Taberî'ye göre ayet, Allah'ın azabı geldiğinde kâfirlere ne uzun ömürlerinin ne de dünya nimetlerinden faydalanmalarının bir fayda sağlamadığını, hatta bu mühlet ve nimetlerin onların günah ve isyanlarını artırmaktan başka bir işe yaramadığını ifade eder. Tapındıkları putlar da o gün kendilerine şefaat etmemiş, aksine onları terk edip kendilerinden uzaklaşmıştır. Aynı şekilde dağlarda inşa ettikleri evler de Allah'ın azabını onlardan savamamış, hepsi helak olmuştur.

يقول: لم تنفعهم خدمتهم إياها، ولم تشفع آلهتهم لهم عند الله حينئذ، ولكنها أسلمتهم وتبرأت منهم

Zemahşerî, ayetteki 'مَا' edatının olumsuzluk (nafiye) veya istifham anlamı taşıyabileceğini, buna göre îrab konumunun mansub ya da merfû olabileceğini belirtir. Ayrıca ayetteki zaman zarfının (إذ/حيث gibi) ta'lîl (sebep bildirme) anlamına gelmesini, sebep ile zarfın anlamca örtüşmesiyle açıklar; bunu 'ضربته لإساءته' ile 'ضربته إذ أساء' örnekleriyle karşılaştırır.

فإن قلت : لم جرى مجرى التعليل ؟ قلت : لاستواء مؤدى التعليل والظرف في قولك : ضريته لإساءته وضربته إذا أساء ؛ لأنك إذا ضربته في وقت إساءته ؛ فإنما ضربته فيه لوجود إساءته فيه ؛ إلا أن ( إذ ) ، وحيث ، غلبتا دون سائر الظروف في ذلك

Râzî'ye göre bu ayet, öncekilerin edindikleri batıl inanç ve bozuk sözlerin Allah'ın azabından kendilerine hiçbir fayda sağlamadığını, aksine kazandıkları kötülüklerin (amellerinin azabının) onlara isabet ettiğini anlatır. Kayaları oyma ve mal biriktirme gibi yaptıkları işlerin de kendilerinden zararı ve belayı savamadığı belirtilir.

ما في قوله نافية أو مضمنة معنى الاستفهام ومحلها النصب ، وما في قوله أي ما دفع عنهم الضر والبلاء ما كانوا يعملون من نحت تلك الجبال ومن جمع تلك الأموال

Kurtubî'ye göre bu ayette geçen 'mâ' edatı ya olumsuzluk (cahd/nefy) anlamındadır; yani onların malları, evlatları ve dağlardaki kaleleri, sahip oldukları güç Allah'ın azabından hiçbir şey savmadı, kendilerine fayda vermedi demektir. Diğer bir görüşe göre ise 'mâ' istifham (soru) anlamındadır; yani 'mallarını onlara ne fayda verdi ki?' şeklinde bir soru ifadesidir.

ما للجحد أي لم تغن عنهم أموالهم ولا أولادهم من عذاب الله شيئا وقيل أي فما الذي أغنى أموالهم ف ما استفهام

İbn Kesîr'e göre bu ifade, Semûd kavminin naka için su paylaşmayı kıskanarak onu öldürmelerine sebep olan mal, ekin ve meyvelerine işaret eder. Bu müfessire göre Allah'ın emri geldiğinde biriktirdikleri bu servetler kendilerinden azabı savuşturmamış ve onlara hiçbir fayda sağlamamıştır.

أي ما كانوا يستغلونه من زروعهم وثمارهم التي ضنوا بمائها عن الناقة حتى عقروها لئلا تضيق عليهم في المياه فما دفعت عنهم تلك الأموال ولا نفعتهم لما جاء أمر ربك

Beydâvî'ye göre Semûd kavmi dağları oyarak yaptıkları evlerde kendilerini güvende hissediyorlardı; bu güven ya evlerin sağlamlığından dolayı yıkılma, hırsız girmesi veya düşman tahribatından emin olmalarından, ya da gafletlerinin ileri derecesinden yahut dağların onları azaptan koruyacağını zannetmelerinden kaynaklanıyordu. Ancak sabah vakti kendilerini yakalayan çığlık (sayha) karşısında ne bu sağlam evleri ne de biriktirdikleri servet ve sayıca çoklukları onlara herhangi bir fayda sağlamadı.

آمنين من الانهدام ونقب اللصوص وتخريب الأعداء لوثاقتها، أو من العذاب لفرط غفلتهم أو حسبانهم أن الجبال تحميهم منه