Bu müfessire göre âyet, Yusuf'un kardeşlerinin ondan ümitlerini kestiklerinde birbirlerine sokulup gizlice fikir alışverişi yaptıklarını ve içlerinden 'büyük' olanın söz aldığını anlatır. Taberî bu 'büyük' olanın akıl ve ilim yönünden değil, yaş bakımından en büyükleri olan Rûbîl olduğunu, bazı müfessirlerin ise bunun akılda büyük olan Şem'ûn olduğunu söylediklerini nakleder ve Arap dilinde 'kavmin büyüğü' denildiğinde -aksi belirtilmedikçe- yaş büyüklüğünün anlaşılacağını belirterek Rûbîl görüşünü tercih eder. Ayrıca kardeşlerin babalarına verdikleri sözü ve Yusuf konusundaki önceki kusurlarını hatırladıklarını açıklar.

ولا تفهم العرب في المخاطبة إذا قيل لهم: فلان كبير القوم مطلقا بغير وصل إلا أحد معنيين، إما في الرياسة عليهم والسؤدد، وإما في السن، فأما في العقل فإنهم إذا أرادوا ذلك وصلوه، فقالوا: هو كبيرهم في العقل

Zemahşerî bu metinde 'necvâ' kelimesinin 'münâcî' (fısıldaşan) anlamında kullanıldığını, 'aşîr' ve 'semîr' kelimelerinin 'muâşir' ve 'musâmir' anlamında kullanılması gibi mübalağa kalıbıyla ilgili olduğunu açıklar. Üç ve beş sayılarının özellikle zikredilmesinin sebebini iki ihtimalle yorumlar: birincisi münafıkların mü'minleri kızdırmak için tam bu sayılarla toplanıp fısıldaşmaları, ikincisi ise bunun genel bir ifade olup görülen her fısıldaşma grubunu kapsaması. Ayrıca 'min kabl' ifadesindeki 'mâ' harfinin zâid, mesderî veya mevsûle olma ihtimallerini de ayrıntılı biçimde tartışır.

فإن قلت : ما الداعي إلى تخصيص الثلاثة والخمسة ؟ قلت : فيه وجهان ، أحدهما : أن قوما من المنافقين تحلقوا للتناجي مغايظة للمؤمنين على هذين العددين : ثلاثة وخمسة

Bu müfessire göre metin, kardeşlerin 'nice geldiler ondan ümitlerini kesince' ifadesindeki 'halasû' ve 'neciyyâ' kelimelerinin dilbilimsel anlamlarını tartışır; 'halasû' onların yabancılardan ayrılıp kendi aralarında yalnız kalmalarını, 'neciyyâ' ise fısıldaşarak konuşmaya öyle yoğunlaşmalarını ifade eder ki sanki onlar bu fısıldaşmanın kendisi haline gelmişlerdir. Ayrıca büyük kardeşin kim olduğu (yaşça büyük Rubil mi, akılca büyük Yehuda mı) ve Mısır'dan ayrılmayacağına dair yemininin sebepleri de ele alınır.

وأحسن الوجوه أن يقال : إنهم تمحضوا تناجيا ، لأن من كمل حصول أمر من الأمور فيه وصف بأنه صار غير ذلك الشيء ، فلما أخذوا في التناجي على غاية الجد صاروا كأنهم في أنفسهم ، صاروا نفس التناجي حقيقة

Kurtubî bu bölümde, kardeşlerin Bünyamin'i geri almak için Yûsuf'a başvurmasıyla ilgili rivayet ve haberleri nakleder; bunlar arasında Yehûza'nın öfkelendiğinde gösterdiği olağanüstü hâl, Yûsuf'un sihirli sûvâ (kadeh) ile onları sınaması ve kardeşlerin nihayet tövbe edip özür dilemesi anlatılır. Metin, Yûsuf'un kardeşlerine olan şefkatinden dolayı babaları hatırına onları serbest bıraktığını belirtir.

فلما رأى ذلك يوسف من إخوته بكى وقال لهم : اخرجوا عني قد خليت سبيلكم إكراما لأبيكم ولولا هو لجعلتكم نكالا

İbn Kesîr, sözü söyleyen kardeşin Rûbîl (bazı görüşe göre Yehûza) olduğunu belirtir; bu kişinin, kardeşleri Yusuf'u öldürmeye niyetlendiklerinde onu kuyuya atmalarını öneren kişi olduğunu ifade eder. Bu kardeş, babalarına dönmeyeceğini, ancak Bünyamin'i geri götürebilirse veya babasının kendisine bir izin/hüküm vermesiyle dönebileceğini söylemiştir. Bu iznin kılıçla (savaşarak) ya da babasının kardeşini almasına imkân tanımasıyla gerçekleşebileceği yönünde iki görüş nakledilir.

وهو الذي أشار عليهم بالقائه في البئر عندم هموا بقتله قال لهم لتردنه إليه فقد رأيتم كيف تعذر عليكم ذلك مع ما تقدم لكم من إضاعة يوسف عنه

Beydâvî'ye göre kardeşlerin en büyüğü (Rûbîl, yaş bakımından; ya da görüş bakımından Şemûn veya Yehûdâ) onlara babalarından Allah adına aldıkları kesin sözü hatırlatmış, 'mâ ferrattüm fî Yûsuf' ifadesiyle geçmişte Yûsuf hakkında işledikleri kusur ve ihmali kastetmiştir. Bünyamin'in kardeşi (Rûbîl) ise Mısır'dan ayrılmayacağına, ancak babasının izniyle döneceğine veya Allah'ın kendisi için bir hüküm/çıkış yolu vermesine kadar bekleyeceğine dair yemin etmiştir.

وما مزيدة ويجوز أن تكون مصدرية في موضع النصب بالعطف على مفعول تعلموا، ولا بأس بالفصل بين العاطف والمعطوف بالظرف