine başka şeyleri ortak koşar. Beydâvî hitabın genel veya özel olmasına göre 'min' harfinin beyan ya da teb'îz anlamı taşıyabileceğini, 'li-yekfurû'nun onların şirkle nimeti inkâr etmeyi veya onun Allah'tan olduğunu inkâr etmeyi kastettiklerini belirtir; 'fe-temette'û' ve 'fe-sevfe ta'lemûn' ise tehdit ifadeleridir.

وما بكم من نعمة فمن الله أي وأي شيء اتصل بكم من نعمة فهو من الله، وما شرطية أو موصولة متضمنة معنى الشرط باعتبار الإخبار دون الحصول، فإن استقرار النعمة بهم يكون سببا للإخبار بأنها من الله لا لحصولها منه.