Taberî'ye göre bu ayette Allah, müşriklerin 'Allah dileseydi biz de atalarımız da şirk koşmazdık' şeklindeki sözlerine karşılık, elçilerin görevinin sadece kendilerine verilen mesajı açık bir şekilde tebliğ etmekten ibaret olduğunu bildirmektedir. Elçiler üzerine kâfirlerin küfrü sebebiyle bir ceza yükümlülüğü yoktur; onların vazifesi risaleti ulaştırmaktır.

فهل أيها القائلون لو شاء الله ما أشركنا ولا آباؤنا على رسلنا الذين نرسلهم بإنذاركم عقوبتنا على كفركم، إلا البلاغ المبين

Zemahşerî'ye göre müşrikler, şirk ve haramları helal kılma gibi fiillerinin Allah'ın meşîeti ve iradesiyle olduğunu ileri sürerek kendi günahlarını Allah'ın dilemesine havale etmektedirler; bu, tıpkı Mücbire mezhebinin görüşü gibidir. Ayrıca müşriklerin öldükten sonra dirilmeyi yeminlerle inkâr etmelerine karşı 'bela' kelimesiyle bu inkârın reddedildiği ve Allah'ın diriltme vaadinin hikmet gereği yerine gelmesi gereken hak bir vaad olduğu belirtilmektedir.

يعنون بكفرهم وتمردهم أن شركهم وشرك آبائهم ، وتحريمهم ما أحل الله ، بمشيئة الله وإرادته . ولولا مشيئته لم يكن شيء من ذلك ، كمذهب المجبرة بعينه

Bu müfessire göre müşrikler, Allah'ın dileseydi kendilerini ve babalarını şirkten men edebileceği ve hiçbir şeyi haram kılmayacağı iddiasını, peygamber gönderilmesinin caiz olmasını engelleyeceği inancıyla ileri sürmüşlerdir; bu inanç batıldır ve bu yüzden kınama ve lanete daha fazla müstahak olmuşlardır. Kendisinden önceki kelamcı ve müfessirler ise bu sözü müşriklerin alay maksadıyla söylediğini, Mu'tezile'nin bunu Allah'ın kimseyi imandan men etmediği ve küfre düşürmediği, resullerin görevinin sadece tebliğ olduğu şeklinde yorumladığını, kendi mezhebinin (Ehl-i Sünnet) ise resullerin görevinin tebliğ olduğunu ancak imanın hasıl olup olmamasının Allah'ın hidayet ve idlaline bağlı olduğunu belirttiğini nakletmiştir.

بل لأنهم اعتقدوا أن كون الأمر كذلك يمنع من جواز بعثة الأنبياء والرسل وهذا باطل ، فلا جرم استحقوا على هذا الإعتقاد مزيد الذم واللعن

Bu müfessire göre burada geçen 'şey' ifadesi 'min'in sılası olarak gelmiştir; Zeccâc'ın belirttiğine göre bunu alay yollu söylemişlerdir, eğer bunu inanarak söylemiş olsalardı mü'min olurlardı. Kurtubî ayrıca bu konunun Enam suresinde anlam ve i'rab yönüyle açıklandığını, dolayısı ile tekrara gerek olmadığını belirtir. Peygambere düşen sadece tebliğ olup, hidayet Allah'a aittir.

قالوه استهزاء ولو قالوه عن اعتقاد لكانوا مؤمنين وقد مضى هذا في سورة الأنعام مبينا معنى وإعرابا فلا معنى للإعادة

İbn Kesîr'e göre bu ayet, müşriklerin Allah dileseydi bize bunları haram kılardı iddiasına bir reddiyedir. Onların ortaya koydukları bahîre, sâibe, vasîle gibi bidatleri Allah'ın kendilerine bırakmadığını, aksine peygamberler göndererek bunları şiddetle yasakladığını bildirmiştir. Böylece Allah'ın şer'î meşîeti onlardan bu fiilleri men etmiş, kevnî meşîeti ise sadece kaderî güç vermesi anlamındadır ve bu onlara delil olmaz.

فمشيئته تعالى الشرعية عنهم منتفية لأنه نهاهم عن ذلك على ألسنة رسله وأما مشيئته الكونية وهي تمكينهم من ذلك قدرا فلا حجة لهم فيها

Beydâvî'ye göre müşriklerin 'Allah dilemedikçe biz de babalarımız da bir şeye ortak koşmaz, hiçbir şeyi haram kılmazdık' sözü, ya alaycı bir tavırla ya da peygamberlik ve teklifi reddetmek amacıyla söylenmiştir; onlar Allah'ın dilediğinin zorunlu, dilemediğinin ise imkânsız olduğu fikrine sarılarak elçi göndermenin bir faydası olmadığını iddia etmişlerdir. Diğer bir ihtimale göre bu söz, şirk ve bahîre gibi haramları çirkin görmelerine itiraz amacıyla, 'eğer bu çirkin olsaydı Allah bunun vukuunu dilemezdi' şeklinde bir gerekçelendirmedir; bu bir özür değil, kadere sığınmadır çünkü fiillerinin çirkinliğine inanmamaktadırlar. Beydâvî, devam eden ayette bu iki şüpheye cevap verildiğini belirtir: peygamberlerin görevi sadece hakkı açıklayan tebliğdir, hidayet Allah'ın dilemesine bağlıdır ama tebliğ buna vesile olur; Allah'ın dilediği şey de mutlak olarak değil belirlediği sebepler yoluyla gerçekleşir.

إنما قالوا ذلك استهزاء أو منعا للبعثة والتكليف متمسكين بأن ما شاء الله يجب وما لم يشأ يمتنع فما الفائدة فيها، أو إنكارا لقبح ما أنكر عليهم من الشرك وتحريم البحائر ونحوها محتجين بأنها لو كانت مستقبحة لما شاء الله صدورها عنهم ولشاء خلافه، ملجئا إليه لا اعتذارا إذ لم يعتقدوا قبح أعمالهم