Taberî'ye göre Yusuf'un kardeşleri, Allah'ın Yusuf'u ilim, hilim ve fazilet bakımından kendilerine üstün kıldığını itiraf etmiş, ona karşı yaptıkları (onu babasından ve kardeşinden ayırma gibi) davranışların bir hata olduğunu kabul etmişlerdir. Bu itiraf, Yusuf'un onlara kendini tanıttıktan sonra gerçekleşmiştir.

وما كنا في فعلنا الذي فعلنا بك في تفريقنا بينك وبين أبيك وأخيك، وغير ذلك من صنيعنا الذي صنعنا بك، إلا خاطئين: يعنون مخطئين

Bu metne göre Yusuf'un kardeşleri, Allah'ın Yusuf'a takva, sabır ve iyilik yolu ile üstünlük verdiğini itiraf etmekte, kendilerinin ise bilerek hata işleyen, takva ve sabırdan uzak kişiler olduklarını kabul etmektedirler. Bu itiraf sonucunda Allah'ın Yusuf'u mülk ile aziz kıldığı, kendilerini de onun karşısında boyun eğdirilmiş bir zillet haline düşürdüğü ifade edilmektedir.

وإن شأننا وحالنا أنا كنا خاطئين متعمدين للإثم ، لم نتق ولم نصبر ، لا جرم أن الله أعزك بالملك وأذلنا بالتمسكن بين يديك

Bu metin, Yûsuf'un kardeşlerinin 'Allah seni bize üstün kıldı' ifadesini ele alarak, bu üstünlüğün ilim, hilm, akıl, fazilet, güzellik ve mülk yönünden olduğunu belirtir; ayrıca bazı müfessirlerin bu ayeti kardeşlerin peygamber olmadığına delil saydığını, çünkü nübüvvet makamına ortak olsalardı böyle demeyeceklerini nakleder. Metin ayrıca 'hâtiîn' kelimesinin bilerek hata yapan kişiyi ifade ettiğini, çoğu müfessire göre kardeşlerin özür diledikleri şeyin Yûsuf'u kuyuya atıp satmaları ve babadan uzaklaştırmaları olduğunu aktarır. Ebû Ali el-Cübbâî'nin bu olayın bulûğdan önce gerçekleştiği için günah sayılmayacağı, özrün asıl bunu babalarına açıklamamalarından kaynaklandığı görüşü ise çeşitli yönlerden zayıf bulunarak reddedilir.

وقال أبو علي الجبائي : إنهم لم يعتذروا إليه من ذلك ، لأن ذلك وقع منهم قبل البلوغ فلا يكون ذنبا فلا يعتذر منه ، وإنما اعتذروا من حيث إنهم أخطؤا بعد ذلك بأن لم يظهروا لأبيهم ما فعلوه

Kurtubî bu ifadeyi öncelikle sözlük/sarf açısından ele alır; آثَرَكَ kelimesinin aslında iki hemzeden oluştuğunu, ikincisinin hafifletildiğini ve fiilin türeyişini açıklar. Anlam olarak ise kardeşlerin Yusuf'a şu itirafı yaptığını belirtir: Allah onu ilim, hilim, hüküm, akıl ve mülk ile üzerlerine üstün kıldığını ve seçtiğini kabul etmişlerdir. Ayrıca 'hâtıîn' kelimesini açıklarken, kasıtlı yapılan günahın da bir bakıma hakikatten sapma (hata) sayıldığını, İbn Abbas'ın bu hususu açıkladığını nakleder.

والمعنى : لقد فضلك الله علينا واختارك بالعلم والحلم والحكم والعقل والملك أي مذنبين من خطىء يخطأ إذا أتى الخطيئة وفي ضمن هذا سؤال العفو وقيل لابن عباس : كيف قالوا وإن كنا لخاطئين وقد تعمدوا لذلك قال : وإن تعمدوا لذلك فما تعمدوا حتى أخطئوا الحق

Beydâvî'ye göre kardeşlerin 'Sen gerçekten Yusuf musun?' sorusu, taciz için değil takrir (onaylatma) amaçlı bir istifhamdır; onlar Yusuf'u yüzünden, huyundan, dişlerinin görünmesinden veya başındaki tacı kaldırınca ortaya çıkan bir alâmetten tanımışlardır. Yusuf kendini tanıtırken kardeşini de zikrederek onu şereflendirmiş ve Allah'ın kendilerine lütfettiği selamet ve izzeti dile getirmiştir. Ayrıca 'muhsinîn' kelimesinin zamir yerine konulması, gerçek ihsan sahibinin takva ile sabrı birleştiren kişi olduğuna işaret eder.

استفهام تقرير ولذلك حقق بأن ودخول اللام عليه. وقرأ ابن كثير على الإيجاب. قيل عرفوه بروائه وشمائله حين كلمهم به، وقيل تبسم فعرفوه بثناياه.