Zemahşerî'ye göre 'hâmiden' ifadesi hal konumundadır ve tesbihin Allah'ın tevfikine karşı hamd ile birlikte yapılmasını ifade eder; tesbih burada namaz olarak da anlaşılabilir. Ayrıca fiilin vakitlerden önce zikredilmesi, güneşin doğuşundan önce sabah namazını, batışından önce öğle ve ikindi namazlarını işaret eder biçiminde de yorumlanabilir. Gece vakitlerine ve gündüzün uçlarına özel önem verilmesi, gece zikrinin kalbin toparlanması ve Rab ile başbaşa kalma açısından en faziletli olmasına bağlanır.

في موضع الحال ، أي : وأنت حامد لربك على أن وفقك للتسبيح وأعانك عليه والمراد بالتسبيح الصلاة . أو على ظاهر قدم الفعل على الأوقات أولا ، والأوقات على الفعل آخر فكأنه قال : صل لله قبل طلوع الشمس يعني الفجر ، وقبل غروبها يعني الظهر والعصر

Kurtubî, secdenin kulun Rabbine en yakın olduğu hâl olduğunu, bu nedenle ayette secdenin özellikle vurgulandığını aktarır. İbnü'l-Arabî'nin görüşüne göre bazı kimseler buradaki 'secde et' emrinin bizzat secde ayeti olduğunu zannetmiş, hatta Beytü'l-Makdis'te Zekeriya mihrabında bir imamın burada secde ettiğini görmüştür; ancak âlimlerin çoğu bunu kabul etmemiştir. Ayrıca Ebu Hüzeyfe ve Yeman b. Riâb'ın burada bir secde ayeti bulunduğunu ve bunun vacip olduğunu söylediği nakledilmiştir.

ولذلك خص السجود بالذكر الثانية قال بن العربي : ظن بعض الناس أن المراد بالأمر هنا السجود نفسه فرأى هذا الموضع محل سجود في القرآن

İbn Kesîr, ibadetin sırf Allah'ın zâtı için mi yoksa sevap kazanmak ve azaptan korunmak için mi yapılacağı tartışmasını nakleder; bazı sûfîlerin ibadeti sadece Allah'ın kemal sıfatlarıyla muttasıf zâtı için yapmayı üstün gördüğünü, sevap/azap saikiyle ibadetin namazı geçersiz kılacağını iddia ettiklerini, ancak bunun başkaları tarafından reddedildiğini ve ibadetin Allah için olmasının sevap istemek ve azaptan kaçınmakla çatışmayacağını aktarır. Ayrıca Râzî'nin naklettiği 'ubûdiyet makamının risâlet makamından şerefli olduğu' görüşünü de hatalı bulur.

وقال بعض الصوفية العبادة إما لتحصيل ثواب أو درء عقاب قالوا وهذا ليس بطائل إذ مقصوده تحصيل مقصوده وإما للتشريف بتكاليف الله تعالى وهذا أيضا عندهم ضعيف بل العالي أن يعبد الله لذاته المقدسة الموصوفة بالكمال

Taberî'ye göre bu ayet Hz. Peygamber'e verilen zafer ve fetih vaadinin gerçekleşmesi üzerine Rabbini tesbih ve tahmid etmesini emretmektedir; bu, ona ecelinin yaklaştığının ve önceki peygamberler gibi ölümü tadacağının bir işaretidir. Ayrıca İbn Abbas'tan nakledilen bir rivayete göre bu sure Hz. Peygamber'e kendi vefatının haber verilmesi anlamında bir temsildir (mesel). Müfessir ayrıca başa gelen hoşnutsuz durumlarda Allah'a şükür, hamd ve namaza sığınmanın emredildiğini belirtir.

مثل ضرب لمحمد صلى الله عليه وسلم نعيت إليه نفسه

Bu müfessire göre 'fesebbih bihamdi rabbike' ifadesindeki bâ harfi çeşitli şekillerde yorumlanabilir; bunlardan biri secde ve tesbihin, kişinin kendi gücüyle değil Allah'ın yardım ve tevfikiyle gerçekleştiğini itiraf etmesi anlamındadır. Ayrıca tesbihin sabırdan sonra emredilmesi, Allah'ı zikrin müminlere ancak O'na kavuşmakla elde edilecek huzuru ve ferahlığı sağlamasıyla açıklanır. Metin bu bağlamda tesbihin namaz olarak yorumlanması ve beş vakit namaza işaret etmesi görüşünü de nakleder.

لأن ذكر الله تعالى يفيد السلوة والراحة إذ لا راحة للمؤمنين دون لقاء الله تعالى

Beydâvî'ye göre Peygamber'in müşriklerin sözlerinden dolayı göğsünün sıkışmasına karşı çözüm, Allah'a sığınıp O'nu tesbih ve tahmid etmektir; bu, sıkıntıyı giderir ve üzüntüyü kaldırır. 'Yakîn' ifadesiyle ölüm kastedilmiştir ve bu, kulun hayatı boyunca ibadeti hiç kesmeksizin sürdürmesi gerektiği anlamına gelir.

فافزع إلى الله تعالى فيما نابك بالتسبيح والتحميد يكفك ويكشف الغم عنك